گزارش برنامه

تاریخ اجرا : جمعه 20-8-1401 تعداد: 13 نفر وسیله نقلیه: شخصی هوا: معتدل زمین : خشک دسترسی به پای صعود قله سنگر اوریم قله زیبا و جنگلی سنگر اوریم در روستای اوریم و در منطقه سواد کوه مازندران واقع شده است. در ساعت 5 صبح پس از تجمع در نقطه ای از شرق تهران، به سمت جاده فیروزکوه به راه افتادیم. ساعت 8 صبح به روستای اوریم به ارتفاع 1750 متر رسیدیم. 5 کیلومتر پس از ورسک، دو راهی جاده آسفالته منتهی  به روستای در جهت مخالف جاده دیده میشود. برای دسترسی به این دو راهی دو راه وجود دارد. راه اول  و البته غیر استاندارد ،  بلافاصله پس از رویت دو راهی اوریم ، بریدگی در گاردریل وسط ( احتمالا توسط افراد محلی) می باشد. راه دوم، دور برگردان استاندارد ،سه کیلومتر بعد از رویت دوراهی روستا یعنی جمعا 8 کیلومتر بعد از ورسک می باشد. ابتدای صعود به قله سنگر اوریم در پارکینگ انتهای روستا (ابتدای خیابان البرز) و بالاتر از مسجد ماشین را پارک نمودیم، امتداد خیابان فوق را رو به بالا پی گرفتیم. کمی جلوتر راه آسفالته را رها کرده و قدم در یک جاده خاکی باریک در سمت چپ آن گذاشتیم. پس از طی راه مختصری آن را نیز رها نموده و از راه پاکوب سمت چپ که از کنار خانه ای مخروبه میگذرد، صعود خود را ادامه دادیم. این راه پاکوب تا گردنه و با جهت جنوب به شمال میرود. ما در ساعت 9:30 روی گردنه کمی استراحت نمودیم. پس از آن از مسیری پر شیب و نیمه صخره ای و دارای پاکوب به سمت غرب تا قله متمایل شدیم. صعود قله اول ودوم سنگر اوریم در ساعت 11.30 به قله اول ( با تابلویی دست نویس) به ارتفاع 2600 متر صعود نمودیم. پس از کمی توقف ، مجددا در مسیر یال اصلی ادامه داده و در ساعت 12.30 به قله دوم اوریم ( تقریبا به همین ارتفاع) رسیدیم. بازگشت به سمت پایین پس از استراحتی مختصر، به سمت دکل های برق و در مسیر دسترسی به دکلها به راه افتادیم. مسیر کلی جاده صرفنظر از پیچ و خم های آن ، به سمت جنوب و روستای عباس آباد است. در نقطه ای از مسیر که جاده عباس آباد رو به بالا میرود، راه ضعیف چپ را که به دو سه خانه مسکونی ختم میشود را انتخاب نمودیم. در اینجا مسیری را به سمت شمال شرق پیمودیم . پس از کمی پیمایش به صورت تراورس تا ابتدای جنگل رفتیم و در اینجا به دو گروه تقسیم شدیم. یک گروه از همین جا به سمت امامزاده در پایین دست سرازیر شده و سپس ، در همان جاده دکل های برق قرار گرفتند و بدون اینکه از گردنه سرازیر شوند ، در مسیر همان جاده ، مستقیما به روستا رسیدند. گروه دوم با عبور از همان جنگل،  با تعداد بیشتر و دردسر مضاعف به همان گردنه رسیدند ولی بجای انتخاب جاده دکل های برق از آن سرازیر شده و پایینتر از روستا به جاده دسترسی پیدا کردند. غرض از ذکرمطالب فوق این است که سایر کوهنوردان…

گزارش صعود جدید به قله زرین کوه (دماوند): درتاریخ ششم آبان ماه سال کم آب ۱۴۰۱ به تعداد ۱۳نفر باوسیله نقلیه شخصی ازمسیر برنامه بالا (رفت وبرگشت) صعود کردیم ونکات قابل ذکر ومتفاوت رادرزیر می آوریم: *برای رفتن به ده جابان لازم نیست از دوربرگردان بعداز روستا به سمت تهران برگردیم. بلکه درانتهای روستای جابان کنارجاده ازسمت راست خارج شده واززیر پل زیرگذر به آن طرف رفته ومستقیما" به ده اصلی جابان می رویم. علیرغم خشکسالی امسال تا ابتدای یال صعود (نقطهB)آب زلال(چشمه ونهر)درمسیرداشتیم. دره دوم(انشعابی ازسمت راست) حامل قسمت اصلی آب نهراست که فاصله زمانی آن ازنقطه آغازین حرکت حدودا"یک ساعت میباشد. جاده ای هم که درگزارش اولیه بدان اشاره شد تا این دره امتدادیافته وحتی دردره شرقی ادامه دارد وظاهرا"هدف ازآن انتقال اب بالادست به روستای درحال گسترش است مساحت دریاچه های تاروبه ویژه هویر آشکارا تقلیل یافته بود که درعکس مشاهده میفرمایید : *عده ای ازکوهنوردان ازیال خسروان(مسیرزمستانی)به قله صعود کرده وازهمان مسیر برگشتند.   گزارش صعود به قله زرین کوه تاریخ : پنجشنبه 7 خرداد 88 تعداد: 5 نفر وسیله نقلیه: شخصی هوا: نیمه ابری و معتدل مقصد: روستای جابان ساعت 5 صبح از تهران به سمت جاده فیروزکوه به راه افتادیم. پس از صرف صبحانه در بین راه( بومهن) در ساعت 6.30 ماشین ها را در انتهای روستا پارک نموده و در ساعت 6.45 در امتداد رودخانه(شمال) به راه افتادیم. دو دره در سمت راست دره اصلی قرار دارد ولی مسیر ما در امتداد دره اصلی(مستقیم) است. پس از یک ساعت و چهل دقیقه در ساعت 8.25 به ابتدای یالی میرسیم که در وسط دره و سمت چپ شاخه آب اصلی آب قرار دارد (نقطه B) . یال را میتوان به سه قسمت تقسیم نمود . قسمت اول به سمت چپ امتداد داشته و رنگ آن کمی قرمز تر است (نقطه C) . این فاصله پس از استراحت کوتاهی طی 45 دقیقه پیموده میشود. سپس یال به سمت راست متمایل می شود(نقطه D) این مسیر (از C تا D) ظرف پنجاه دقیقه طی شد. از D تا سر یال(E) نیز حدودا 40 دقیقه طول کشید . در این نقطه حفاظ سنگ چینی وجود دارد که مارا در مقابل باد محافظت مینمود. پس از کمی استراحت و در مدت زمانی 20 دقیقه ای در شیبی ملایم به قله زرینه کوه رسیدیم که درست روبروی یال طولانی دوبرار(در قسمت شمالی) قرار دارد. حد فاصل دو قله زرین کوه و دو برار دو دریاچه هویر (HAVIR) در قسمت شرقی و تار در قسمت غربی واقع است که به وسیله یال ارتباطی دو کوه فوق از هم جدا میگردند. در ساعت 12.20 به قله زرین  کوه رسیدیم. پس از کمی استراحت و تماشای مناظر زیبا به سمت پایین حرکت نمئده و با عبور از همان مسیر رفت در ساعت 14.45 به ده جابان وارد شدیم. سایر توضیحات جهت دسترسی به قله زرین کوه : ده جابان حدودا 20 کیلومتر بعد از گیلاوند و کمی بعد از روستای آینه ورزان قرار دارد. به دلیل دو بانده بودن جاده میبایستی از روستای جابان کنار جاده عبور نموده و با استفاده از…

دیده‌بان تاریخ قله 3440 متری سه‌کوزان، بخشی از رشته‌کوه گَرّین است که از قله پراو در کرمانشاه، تا اشتران‌کوه در لرستان امتداد یافته است. این قله، برفراز دشت نهاوند قرار دارد که نبرد سرنوشت‌ساز ایران و اعراب در آن رخ داده است. سایت هفت‌سران لار؛ احمد طالبی ــ رشته‌کوه زاگرس با طول بیش از 1600 کیلومتر و عرض 240 کیلومتر، از دریاچه وان در ترکیه تا استان هرمزگان در جنوب ایران امتداد یافته است.زاگرس، دیواره‌ غربی فلات ایران است و در طول دوره‌های تاریخی مختلف، به مثابه مرزی میان تمدن‌های ایرانی با مناطق مجاور شناخته ‌شده است. شواهد باستان‌شناختی کشف‌شده در کوه‌های زاگرس نشان می‌دهد سکونت و کشاورزی ساکنان باستانی این مناطق، قدمتی 9000 ساله دارد. پیش از عصر یکجانشینی نیز در دوره پارینه‌سنگی، در کوه‌های زاگرس، غارنشینی وجود داشته است که آثار آن، حاکی از حضور غارنشینان از 30هزار تا 100هزار سال پیش در غرب ایران است. استان لرستان، یکی از مناطقی است که رشته‌کوه زاگرس آن را در برگرفته و جغرافیا، فرهنگ و تمدن این منطقه، همواره تحت تأثیر اقلیم کوهستانی این رشته‌کوه قرار داشته است، البته لرستان، علی‌رغم برخورداری از طبیعت زیبا و فرهنگ دیرپا، در سده اخیر با محرومیت زیادی خصوصاً در مناطق روستایی مواجه بوده است. گروه کوهنوردی هفت‌سران لار در آخرین روزهای تابستان 1401 با هدف انجام فعالیت‌های خیریه به شهرستان نورآباد سفر کرده و در کنار اقدامات انسان‌دوستانه، برنامه صعود به قله سه‌کوزان در شهر مجاورِ نورآباد یعنی بروجرد را اجرا کرد. رشته‌کوه‌گرین قله سه‌کوزان در رشته‌کوه گرّین قرار دارد، این رشته‌کوه به عنوان یکی از سرچشمه‌های دو رود بزرگ دز و کرخه شناخته می‌شود و در زمستان به دلیل بارش فراوان برف، بهمن‌های زیادی در این رشته‌کوه، اتفاق می‌افتد. گرّین، یکی از کانون‌های آب‌گیر دائمی استان لرستان و مناطق اطراف آن محسوب می‌شود که رودخانه‌های دز، گاماسب و همچنین سراب‌های متعددی از قبیل گیان، گاماسیاب، کهمان، کرتیل، اسبی، زز و عمارت از این کوهستان جاری شده است. حجم آب این رشته‌کوه، باعث شده است معیشت و زندگی در شهرستان‌های بروجرد، نهاوند، الشتر، نورآباد، بیرانشهر، دشت سیلاخور، بخشی از دورود و مناطقی از خرم آباد، به شکل مستقیم به این کوهستان وابسته باشد. برای صعود به قله‌های این رشته‌کوه، مسیرهایی زیادی وجود دارد که از آن میان می‌توان به روستاهای غرب بروجرد، جنوب نهاوند و شمال الشتر اشاره کرد. شناسنامه قله سه‌کوزان قله سه‌کوزان، بخشی از رشته‌کوه گَرّین است که از قله پراو در کرمانشاه شروع شده و تا اشترانکوه در لرستان امتداد یافته است. همه این قله‌ها و کوهستان‌ها، زیرمجموعه رشته‌کوه سترگ زاگرس محسوب می‌شوند. ارتفاع سه‌کوزان، 3440 متر است و از بلندترین قله‌های منطقه محسوب می‌شود، به همین دلیل برفراز آن، چشم‌انداز وسیعی از قله‌ها، دشت‌ها، شهرها و استان‌های مجاور، قابل مشاهده است. سه‌کوزان از شمال به رشته‌کوه گرین متصل شده است و در جنوب نیز به کوه میش‌پرور می‌رسد. ارتفاعات مجاور سه‌کوزان نزدیک‌ترین ارتفاعات مجاوری که از چشم‌انداز قله سه‌کوزان قابل مشاهده است شامل قله‌های برنجه، برفهل، میش‌پرور و ولاش است. قله دیگری نیز در کنار سکوزان قرار دارد که به دلیل شکل مخروطی آن، از دور شبیه قله دماوند…

تاریخ : 21 مهر ماه سال 1401 تعداد: دوازده نفر وسیله نقلیه: شخصی هوا : معتدل وصاف و  سرد در ارتفاعات نحوه دسترسی به پای صعود خرسلگ: ساعت 7 صبح در محل پارکینگ انتهای روستای وارنگرود ( واقع در جاده چالوس، بعد از گچسر، دو راهی دیزین، دو راهی وارنگرود) قرار گذاشتیم. در همین ساعت در امتداد رودخانه وارنگه رود حرکت نموده و در ساعت 8:25 به ابتدای دره شیر کمر رسیدیم. مشخصه این دره تعدادی درخت بید، یک چشمه (که امسال بسیار کم آب بود) و نهر آبی که از بالا دست دره جاری است ، می باشد. محل صرف صبحانه در مسیر صعود به قله خرسلگ: صبحانه را در کنار چشمه صرف نمودیم و راس ساعت 9 در امتداد این دره فرعی منشعب از دره وانگرود به صعود خود ادامه دادیم. ارتفاع محل صبحانه 2640 متر می باشد آب آشامیدنی در مسیر صعود به قله خرسلگ: این دره در نیمه دوم خرداد ماه و اوایل تیر، هوش از سر انسان میبرد. چشمه های متعدد و سرسبزی این دره واقعا کم نظیر است. البته با احتساب خشکسالی امسال و خشک شدن بسیاری از چشمه های همیشه جاری در البرز و به ویژه زاگرس، چشمه های این دره نیز تحت تاثیر قرار گرفته و کم آب شده است. از جمله این چشمه ها، چشمه کنار گوسفند سرا می باشد که در ساعت 10 صبح به آنجا رسیدیم. گرچه برخلاف چشمه ابتدای دره شیر کمر توانستیم ظرفهایمان را از آب پر کنیم. در ساعت 11:20 وارد محوطه محیط بانی به ارتفاع 3290 متر شدیم که اتاقی فلزی و محفوظ در آن قرار دارد و چشمه آبی نیز در آن جاری است. راه پاکوبی از اینجا رو به شرق تا گردنه روبرو میرود که در سمت چپ (شمال) آن قله سوتک و در سمت راست ( جنوب) آن قله خرسلگ واقع است. از همین گردنه میتوان به هر دو قله دست یافت. ادامه راه پاکوب فوق به سوی شرق به زیر قله های کمانکوه ، سرماهو و یخچال میرود و در ادامه به گردنه چورن و قله آزاد کوه ختم میگردد. اگر دو خط فرضی عمود بر هم یکی به سمت قله خرسلگ در جنوب و دیگری به سمت گردنه ، از اتاقک نگهبانی رسم کنیم ، ما مسیر خود را در امتداد مستقیم نیمساز زاویه بین این دو خط انتخاب کردیم که تپه ماهوری است. در همین امتداد ، در ساعت 12:35 به روی یال بین گردنه و قله به ارتفاع 3575 متر رسیدیم. بعد از تپه ای کوچک و صخره ای که شاخص و منحصر به فرد است و پس از کمی استراحت در این نقطه به صعود ادامه دادیم. مسیر پرشیب و البته دارای پاکوب است. صعود قله خرسلگ: ساعت 13:20 به قله خرسلگ رسیدیم. این قله دارای تابلوی کوچکی نیز هست و از محل استراحت قبلی ما نیز دیده میشد. ارتفاع قله خرسلگ 3720 متر ( با جی پی اس ما) می باشد. حدود یکساعت بر روی قله به استراحت سپری کردیم. ساعت 14:20 با احتیاط از قله سرایزیر شدیم چون حدود بیست متر انتهایی آن کمی سنگی…

تاریخ: جمعه یکم مهر ماه سال 1401 تعداد: 15 نفر وسیله نقلیه: شخصی هوا: نیمه ابری با باد کمی سرد در ارتفاعات بالا نحوه دسترسی به پای صعود قله مهرچال از گرمابدر: با دو قرار ساعت های  4:30 در شرق تهران و 5 صبح در گردنه قوچک به سمت فشم و سپس جاده گرمابدر حرکت کردیم. در ساعت 6 صبح به روستای بزرگ گرمابدر واقع در انتهای این جاده رسیدیم. زمانی را صرف پیدا کردن بهترین راه دسترسی به پای یال صعود صرف کردیم و سپس آن را پیدا کردیم. در میانه روستا و روبروی دیوار باغی از جنس سنگ قرمز میگون، یک خیابان فرعی تقریبا به موازات خیابان آسفالته اصلی از آن جدا میشود. در ابتدای این راه خاکی تابلویی با نام "حجت الله گرمابدری" نصب شده است. در مسیر این راه ویلا ها و باغ هایی در بستر مسیل رودخانه ساخته شده که بعضی از آنها بر اثر سیل تخریب شده اند. آخرین ویلای این مسیر مربوط به گلخانه ای سرپوشیده ای است که پلی اختصاصی نیز برای دسترسی به ورودی آن احداث شده است. در قسمتی پهن و مسطح در مجاورت این پل، ماشین ها را پارک نمودیم. در ساعت 6:30 به راه افتاده و از پل عبور نمودیم. پارکینگ 2500 متر از سطح دریا ارتفاع دارد. در آن طرف پل از طریق یک راه پاکوب باریک و در بستری قرمز رنگ، خود را به ابتدای یال صعود می رسانیم. از این یال در هر چهار فصل میتوان به قله پیرزن کلون صعود کرد با این توضیح که به فواصلی سه ردیف صخره بر روی این یال قرار دارد. صرف صبحانه در مسیر صعود قله پیرزن کلون: اولین ردیف صخره ها در ارتفاع 2700 متری قرار دارد که عبور از آن نرمال بوده و ما صبحانه را بالای همان صخره ها صرف کردیم. صرف صبحانه از ساعت 7:30 تا 8:00 صبح به طول انجامید. بعد از صرف صبحانه از شیبی تند و بد راه به صعود خود ادامه دادیم. بالای این شیب ، قسمتی از مسیر مسطح است . شیب بعدی به ارتفاع 3180 متری ختم میشود که در ساعت 9:30 به بالای آن رسیدیم. از اینجا ، قله پیرزن کلون با هیبت تمام در انتهای یک مسیر تراورسه و بده و بستان بصورت تمام قد دیده میشود. در این مسیر تراورسه ، دو رشته صخره دیگر نیز وجود دارد. اولی که رنگ آن قرمز است ، به راحتی بالا رفته و از آن طرف سرازیر شدیم. ولی برای عبور از دومی - با رنگ خاکستری روشن- از دامنه آن و از طریق شکافی دو طرفه، عبور نمودیم. در ساعت 10:15 به گردنه زیر شیب نهایی منتهی به قله به ارتفاع 3306 متر رسیدیم. پس از استراحتی مختصر، شیب آخر را که ارتفاعی معادل 520 متر دارد را صعود نمودیم. زمان رسیدن به قله پیرزن کلون: در ساعت 12:30 پای بر قله پیرزن کلون گذاشتیم. مشخصه آن دو سنگ چین مرتفع به فاصله حدود چهار متر از یکدیگر می باشد. تابلویی کوچک نیز بر روی قله پیرزن کلون قرار دارد. حدود 45 دقیقه بر بالای قله استراحت…

  تاریخ : جمعه 18 شهریور ماه سال 1401 تعداد: 19 نفر وسیله نقلیه : شخصی هوا : معتدل روز پنجشنبه : روز قبل از تاریخ فوق، به تعداد 38  نفر از تهران وارد شهر زیبای تفرش شدیم و از جاذبه های تاریخی و طبیعی این شهر بازدید کردیم. عصر همان روز به روستای بزرگ و مشجر " نقوسان" در پای قله پناس رفتیم و شب را در منزلی اقامت گزیدیم. روز جمعه: 19 نفر از جمع فوق به قصد صعود قلل تخت رستم و پناس با تعدادی ماشین به کنار امام زاده ای واقع در ابتدای دره منتهی به قلل فوق رفتیم. در پارکینگ بالاتر از محوطه امام زاده ، ماشین ها را پارک نمودیم. در اینجا آب قناتی از مظهر آن جاری است که محلی ها از آن مینوشند. در ساعت 6:45 در امتداد جاده خاکی رو به بالا رفته و صعود خود را از داخل کوچه باغی شیبدار منتهی به ابتدای یال قبل از سد خاکی و دریاچه آن آغاز نمودیم. دریاچه پشت سد کم آب و سبز رنگ بوده و احتمالا همین آب از مظهر قنات جاری است. یالی که ما بنا به توصیه راهنمای محلی برای صعود انتخاب کردیم ، طولانی بوده و به صورت یک قوس تقریبا نیم دایره، از سمت راست دره شروع میشود. با عبور از قسمت های صخره ای و به سمت چپ تغییر مسیر داده و به قله پناس - درست روبروی دره- میرسد. محل صرف صبحانه در مسیر قله پناس در ساعت 7:45 به یک باغ گردو در گوشه ای از میانه همین یال میرسیم و در کنار چشمه کم آب " چپر" صبحانه میخوریم. در ساعت 8:30 مجددا به راه افتاده و به سمت یال اصلی بالای سرمان میرویم. قابل ذکر است که تمام راه از کف دره تا روی یال دارای راه پاکوب مشخصی است ولی بر روی یال کم رنگ میشود. پس از یکساعت به قسمت مسطحی درست زیر یال اصلی رسیده و به موازات یال، در همین قسمت مسطح با شیبی ملایم به صعود خود ادامه میدهیم. نهایتا به قسمت های صخره ای قبل از شیب تند آخر میرسیم. در اینجا از دامنه سمت راست این صخره ها ، با سه بار پایین و بالا رفتن به آخرین گردنه زیر شیب اصلی به ارتفاع 2670 متر خود را میرسانیم. در اینجا کمی استراحت میکنیم و مستقیما شیب بالای سرمان را طی میکنیم تا به زیر صخره ای با ارتفاع تقریبی 30 متر میرسیم که بالای آن قله تخت رستم است. تعدادی از گروه با نظر سرپرست به سمت این قله رفته و بقیه افراد گروه از زیر آن با تراورس مسیر تا زیر تخته سنگ مشابهی میروند که بالای آن قله پناس است. این تخته سنگها سه قلو و جدا از هم هستند که البته شرقی ترینشان دو سه متری بلند تر است ولی بدون ابزار فنی قابل صعود نمی باشد. دسترسی به قله پناس در ساعت 12:20 به قله پناس (اولین صخره) میرسیم. حدود 15 دقیقه بر روی آن استراحت میکنیم و سپس به راه میفتیم. البته تعدادی از افراد گروه نیز به فضای…

تاریخ: جمعه 14-05-1401 تعداد: 16 نفر وسیله نقلیه: شخصی هوا:  باد خنک در ارتفاع و گرم در پایین نحوه دسترسی به پای صعود ریزان ساعت 4:45 از شرق تهران عازم روستای افجه شدیم. پس از پارک کردن ماشین ها در مجاورت میدان ورودی روستا ، در ساعت 5:45 به سمت قله ریزان به راه افتادیم. در ساعت 7:15 به دشت هویج رسیدیم. محل صرف صبحانه پای قله ریزان تا ساعت 7:50 صبحانه را صرف کردیم. در این ساعت از کنار یال به سمت دره ای به راه افتادیم که آب چشمه ای در آن جاری است. از راه پاکوب کنار دره و نهر آب از شیب تندی بالا رفته و در کنار چشمه ، استراحت نمودیم. ظرف هایمان را با آب زلال چشمه پر کردیم. کمی بالاتر با گرایش به سمت چپ (غرب) بر روی یال قرار گرفتیم. بقیه مسیر را از روی یال ادامه دادیم تا زیر صخره ها رسیدیم. دهلیز های مسیر قله ریزان در اینجا میبایستی به سمت راست تراورس نمود. پس از غاری کوچک در زیر صخره ها ، به دهلیزی صخره ای رسیدیم و از آن با احتیاط بالا رفتیم. البته کمی جلوتر دهلیز دیگری هم هست که البته شن اسکی است و احتمال ریزش سنگ دارد. در ادامه راه ، نوار صخره ای کم عرض است که  از راه سمت چپ آن عبور کردیم . مابقی آن مسیری نرمال و پاکوب تا قله ریزان است. بر فراز قله ریزان در ساعت 12 به قله ریزان رسیدیم. حدود 50 دقیقه بر روی آن استراحت نمودیم. در ساعت 12:50 با عزم صعود خط الراسی قله پرسون، از سمت شرق قله ریزان سرازیر شدیم. تا گردنه بین قله ریزان و قله سیاه ریز سه قسمت صخره ای و سنگلاخی دارد . عبور از آن اگر با احتیاط و بدون عجله باشد ، به راحتی ممکن است. در ساعت 13:45 به گردنه فوق الذکر به ارتفاع 3250 متر رسیدیم. پس از کمی استراحت و صرف میوه و تنقلات ، به سمت قله سیاه ریز به راه افتادیم. بر فراز قله سیاه ریز ساعت 14:15 به قله سیاه ریز رسیدیم. این قله تابلویی ندارد ولی روی قطعه سنگی با خط خوش نام قله سیاه ریز و عدد 3300 متر نوشته شده است. ( گرچه جی پی اس ما عدد 3324 متر را نشان میداد) پس از آن (و البته کمی استراحت و عکاسی)، به سمت گردنه افجه بشم سرازیر شدیم. البته قسمتی از مسیر ، سنگلاخی و ناهموار بود. با نظر دوستان، از صعود به قله پرسون که به ما نزدیک بود ، صرف نظر نمودیم. به سمت راه مالروی بین افجه و دشت لار سرازیر شدیم. در ساعت 15:15 به ابتدای این راه پهن که کمی پایینتر از گردنه است رسیدیم. از این راه به سمت دشت هویج سرازیر شدیم.. محل صرف نهار در بازگشت از قلل ریزان و سیاه ریز ساعت 16:30 کنار درختهای بید دشت هویج ، بساط نهار را پهن نمودیم. ارتفاع این نقطه از دشت 2579 متر است. پس از حدود 45 دقیقه صرف زمان برای نهار و استراحت به سمت افجه حرکت کردیم.…

تاریخ: 31-4-1401 تعداد: 17 نفر وسیله نقلیه: مینی بوس هوا: معتدل زمین: خشک و فاقد برفچالها نحوه دسترسی به پای صعود قله خلنو از روستای لالون درساعت 3:15 صبح از شرق تهران، عازم روستای لالون شدیم. در ساعت 4:30 از کوچه سمت راست رودخانه پیمایش خود را آغاز کردیم. در سالهای نه چندان دور ( حتی دهه هفتاد) کمی پس از روستای کوچک لالون، دامنه های پوشیده از لاله های رنگارنگ محل تفریح مردم بوده است. در حالیکه در سالهای اخیر، فقط تنگه ابتدای مسیر توانسته جلوی گسترش ویلا سازی را به سمت دامنه های پایین دست قله خلنو بگیرد. دیگر اثری از آن لاله ها نیست. کوچه مورد اشاره در ابتدا از آسفالت عبور میکند. در ادامه بصورت خاکی ، پس از عبور از پلی به سمت غرب رودخانه میرود. پس از عبور از روستا و عبور از پلی ( که ممکن است بعدا نباشد) به مسیر خود در دامنه سمت راست (شرقی) دره طولانی منتهی به گردنه 4000 متر ورزا ادامه دادیم. محل صرف صبحانه در مسیر قله خلنو در ساعت 7 صبح به چشمه تلخاب رسیده و صبحانه را همانجا صرف کردیم. پس از بیست دقیقه مجددا در همان راه پاکوب در ساعت 8 به آبشار رسیدیم. تعداد زیادی چادر در قسمت مسطح بالای آبشار برپا شده بود . نکته قابل توجه در این قسمت ، متاسفانه بوی نامطبوع  فضولات انسانی و فراوانی پشه و حشرات به علت آفات انسانی می باشد. پس از کمی استراحت از یک سینه کش طولانی تقریبا 800 متر ارتفاع گرفتیم. نیمه اول مسیر شیبی تند دارد و به علت کثرت ورود کوهنوردان علاقمند به طرح سیمرغ ، و تعدد راههای صعود، تقریبا عاری از پوشش گیاهی شده است. این قسمت از راه در دامنه سمت چپ (غربی) دره باریک و کم ارتفاعی قرار دارد که چشمه پر آبی از آن جاری است. این چشمه آخرین چشمه دسترسی کوهنوردان به آب آشامیدنی بهداشتی می باشد. نیمه دوم این مسیر در سمت راست همان دره کوتاه، بصورت مارپیچ ادامه می یابد. دسترسی به گردنه وزباد(وزوا) و کاسه خلنو در ساعت 10:45 به گردنه  وزباد (وزوا) می رسیم. در اینجا به مدت بیست دقیقه استراحت میکنیم. این گردنه بر روی خط اصلی رشته کوه البرز  و خط تقسیم آب شمال و جنوب آن قرار دارد. در قسمت شمال این گردنه، دشت بزرگ و مسطحی قرار دارد که در واقع آغاز شاخه اصلی دشت لار است. کمی جلوتر به آبهای جاری از دامنه های قله پالون گردن می پیوندد. این شاخه اصلی در دشت وسیعی به نام کمر دشت به شاخه دوم دشت لار متصل میشود که از دامنه شرقی قلل پیرزن کلون و مهرچال شکل میگیرد و آب بهم پیوسته آن به دریاچه لار میریزد. با مقدار ناچیزی تقلیل ارتفاع، وارد کاسه میشویم. از راه پاکوبی که در دامنه روبرو پیداست بالا رفته و به ابتدای فلات کوچک و مسطحی میرسیم. پس از استراحت کمی در این نقطه که میتوان کوهنوردان روی قله خلنو را از آنجا مشاهده نمود، حرکت نهایی خود را آغاز میکنیم. ابتدا از راه پاکوب به سمت غرب بر روی…

تاریخ اجرا: 17 الی 19 تیر ماه 1401 تعداد: 22 نفر وسیله نقلیه: عمومی ( مینی بوس- اتوبوس) هوا: گرم، معتدل ، سرد و در کل متناسب با ساعات شبانه روز و ارتفاع روز جمعه 17 تیر ماه: بین ساعات 4:00 و 4:30 صبح روز جمعه با دو دستگاه مینی بوس از دو مبدا شرق تهران و همچنین میدان صنعت به سمت قزوین و دره الموت به راه افتادیم. این جاده با عبور از ابتدای شهر قزوین، گردنه قسطین لار و سرازیر شدن از آن به رجایی دشت می رسد. ما با عبور از جاده سمت راست دو راهی و پس از طی جاده پر پیچ و خم تپه ماهور های منطقه ، به معلم کلایه رسیدیم. قبل از معلم کلایه دو راهی دریاچه اوان و گازرخان قرار دارد. پس از آن وارد جاده های پر پیچ و خم و تنگ کوهستانی انتهای راه شدیم که عمدتا مناسب ماشین های سواری است. یکی از چالش های اجرای مسیر هنیز-سیالان-عسل محله : 1- رفتن با مینی بوس به هنیز بسیار زمانبر( حدود 7 ساعت) و پر هزینه است 2- پارک وسایل نقیله شخصی در این روستا ، بازگشت از تنکابن و دسترسی مجدد به آنها بسیار مشکل است. بالاخره پس از 7 ساعت در ساعت 11:30 به روستای هنیز رسیدیم. در ساعت 12:05 پس از سپردن کوله های بسته بندی شده با گونی ، وارد مسیر صعود شدیم. مسیر از کوچه کنار جاده ابتدای روستا شروع میشود. منزل آقای قبادی که مقرر بود با 5 راس قاطر، کوله های مارا به بالا حمل نماید در ابتدای همین کوچه است. مردی مهربان و خوش اخلاق که در ابتدای راه با گیلاس های باغ خود از ما پذیرایی کرد. تصویر کلی مسیر تا پناهگاه سیالان: پس از حدود ده دقیقه راهپیمایی با هدایت پسر کوچک آقای قبادی به کف دره ای رسیدیم . نهر آبی در دره جریان داشت و پلی چوبی بالاتر از آن احتمالا برای مواقع پر آبی دره تعبیه شده بود. ادامه راه در دامنه آن طرف دره با شیبی نستا تند تا روی گرده یال امتداد دارد. در دامنه طرف دیگر،  یال رو به بالا میرود. نکته: در اینجا یک راه به سمت کف دره مجاور میرود که بایستی از آن پرهیز نمود. از اینجا به بعد یک سربالایی نسبتا طولانی و پس از آن تراورس های طولانی تر، ادامه راه را  تشکیل میدهد. محل صرف نهار در روز اول در میانه این تراورس طولانی که شیبی رو به بالا داشته و جهت آن جنوبی - شمالی است چشمه پر آبی قرار دارد. نهار را در اینجا صرف میکنیم و به راه خود ادامه میدهیم. نیمه راه قبل از این چشمه پوشیده از درختان سرو است و در کنار این چشمه هم درختی قرار دارد. در ساعت 18 به پناهگاه رسیدیم که چشمه آبی نیز در کنار آن واقع است. متاسفانه در اینجا مطلع شدیم یک راس قاطر با بار کوله های ما به دره پرت شده و تلف گردیده است. آقای قبادی و برادر ایشان کوله های مارا تا پناهگاه بالا کشیده بودند. پس از کمی اتلاف وقت…

پای صعود: روستای ولایت رود تاریخ : جمعه 10-4-1401 تعداد: 14 نفر وسیله نقلیه: شخصی هوا: صاف و معتدل همراه با باد ممتد تا قله زمین : سرسبز نحوه دسترسی به پای صعود قله سیچال از روستای ولایت رود در ساعت 5:30 صبح روز جمعه از غرب تهران به سمت بزرگراه تهران- شمال حرکت کرده و بعد از نسا و گچسر وارد دره دیزین شدیم. پس از دو راهی دره و روستای وارنگه رود ( با نشانه ساختمان محیط بانی در محل دو راهی) وارد روستای ولایت رود شدیم. در انتهای روستا به تعدادی از دوستان که از شب قبل وارد روستا شده و در خانه ای مقیم شده بودند،  ملحق شدیم. در ساعت 7:15 با پای پیاده از آنجا به سمت گاجره و در مسیر جاده آسفالته به راه افتادیم. ارتفاع محل شروع برنامه 2460 بوده است. در ساعت 7:45 به گاجره رسیدیم. محل تغییر مسیر به سمت یال سیچال از ابتدای کوچه ای در مجاورت رستوران شاندلیه از جاده اصلی جدا شده و راه خاکی امتداد کوچه را ادامه دادیم. در ادامه وارد راه پاکوبی شدیم که ابتدا در کف دره و سپس قبل از دو شاخه شدن دره ،  از دامنه سمت چپ به صورت مارپیچ رو به بالا میرفت. در ساعت 9 صبح به روی یال  سیچال رسیدیم. بقیه مسیر را هم روی همین یال طی نمودیم. ارتفاع ابتدای کوچه کنار رستوران 2523 متر و ارتفاع روی یال 2864 متر بوده است. این یال با شیب مناسبی به دشت صاف و سرسبزی ادامه می یابد که چشمه ضعیفی نیز در آن جاری است. بر روی یال به فواصل و در نقاط معینی میله های فلزی به عنوان نشانه مسیر کاشته شده است. پس از برداشتن آب از چشمه با ارتفاع گرفتن از دامنه سمت راست، خود را به روی یال و شروع تاسیسات پیست اسکی دیزین رساندیم. آن را ادامه دادیم تا به گردنه ای رسیدیم. پایین دست این گردنه در فاصله ای کم، ساختمان مرتبط با پیست اسکی دیزین و یک اتاقک کوچک نیز قبل از گردنه وجود دارد. در کنار این اتاقک استراحتی نمودیم. یال سنگی مسیر قله سیچال پس از گردنه قسمت های صخره ای و دست به سنگ را با احتیاط طی نمودیم. این قسمت ها البته نیازی به ابزار ندارد و با رعایت کمی دقت میتوان از روی آن عبور کرد. البته قطعات سنگی لقی در مسیر قرار دارد که از دست زدن به آن و یا پا گذاشتن بر روی آن بایستی پرهیز نمود. ادامه این یال در ابتدا تیغه ای سنگی و قابل عبور است. در گوشه سمت چپ و راست آن راه پاکوب راحتی وجود دارد. پس از این تیغه ها به شیب خاکی و پهنی می رسیم که تا قله سیچال ادامه دارد. رسیدن به قله زیبای سیچال در ساعت 13 به قله سیچال میرسیم. یک گروه کوهنورد دیگر که از گردنه دیزین صعود کرده بودند و دو نفر دوچرخه سوار نیز روی آن حضور دارند. در ساعت 13:45  از قله سیچال به سمت گردنه دیزین سرازیر می شویم. در ساعت 14:30 به ایستگاه تله کابین قبل…

تاریخ : 13-03-1401 تعداد: 8 نفر وسیله نقلیه: شخصی هوا: صاف و معتدل زمین: بسیار سرسبز و زیبا بود و نزدیک قله کمی برف داشت این بار بر خلاف روال رایج کوهنوردان در صعود به قله سماموس از مسیر روستای جواهرده ، تصمیم به صعود به این قله زیبا از مسیر دهستان جنت رودبار گرفتیم. مرکز این دهستان بزرگ، روستای جنت رودبار است و روستاهای ییلاقی متعددی اطراف آن در دل جنگل آرامیده اند. روز پنجشنبه 13-03-1401: با سه دستگاه ماشین سواری از تهران به سمت رامسر به راه افتادیم که با ترافیک سنگینی -به دلیل تعطیلات خرداد-همراه بود. قبل از رامسر ، از دو راهی جنگل های دالخانی و گالش محله رو به جاده آسفالته و جنگلی نهادیم. عصر همان روز به روستای چورته در مجاورت جنت رودبار رسیدیم و شب را در منزل یکی از دوستان همراه به سر بردیم. دسترسی به پای صعود قله سماموس جمعه 13/3/1401: ساعت 5 صبح سوار بر وانت نیسان ( که از روز قبل هماهنگ کرده بودیم) به سمت " پلهم دشت " و دره "روآر کش "به راه افتادیم. با عبور از روستای جنت رودبار در ساعت 6:05 صبح به انتهای جاده و ابتدای راه پاکوب رسیدیم. جاده در ابتدا آسفالته بود و سپس به دلیل شیب کوچه باغها، بتنی شیاردار و سپس خاکی شد. خوشبختانه هوا صاف و زمین خشک بود و ما در عبور از قسمت های خاکی جاده مشکلی نداشتیم. تاریخ انتخابی ما برای صعود از این مسیر به لحاظ سرسبزی بی همتا، پوشش پر و پیمان گیاهی و نهرهای آبی که از دره های فرعی به سمت دره اصلی جاری بود، بهترین گزینه بود. در ساعت 6:10 صبح از ابتدای راه پاکوب با جهت تقریبی شرق به غرب ( غربی ترین قسمت مازندران به شرقی ترین عرصه گیلان) به سمت گردنه ای کوتاه که از دور پیداست حرکت نمودیم. جالب اینجاست که مرز جغرافیایی دو استان عمود بر دره ، از میانه های آن میگذرد. ارتفاع پای صعود 2180 متر است و قسمت های انتهای قله نیز همراه با لکه های برف در انتهای دره از دور دیده میشود. در ساعت 7:10 به روی گردنه میرسیم. ارتفاع آن 2555 متر و یک دوراهی است. انتخاب مسیر صعود قله سماموس راهی مستقیما در امتداد همان دره اصلی-رو به سوی غرب و استان گیلان-به سمت قله سماموس میرود. راهی دیگر به صورت تراورس با عبور از چندین دره فرعی به سمت چپ (جنوب) تا دشت و قله زیبای "لپا سر" امتداد می یابد. کوهنوردان محلی از این مسیر تا لپاسر رفته و پس از شب مانی در این دشت که چشمه پر آبی هم دارد و اتاقک هایی برای اجاره ، قله سماموس را صعود میکنند. در کف دره ( سمت راست و شمال گردنه) که در واقع امتداد همان دره اصلی است ، گوسفند سرایی قرار دارد که راه سومی از گردنه به آنجا میرسد. پس از کمی استراحت ، به راه خود در همان مسیر اول ادامه میدهیم. مقدار بسیار کمی سرازیر شده و سپس از تپه ای بالا میرویم که از گردنه اول دیده شده و…

تاریخ: جمعه سی ام اردیبهشت ماه سال 1401 تعداد: 14 نفر وسیله نقلیه: مینی بوس هوا: معتدل همراه با کمی باد پای صعود این قله روستای شیخ محله واقع در دهستان نمارستاق و با فاصله کمی از مرکز این دهستان بزرگ است. نمارستاق دروازه ورود به  تفرجگاه هایی چون دشت دریوک ، آبشار کوهره، آب معدنی اشتلک، چشمه بزرگ آستانه کر و دشت سرسبز ، مرتفع و پر آب " لرا " می باشد. همچنین این روستا ، از مسیر های اصلی صعود به قلل نوذر (ناظر)، تاجکوه (انر)، لرا، کهون ،و هفت سران لار می باشد. ابتدای حرکت به سمت قله گلن در ساعت 4 صبح از شرق تهران به سمت جاده هراز حرکت کردیم. حدود 55 کیلومتر مانده به آمل- در منطقه پنجاب- از طریق یک دوربرگردان ، وارد جاده نمارستاق شدیم. راههای دسترسی جهت صعود به قله گلن قله گلن دو مسیر جهت صعود دارد: 1- یال سمت راست 2-مسیر دره و دامنه سمت چپ آن (این مسیر در زمستان به جهت خطر بهمن  غیر قابل صعود است) ما مسیر اول را انتخاب کردیم. بنابراین وارد روستای شیخ محله و زمین فوتبال معروف آن نشدیم . بلکه در پارکینگی قبل از دره منتهی به قله شیخکوه از مینی بوس پیاده شدیم. در ساعت 7:45 از طریق راه پاکوب مشخصی صعود خود را آغاز کردیم. از دامنه سرسبز و پر از بوته و پرشیب سمت راست خود را به روی یال اصلی صعود رساندیم. این مسیر، ترکیبی از تعدادی شیب تند است که البته مابین آن ها قسمت های مسطح کوچکی قرار دارد. در قسمت های قبل از شیب آخر، خاک نرم و ذرات ماسه سطح دامنه پرشیب را تشکیل میدهند. شیب آخر که به قله منتهی میشود، صخره ای موزاییکی است. لابلای درزهای آن گل و گیاه روییده و به راحتی قابل عبور است. رسیدن به قله گلن بعد از حدود 5 ساعت و 45 دقیقه ، ساعت 13:30 به قله رسیدیم. دامنه غربی قله گلن پرتگاه است. *کُر در گویش مازندرانی به معنای صخره و پرتگاه است که وجه تسمیه این قله می باشد. مسیر بازگشت از قله گلن ساعت 14:30 پس از استراحت ، صرف نهار و عکاسی ، مسیر برگشت را از دره انتخاب کردیم. پس از سرازیر شدن به سمت شمال، در شیبی نسبتا تند به ابتدای راهی میرسیم که در دامنه شمالی یالی با جهت شرق به غرب قرار دارد. این یال صخره ای و از جنس سنگهای ریزشی است که در پایین دست به گردنه ای سرسبز ختم میشود. قسمت های ابتدایی این راه را بایستی با احتیاط طی نمود . بهیچ وجه درگیری با صخره نخواهیم داشت و نیمه دوم مسیر (از گردنه به پایین) کاملا نرمال است. راه پاکوب به دامنه غربی دره کشیده شده و تا پایین به صورت تپه ماهور ادامه دارد. دامنه شرقی و کف دره سنگلاخی، پرشیب و غیر قابل عبور است. آب آشامیدنی در مسیر قله گلن در نیمه راه برگشت ، چشمه پر آبی وجود دارد که با تعدادی حوضچه فلزی به صورت پله ای در آمده است. کنار این چشمه استراحتی کرده…

تاریخ: 13 الی 15 اردیبهشت(تعطیلات عید فطر سال 1401) تعداد:11 نفر وسیله نقلیه: عمومی ( اتوبوس، مینی بوس و سواری) هوا: کمی سرد همراه با باد شدید زمین: خشک بجز قسمتی از دره ها در بالا دست این برنامه در قالب برنامه ای ورزشی، تفریحی تنظیم و برگزار شده بود. در روزهای گذشته تلاش فراوانی برای خرید بلیت قطار تهران-اقلید یا اتوبوس مستقیم اقلید انجام شد. ولی متاسفانه به دلیل حجم بالای تقاضا محقق نشد. بنابراین دوازدهم اردیبهشت ساعت 10 شب از ترمینال بیهقی با اتوبوس به سمت آباده حرکت نمودیم. حدود ساعت 8 صبح به شهر آباده رسیدیم. در مجاورت پایانه یک قهوه خانه تمیز بود که صبحانه را صرف کردیم. سپس با سواریهای خطی عازم شهر اقلید شدیم .(شهرستان اقلید بر خلاف آباده، در مسیر جاده اصلی اصفهان به شیراز قرار ندارد) با هماهنگی قبلی در" اقامت گاه بومگردی نی چشمه " واقع در خیابان توحید مستقر شدیم. روز سه شنبه به گشت و گذار در شهر، بازدید از "چشمه رسول" و" حوضچه دختر گبر" و خرید از مغازه صنایع دستی بانو جلیلی گذشت. روز چهارشنبه: ساعت 5:20 صبح سوار مینی بوس شده و به محل دسترسی به ابتدای راه صعود قله بل به راه افتادیم. دسترسی به پای صعود قله بل درست مجاور پمپ بنزین فروتن و کنار تابلوی" اردوگاه تربیتی فرهنگی سبحان" ، وارد کمربندی کارخانه قند میشویم. کمی جلوتر از سمت راست وارد جاده خاکی کوهستان بل میشویم. تابلوهایی راهنمایی نیز در مسیر وجود دارد. در دوراهی اول ازسمت چپ و دو راهی دوم سمت راست ، و از کنار پل نیمه کاره ای مربوط به بزرگراهی به نام "راه رضا" به مسیر خود ادامه میدهیم. در امتداد مسیلی خشک به یک دو راهی دیگر میرسیم که راه سمت چپ با تابلوی راهنمای " کوه بل " مشخص شده است. در ادامه به دشت وسیعی می رسیم . مقصد ما (پارکینگ کوهنوردان) کمی بعد از یک باغ بزرگ بدون حصار واقع شده است. مشخصه آن یک تابلوی فاقد نوشته در ابتدای راه می باشد. این جاده با مشخصات یک جاده عشایری ، باریک و ناهموار است. تعدادی سواری متعلق به کوهنوردان و "سبزی چین" های محلی به آنجا آمده بودند. توضیحات فوق شاید اضافی به نظر برسد ولی برای کوهنوردان غیر بومی ارائه شده است وگرنه راننده محلی مینی بوس کاملا به منطقه آشناست. ساعت 6:10 به محل پارکینگ می رسیم. در ساعت 6:20 حرکت خود را از راه پاکوب ابتدای دره شروع کردیم. کمی جلوتر، راه پاکوب از کف دره جدا میشود و به آنطرف و دامنه سمت چپ میرود. مسیر پاکوب کاملا مشخص است . رو به پناهگاه به صعود خود ادامه میدهیم. محل صرف صبحانه در مسیر صعود به قله بل در ساعت 8.40 به پناهگاه رسیدیم و در کنار آن صبحانه صرف کردیم. این پناهگاه شامل اتاقکی سنگی است که دو سرویس بهداشتی جداگانه در دو طرف آن و یک چشمه آب با حجم آب کم در کنار آن قرار دارد. سرویس بهداشتی بتنی لب دره قابل استفاده است. در ساعت 9.20 از راهی مشخص به سمت قله بل حرکت کردیم. قله از…

تاریخ : 19-1-1401 تعداد: ده نفر وسیله نقلیه: شخصی هوا: آفتابی همراه با شدیدترین ریزگرد زمین: خشک بجز روی قله نحوه دسترسی به  قله طلوع: پس از تجمع در نقطه ای در شرق تهران، در ساعت 5.30 صبح روز جمعه به سمت جاده آبعلی حرکت کردیم. در ساعت 6.30 به کنار راهدارخانه آبعلی رسیدیم. توضیح آنکه راهدارخانه آبعلی قبل از پیست آبعلی (بعد از رستورانی به نام باغ بهشت ) می باشد. ماشین ها را همانجا جلوی راهدارخانه آبعلی پارک کردیم. پس از عبور از عرض جاده ، از دره کوچکی بالا رفتیم. راهی را با جهت غرب به شرق انتخاب کردیم که در چند نقطه جاده خاکی را قطع میکرد. (جاده ای که تا بالا امتداد می یابد). با همین جهت خود را به یال اصلی با سمت جنوب به شمال و شمال شرق رساندیم. محل صرف صبحانه در مسیر قله طلوع قبل از رسیدن به یال اصلی سبزه زار مسطحی وجود دارد. در ساعت 8.30 در این قسمت صبحانه را صرف کردیم. یال صعود به قله شیب ملایمی دارد. آخرین شیب نه چندان طولانی زیر قله طلوع،  شیب تندی دارد. رسیدن به قله سراستخر یا طلوع در ساعت 10.40 به بلندترین نقطه قله می رسیم که جی پی اس عدد 3205 متر را نشان میدهد. شاخصه آن یک ستون باریک بتنی شکسته است. پس از آن به نقطه ای پایین تر و واقع در شمال غرب قله اصلی رفتیم که تابلوی طلوع بر روی آن نصب شده است. از ساعت 11 به مدت یک ربع در کنار تابلوی طلوع به عکاسی پرداختیم. متاسفانه باد شدید و ریزگرد فراوان امکان استراحت بیشتری را از ما گرفت. مسیر برگشت ما منطبق بر مسیر رفت بوده است. در ساعت 13 به همان چمنزار محل صرف صبحانه رسیدیم و نهار را صرف کردیم. در ساعت 14 به کنار ماشین ها رسیده و در ساعت 15 برنامه در نقطه مبدا پایان یافت. سایر توضیحات صعود به  قله طلوع: * در مسیر آب یافت نمیشود *در سمت چپ ابتدای مسیر صعود ساختمان بزرگ ویلایی در دامنه کوه ساخته شده است. *به علت وجود ریزگرد بی سابقه در هوا، بجز هاله ای بسیار محو از دماوند و گل زرد هیچ قله دیگری در هوای آفتابی دیده نمیشد. *در برگشت به ترافیک متداول عصر جمعه هراز برنخوردیم. *قله دیگری هم - البته کوتاهتر-به نام لانه عقاب در شمال غرب این قله قرار دارد . گروهی کوهنورد از مجاورت دره گل زرد و امام زاده آن در حال صعود به آن بودند. *مسیر های دیگری نیز برای صعود قله سراستخر یا طلوع وجود دارد که میتوان روبروی پیست آبعلی و شهرک برق را نام برد.          

تاریخ: دوشنبه مورخ نهم اسفند ماه هزار و چهارصد وسیله نقلیه: شخصی تعداد:  هشت نفر هوا: صاف و کمی سرد در ارتفاعات بالا زمین:  تا صد متری پناهگاه خشک و پس از آن ، برف پرحجم و سفت نحوه دسترسی به پای صعود قله الوند در ساعت 5 صبح روز دوشنبه با دو دستگاه وسیله نقلیه شخصی از دو نقطه در شمال غرب تهران، به سمت اتوبان ساوه- همدان حرکت کردیم. در ساعت 9:15 به میدان گنجنامه رسیده و پس از عبور از گیت ورودی ، ماشین ها را در طبقه اول ( بالای همکف) پارکینگ نیمه کاره و طبقاتی مجموعه تله کابین پارک کردیم. این مجموعه دارای تله کابینی در حال بهره برداری است که تا پناهگاه و  پیست اسکی مجاور آن میرود. ساختمانی  است 5 طبقه که چند آسانسور و چندین سرویس بهداشتی تمیز در طبقه چهارم آن هست. در گوشه سمت چپ (جنوبی) این ساختمان ، راه صعود به پناهگاه از مسیر کاملا پاکوب و پهن و از زیر یک تابلوی بزرگ آغاز می شود. در سمت چپ این ورودی نیز آبشار و سنگ نوشته گنجنامه قراردارد که مورد بازدید علاقمندان قرار میگیرد. در ساعت 10صبح پس از تعویض لباسها و کمی تعلل از زیر تابلو (مطابق عکس فوق ) صعود خود را آغاز نمودیم. در نیمه راه مسیر چشمه ای قرار دارد که آبی از لوله های آن جاری است و در مسیر پاکوب های فرعی می باشد. حدود یکصد متری پناهگاه، گردنه تخت و کوچکی است که منظره شهر همدان از آنجا دیده میشود. بستر مسیر یخی است و ما با احتیاط از آن عبور کرده و در ساعت 11:15 به ابتدای دشت میشان و پناهگاه میرسیم. مشخصات پناهگاه در مسیر صعود به قله الوند ارتفاع تقریبی آن 2700 متر است ( ارتفاع پارکینگ گنجنامه 2230 متر است). پناهگاه امکانات خوبی دارد. برق شبکه ، گرمایش (شوفاژ)، آب ، سالن بزرگ غذاخوری که میعادگاه کوهنوردان همدانی است. متصدی آن آقای خوش اخلاقی است به نام حاج عباس که شماره تماس ایشان 09188188806 می باشد. در سالن غذاخوری غذا هم سرو می شود. غذاهایی شامل انواع کنسرو های گرم شده، لوبیا، عدسی ، نیمرو و انواع نوشیدنی های گرم و سرد شامل (نسکافه، کاپوچینو، چای و انواع نوشابه ها). هم در طبقه پایین و هم در طبقه بالا که خوابگاهها را شامل میشود ، به تعداد کافی سرویس بهداشتی تمیز وجود دارد. خوابگاهها شامل یک سالن گرم با تعداد زیادی تخت دو طبقه همراه با تشک و پتو به تعداد کافی ، یک سالن مفروش و گرم و یک اتاق به ابعاد 4*4 می باشد. ما از تهران از طریق تماس تلفنی با حاج عباس برای شب مانی رزرو کرده بودیم. اگرچه در وسط هفته (به علت تعطیلی روز بعد ) خلوت بود، ولی برای آخر هفته هماهنگی قبلی ضرورت دارد. در ساعت 11.45 به قصد صعود قله الوند ، حرکت خود را آغاز کردیم. گرچه مسیر با صعود های قبلی تا حدودی مشخص بود ولی ما نیز ناگزیر از برفکوبی در برف تازه بودیم. در بعضی قسمت ها تا بالای ران در آن فرو میرفتیم.…

  تعداد:۱۱نفر تاریخ:ششم اسفند ماه سال هزار و چهارصد (جمعه) هوا:معتدل زمین:به جز قسمتهای کمی بقیه خشک نحوه دسترسی به یال صعود قله سولدار درساعت ۶:۱۵ صبح ماشینهای سواری را درانتهای خیابان معین(درامتداد بزرگراه اشرفی اصفهانی) پارک میکنیم. وحرکت خودرا ازراه شیبدار وخاکی کنارساختمان دردست احداث روبه بالا آغازمینماییم. دره ای درروبرو ودو یال درطرفین آن قرار دارد که ما از یال سمت راست صعود نمودیم. محل صرف صبحانه در مسیر قله سولدار جاده خاکی درچندنقطه این یال راقطع میکند . مادرقسمتی ازمسیر پس ازتابش خورشید،صبحانه راصرف نمودیم. اما درقسمتی دربالادست ونزدیک قله ،یال رارها نموده وبه قصد دیدن تنهاچشمه مسیر ، جاده راکه به سمت دامنه های روبه شرق قله میرفت برای ادامه مسیر انتخاب نمودیم . این قسمت ازمسیر به دلیل زاویه تابش خورشید پوشیده ازبرف بود که کمی موجب کندی سرعت ماشد. محل چشمه در مسیر قله سولدار درقسمتهای آخر جاده،درست قبل ازآنجا که دوباره به صورت مارپیچ(ابتدا به سمت چپ وبعدا"به سمت راست) ادامه می یابد اتاقکی قراردارد که آب تمیزی نیز ازلوله ای درداخل آن جاری است. وارداتاقک شده وکمی آب باخود برداشتیم . صعود به قله سولدار سپس کمی جلوتر بارهاکردن جاده مستقیما"خود رابه روی یال ودرساعت ۱۰:۴۵ قله رساندیم. پس ازحدود ۲۵دقیقه استراحت برروی قله،راه برگشت رامستقیما"ازروی یال به سمت پایین درپیش گرفته ودرساعت۱۳:۳۰به کنارماشینهایمان رسیدیم.  

گزارش برنامه صعود بقه قله ورجین تاریخ اجرای برنامه : 29 بهمن ماه سال هزار و چهارصد تعداد:10نفر وضعیت هوا:سرد وهمراه با بارش خفیف برف زمین: در ارتفاعات پوشیده ازبرف وسیله نقلیه: شخصی ابتدای حرکت جهت صعود قله ورجین درساعت ۵:۳۰ ازشرق تهران به سمت لواسان وشهر گلندوئک به راه افتاده وازطریق خیابانهای ورجین(۱و۲) تا گیت بسته محیط بانی که درانتهای جاده قراردارد رفتیم. درساعت ۶:۱۵ازکنار گیت وارد ادامه جاده خاکی درداخل محدوده حفاظت شده رفتیم. پس ازعبور ازکنار ساختمان سفید رنگ تلنبه خانه ،یال روبرورابرای صعود انتخاب کردیم شیب تندی دارد اما نزدیک ترین مسیربرای رسیدن به قله هست. ابتدا کمی ازداخل دره میرویم اما پس ازپایان جاده خاکی-که برای تعلیف حیوانات وحشی تابالاترکشیده شده-خودرابه بالای یال سمت چپ میرسانیم. محل صرف صبحانه در مسیر صعود به قله ورجین کمی بالاتر درساعت۷:۳۰صبحانه رادرقسمتی کنار بوته ها به مدت نیم ساعت صرف میکنیم. همان یال راامتداد داده وسپس درارتفاع۲۶۴۰متری کنار درخت سروکهنسالی استراحت میکنیم. کمی بالاتر به مسیرتقریبا"مسطح روی یال میرسیم که فاصله ای نسبتا"زیاد باقله دارد وبسترآن هم پوشیده ازبرف است. درساعت۱۰:۴۵ به قله میرسیم. پس ازبیست دقیقه توقف ازهمان مسیر به پایین برمیگردیم ودرساعت ۱۴ سوارماشین هامیشویم. سایر توضیحات جهت دسترسی به قله ورجین *آنتن موبایل درطول مسیر برقراراست. *مسیرفاقدآب است وآب موجوددرابتدای مسیر برای ویلاهای پایین دست انتقال داده شده است. سعی کردیم بدون ایجادسروصدا آرامش حیوانات رابهم نزده ودریک خط پاکوب حرکت کنیم تالطمه ای به پوشش گیاهی دامنه هاواردنشود

تاریخ: پنجشنبه۲۸آبان تعداد: ۶نفر وسیله نقلیه: ماشین شخصی هوا:نسبتا"سرد درساعات اولیه زمین:درقسمت های محدودی برفی ودراغلب مسیر:خاک نرم درساعت ۵:۳۰ صبح ۴نفرازما بایک دستگاه سواری شخصی ازشرق تهران به سمت روستای آهار حرکت کردیم . با ملحق شدن دونفردیگر که ازیکی ازروستاهای اطراف آمده بودند،درساعت ۶:۳۰ ازجاده سمت چپ رودخانه به سمت شمال و روستای "ده تنگه"(که درواقع مجموعه ای ازتعدادی باغ-ویلاست) به راه افتادیم. درساعت۷:۴۵ درآستانه ورود به روستا وقبل ازآن ازکنار دره آبداری که نشانه های آن درعکسهای زیرمشخص است ازطریق یک راه پاکوب ودردامنه سمت چپ آن صعودمان را آغازکردیم. درفصول بی خطر این راه کوهنوردان را به گوسفندسرایی هدایت میکند که دارای چشمه ای باآب زلال وکلبه ای نه چندان مستحکم،  برای حفاظت دامداران ازآفتاب داغ تابستان است. بنابراین درفصل زمستان میبایستی ازآنجایی که راه پاکوب وارد دامنه دره می شود به سمت یال بالادست جدا شد که مستقیما"تا قله استرچال میرود. محل صرف صبحانه در مسیر صعود به قله استرچال پس ازحدود یکساعت به چشمه رسیده وصبحانه راصرف نمودیم سپس ازسمت چپ دره درشیبی نسبتا"تند والبته نه چندان طولانی،خودرابه روی یال سمت چپ دره رساندیم. این یال ابتدابه سمت شرق ودرانتهای مسیر باتغییر جهت والبته درشیبی ملایم به سمت شمال ونهایتا"قله استرچال میرود. ارتفاع تقریبی محل تغییر جهت یال۳۰۴۰متراست. قسمتهایی ازمسیر خصوصا"درقسمتهای کم شیب ونسبتا"ترازمیانه راه کمی سنگلاخی است که عبورازآن هیچگونه چالشی به همراه ندارد. رسیدن به قله استرچال به ارتفاع 3170 متر هوا ملایم وآسمان آبی وزلال که البته درمعرض تهدید دود های غلیظ تهران ولواسان ازسمت دره ها بود . از این اطمینان داشتیم که درروزپنج شنبه به ترافیک آزاردهنده جاده برنخواهیم خورد. باحرکتی آرام واستراحت کافی درساعت ۱۲:۳۰به قله استرچال رسیدیم که تابلوی کوچک ودست نویسی لای سنگ چین آن بود. لازم به توضیح است که ازروی قله سی چال واقع درقسمت جنوب غرب گردنه دیزین،دویال به سمت جنوب جدامی شود. یکی ازآن دویال ابتدا به قله "آهنگرک"می رسد وپس ازعبور ازگردنه ای کم ارتفاع به قله استرچال میرود. ازاین قله چندیال کوتاه تا دره های اطراف  به سمت میگون،فشم،ده تنگه،آهار واوشان منشعب میگردد. اما یال دوم که با زاویه کمی درغرب یال اول قراردارد درواقع بندناف یال توچال وتمام انشعابات آن به رشته کوه اصلی البرز است که باعبور از قلل "الله بند"و"قلعه دختر" وگردنه بین آهار و شهرستانک به قله توچال ختم می شود. درساعت ۱۳:۱۵به سمت پایین سرازیرمیشویم اما این بار ازیال دیگری که دربالادست گوسفندسرا قرارداردکه البته درابتدا دارای شیب تندتری است. درساعت ۱۴:۴۵ به کنارهمان چشمه رسیده وناهارراصرف میکنیم وپس ازکمی استراحت درساعت ۱۵:۱۵از راه پاکوب مسیرصعود به سمت جاده ده تنگه-آهار پایین میرویم در ساعت 16.45 سوار ماشین هایمان  در آهار میشویم سایر توضیحات جهت دسترسی به قله استرچال: * با اینکه ماه آبان به پایان نرسیده، دامنه شمالی توچال و کوههای بلند البرز تمام سفید و پوشیده از برف است. * در بازگشت با توجه به گرم شدن نسبی هوا دود و آلودگی هوا تا ارتفاعات بالای سه هزار متر بالا آمده بود! *بهتر است از جاده ده تنگه - آهار برای عبور وسیله نقلیه شخصی استفاده نگردد چون اختصاصی باغداران محلی است و…

تاریخ : نهم مهر ماه سال هزار و چهارصد تعداد: ده نفر از گروه کوهنوردی هفت سران لار و ده نفر از گروه کوهنوردی تیراگ(مجموعا 20 نفر)-شش نفر جداگانه و خارج از گروه در منطقه به ما ملحق شدند وسیله نقلیه: مینی بوس و ماشین شخصی هوا: صبح صاف و آفتابی، در خط الراس همراه با باد جهشی لحظه ای  حدود 20 کیلومتر بر ساعت و بعد از ظهر گاهی ابرناکی زمین: خشک و بافت نرم و خاکی در ارتفاعات پایین دست و بافت سنگی و قابل عبور در ارتفاعات بالاتر نزدیک به گردنه ( نیاز به دست به سنگ بسیار مختصر) برای صعود قله سیاه پلاس دو راه صعود وجود دارد. یکی از روستای ایرا که با جاده ای خاکی و کاملا ماشین رو به گردنه قوشخانه می رسد. از آنجا به چرخشی به سمت شرق با مسیر نرمال با صرف کمتر از دو ساعت زمان میتوان به قله رسید. ولی ما صعود خود را از روستای جورد (javard) انتخاب میکنیم که در شرق روستای ایرا واقع شده است. قله سیاه پلاس روی خط الراس اصلی رشته کوه البرز قرار دارد و خط تقسیم آب می باشد. در غرب به کوههای فیل زمین ، گاو بینی ، سر سیاه غارها، پرسون، ریزان، آتشکوه، مهرچال ، و پیرزن کلوم می رسد. در شرق آن، قله دیواره ای و زیبای گل زرد غربی تمام قد رویت میشود. در ساعت 4.30 صبح با تعداد 12 نفر ( 2 نفر از گروه تیراگ)  از شرق تهران به راه افتادیم و با سایر ماشین های شخصی ساعت 5 صبح به پلیس راه جاجرود رسیدیم. برای دسترسی به روستای جورد دو راه دسترسی وجود دارد. یکی از کنار سد لتیان عبور کرده و به سمت لواسان بزرگ و نیک نام ده و در ادامه به روستاهای ایرا و جورد میرسد که راهی نسبتا پر پیچ و خم و کوهستانی است. راه دوم از سمت رودهن خیابانی به سمت ادامه همین جاده کوهستانی میرسد که بی دردسر تر است. ما صبح برای دسترسی به روستای جورد مسیر اول و در برگشت از قله راه دوم را انتخاب کردیم. به علت صعب العبور بودن جاده حدود ساعت 6.30 صبح به ابتدای جاده خاکی سر پیچ جورد رسیدیم که از جاده آسفالته جدا شده و به پای صعود میرسد. نمایی از گل زرد و در ادامه خط الراس سیاه پلاس پیداست. ساعت 6.50 حرکت خود را در امتداد جاده خاکی آغاز میکنیم و پس از دو سه «دو راهی» به سمت راست و ابتدای یالی میرویم که آغاز صعود ( با جهت جنوب به شمال) به سوی قله سیاه پلاس می باشد. توضیح آنکه یال اصلی به صورت تپه تپه ای با شیبی تند به سوی دهلیزی میرود که تنها راه ورودی ما به خط الراس می باشد. از دور نمایی کمی سنگی و قابل عبور دارد ولی مابقی مسیر روبرو کاملا دیواره ای است.. محل صرف صبحانه در مسیر صعود به قله سیاه پلاس: در ساعت 8.15 پس از رسیدن روی یال اصلی صبحانه را صرف میکنیم و در ساعت 8.45 به راه میفتیم. چون یال اصلی مستقیما به…

تاریخ : جمعه یازدهم تیرماه هزار و چهارصد تعداد: هیجده نفر وسیله نقلیه: مینی بوس و ماشین شخصی هوا: خنک و آفتابی زمین: تماما خشک نحوه دسترسی به مبدا صعود قله گل زرد از پای صعود مبارک آباد آبعلی راس ساعت 5 صبح از شرق تهران به مقصد مبارک آباد آبعلی حرکت کردیم. به دوستان دیگری نیز که با ماشین شخصی خودشان آمده بودند در کنار امامزاده حمزه (واقع در جاده مبارک آباد جاده هزار، اولین پیچ U-TURN) بعد از آبعلی ملحق شدیم. در ساعت 6.30 صبح از این نقطه که ارتفاع آن 2230 متر است در امتداد دره ای خشک رو به شمال به راه افتادیم. این مسیر دارای قسمت های متنوع و پر چالشی است و برای گروههای پر تعداد توصیه نمیشود. قسمت های ابتدایی آن در مسیر تنگه ای است که در فصول آب دار دره، عبور از آن کمی با سختی همراه است. در انتهای این مسیر، قسمت های پر شیب شنی و خاکی و سپس صخره ای و ریزشی دارد. محل صرف صبحانه در مسیر صعود به قله گل زرد از پای صعود مبارک آباد پس از عبور از تنگه، وارد دامنه خاکی سمت راست شده و در جاییکه دره دو شاخه میشود ( البته هر دو شاخه دارای آب است) وارد دره سمت راستی میشویم. در این نقطه مشغول صرف صبحانه میشویم. در ساعت 8.10 به این دره که ارتفاع آن 2510 متر است وارد میشویم. پس از صرف صبحانه امتداد دره را رو به شرق ادامه میدهیم. گاهی از کف دره و گاهی از دامنه بد راه سمت راست آن ادامه مسیر میدهیم. چشمه در مسیر صعود به قله گل زرد و تغییر جهت در ساعت 10 صبح و در ارتفاع 2770 متری به چشمه پر آب و چند شاخه ای میرسیم و پس از استراحتی مختصر در کنار آن، آب کافی را برای ادامه مسیر برمیداریم. پس از آن با گرایش به سمت راست بالا میرویم و به پهن ترین یال بین تمامی یالهای اطراف میرسیم که مستقیما تا دهلیز های صخره ای ادامه مسیر صعودمان امتداد می یابد. دهلیز سمت راستی که در ورودی آن سه اصله درخت سرو کوهی مشاهده میشود، و همچنین دهلیز سمت چپی قبلا تست شده و عبور از آن بدون وسایل فنی مشکلاتی را بهمراه دارد. ابتدای دهلیز در مسیر قله گل زرد و انتخاب مسیر درست در ساعت 12 به ابتدای این دهلیز میرسیم که ارتفاع آن حدود 3240 متر بوده و 400 متر صعود پر مخاطره در انتظار ماست. خطر اصلی این مسیر( بجز یک نقطه تاقچه ای مرتفع که با کمک طناب انفرادی و احتیاط از آن عبور کردیم) عمدتا کنده شدن سنگ های درشت و لق (اصطلاحا بی ریشه) مسیر است. نکته آنکه تماما مسیر راست این دهلیز را برای عبور انتخاب کردیم که البته مستلزم احتیاط کافی، عبور از شیب های تند و سنگریزه ای و مقداری هم دست به سنگ شدن است. در ساعت 14.20 با عبور از قسمت های صخره ای انتهای مسیر به روی یال رسیدیم. در قسمت شرقی این یال گل زرد شرقی و در قسمت غربی…

تاریخ : پنجشنبه سوم تیرماه هزار و چهارصد تعداد: دوازده نفر وسیله نقلیه: شخصی هوا: صاف و خنک همراه با بادی ملایم زمین : خشک دسترسی به پای صعود قله سرخاب محل قرارمان ، پارکینگ انتهای روستای وارنگه رود بود که همگی در ساعت 7 در آنجا حضور پیدا کردیم. محل این روستا : جاده چالوس، بعد از گچسر، دو راهی دیزین، کیلومتر 7 جاده دیزین، جاده انشعابی مجاور ساختمان محیط بانی که به روستای وارنگه رود ختم میگردد و پارکینگ خاکی آن بعد از روستا و در محل اتمام جاده خاکی قرار دارد. در ساعت 7.10 از این نقطه به ارتفاع 2490 متر راه خود را در امتداد رودخانه پر آب و زلال دره وارنگه رود، در جهت مخالف رودخانه آغاز کردیم. کمی بعد پس از عبور از یک پل، در آن طرف رودخانه و قسمت شمالی آن به راه خود ادامه دادیم. کمی بعد به اولین دره ای میرسیم که به دره اصلی وارنگه رود ختم میگردد و پای اولین یال منتهی به رودخانه در قسمت غربی این دره فرعی در ساعت 7.50 مشغول صرف صبحانه در کنار رودخانه میشویم. گروه های پر تعدادی از کوهنوردان به قصد صعود به قلل منطقه ( دو روزه به آزاد کوه ، یکروزه به سوتک و ...) در مسیر هستند. ولی هیچکدام از آنان قصد صعود به قله سرخاب را ندارند. صرف صبحانه در مسیر صعود به قله سرخاب ارتفاع محل صبحانه در کنار رودخانه 2550 متر می باشد. پس از حدود 20 دقیقه جهت صرف صبحانه ، از کنار رودخانه به پای یال صعود که تپه ای کوچک در ابتدای دشت گسترده این دره هست میرسانیم. کمی آنطرف تر چند درخت نیز دیده میشود. راه صعود یال را در پیش میگیریم که جهت آن در ابتدا شمال شرقی و سپس به سوی شرق می باشد. این یال از حدود هفت- هشت تپه تشکیل شده است که همگی با شیبی رو به بالاست و برخلاف حدس اولیه در هیچ قسمتی سربالایی و سرپایینی (بده- بستان) ندارد. در ساعت 10.10 و پس از استراحتی پانزده دقیقه ای بر بالای یکی از تپه های میانی در ارتفاع 3120 متری مجددا به راه میفتیم . نقطه انتخاب مسیر درست در جهت صعود به قله سرخاب در ساعت 11.40 به کنار سنگ بلند و نوک تیزی میرسیم که ابتدای یک دو راهی مهم و زیر یک دهلیز پر شیب است. ارتفاع این نقطه 3430 متر می باشد. این دهلیز از سه قسمت تشکیل شده است :1- میانه آن که تماما سنگریزه ای و بلبرینگی (لیز) است و عبور از آن خستگی و اتلاف انرژی زیادی به همراه دارد و شیب آن نیز به شدت آزار دهنده بوده و اصلا توصیه نمیشود. 2-صخره های سمت چپ (شمال دهلیز) که قابل عبور بوده و راه پاکوب ضعیفی نیز در امتداد آن وجود دارد 3-صخره های سمت راست (جنوب دهلیز) که خود قابل عبور نیست ولی با دور زدن آن میتوان به دره سمت راست آن رفته و از کل دهلیز عبور نمود. (این مسیر برای بازگشت استفاده شد) ما مسیر شماره 2 یعنی ترکیب مسیر شنی و…

تاریخ : بیست و هفتم و بیست و هشتم خرداد ماه هزار و چهارصد تعداد: چهار نفر + هفده نفر از باشگاه گرین نور آباد وسیله نقلیه: عمومی هوا: معتدل و گرم زمین: خشک دسترسی به پای صعود قله یخچال همدان و کوبری روز پنجشنبه از مبدا تهران و نور آباد لرستان (دلفان) ، کلیه همنوردان به سمت شهر همدان حرکت کردند. مقصد دره مراد بیگ ( خیابان شهید مدنی) بوده و ساعت 16 همگی به ورودی کوچه باغهای این دره رسیدیم. ادامه این خیابان راهی خاکی و کم عرض می باشد که فقط وانت و سواری میتواند از آن عبور نماید. در ساعت 16.10 و در حالیکه عبور ماشین های سواری و موتور سیکلت تا حدودی آزار دهنده بود،  در امتداد کوچه باغ به راه افتادیم. بالاخره پس از یکساعت از میان و کنار باغ ها عبور کردیم و در نقطه سرسبزی که محل تلاقی دو دره پر آب بود کمی استراحت نمودیم. مسیر ما دره سمت چپ و ارتفاع نقطه شروع آن 2373 متر است. راه پاکوبی در امتداد نهر آب، مستقیما ما را به سمت پناهگاه قله یخچال میبرد که بر بالای یال روبروی دره واقع بوده و قابل رویت است. در این فصل یکی از ویژگی های دره های اطراف قله یخچال، وجود چشمه ها و سبزه زار های مخمل گونه در کلیه جهات آن می باشد که حاصل ذوب برفچالهای متعدد این قله است. در مسیر ما نیز چشمه های آب داری قرار داشت که البته شاید فصلی باشد و بنابراین بهتر است برای صعود تا پناهگاه آب آشامیدنی به همراه داشته باشیم. در دره آب زلالی از بالا دست جاری است که احتمالا مناسب آشامیدن نیست. رسیدن به محل شب مانی ( پناهگاه قله یخچال) در ساعت 20.45 پس از پشت سر گذاشتن سربالایی ها، به محل مسطحی رسیدیم که پناهگاه زیبا با تعداد زیادی سکوی بتنی تراس بندی شده در اطراف در آنجا واقع است. سه چشمه سرویس بهداشتی تمیز و چشمه آب دائمی نیز از دیگر امکانات پناهگاه صاحب الزمان قله یخچال می باشد. پناهگاه بسیار کاربردی طراحی شده و شب ها دارای روشنایی است. نظافت  پناهگاه و محیط اطراف آن به همت کوهنوردان همدانی عاشق طبیعت عالی است. اما متاسفانه آفت جدید پناهگاههای سراسر کشور ( ریختن زباله و ایجاد آلودگی های صوتی تا نیمه های شب) گریبانگیر پناهگاه زیبای قله یخچال نیز هست. برای فیکس کردن چادر ها بر روی سکوها، حلقه های محکم فلزی در داخل بتن نصب شده و نهر بتنی هدایت آب در بالادست پناهگاه ایجاده شده است. تابلوی قله یخچال نیز از محوطه پناهگاه دیده میشود و جاده ای خاکی و نیمه مخروبه نیز از پناهگاه تا زیر قله یخچال کشیده شده است. روز جمعه، روز صعود به قلل یخچال و کوبری : صبح روز جمعه پس از صرف صبحانه و برچیدن چادرها، راس ساعت 8 از مسیر جاده فوق صعود خود را به آرامی آغاز میکنیم . در ساعت 9.15 به قله یخچال به ارتفاع 3580 متر رسیدیم. پس از 20 دقیقه توقف بر روی قله یخچال، در ساعت 9.35 سرازیر شده و راه صعود…

تاریخ: بیست و یکم خرداد ماه سال هزار و چهارصد تعداد: چهارده نفر وسیله نقلیه: مینی بوس هوا: صاف و معتدل زمین: خشک و در ارتفاعات بالا صخره ای ( دست به سنگ) دسترسی به پای صعود قله جانستون در ساعت 5.05 دقیقه از شرق تهران به راه افتاده و با عبور از گردنه قوچک و فشم و زاگون (زایگان) و قبل از گرمابدر، وارد جاده روستای آبنیک میشویم. در ساعت 6.15 قبل از پل روستا پیاده شده و با عبور از پل و در امتداد رودخانه صعود خود را آغاز میکنیم. حدود نیم ساعت در مسیر جاده خاکی مناسب تا محل تلاقی با رودخانه میرویم. کمی قبل از این نقطه درخت تنومندی بر روی رودخانه افتاده و پل مناسبی ایجاده کرده است. ما به هنگام صعود این پل را ندیدیم اما در برگشت با راهنمایی لیدر گروهی دیگر آن را یافته و از آن عبور نمودیم. با عبور از رود و در مسیر راه پاکوب به شیب دامنه صخره ای رسیده و در ساعت 7.30 به نقطه اوج آن که گردنه کوچکی است رسیدیم. پس از آن سرازیر شده و از چشمه ای در ابتدای سراشیبی آب برداشتیم. چند گروه دیگر نیز در مسیر بودند که یکی از آنان برنامه صعود به قله خرسنگ و بقیه قله جانستون را داشتند که همه گروه های مورد اشاره، با طی نمودن کل دشت جانستون به کنار غار بیوک آقا (محل جدا شدن مسیر دو قله خرسنگ و جانستون) رفته و از آنجا با انتخاب مسیر پر شیب دره ، راه صعود به قله جانستون را انتخاب نمودند. محل صرف صبحانه در مسیر صعود به قله جانستون ما اما بعد از چشمه با تراورس خود را به کف دره رسانده و با عبور از رودخانه، در آن طرف دره، محل صاف و مسطحی را برای صرف صبحانه انتخاب نمودیم. از ساعت 7.55 تا 8.45 به مدت پنجاه دقیقه صبحانه را صرف نموده و مسیر یال زمستانی را که از اینجا شروع شده و شیب کمتری نسبت به سایر مسیر ها دارد برای صعود انتخاب میکنیم. پس از عبور از دو سه شیب و در ساعت 11.20در محل گوسفند سرای مسطحی که درست زیر آخرین شیب منتهی به یال اصلی قرار دارد به مدت پانزده دقیقه استراحتی نموده و پس از طی کردن شیب مورد اشاره ، در ساعت 12 به روی یال میرسیم. ارتفاع این نقطه 3640 متر بوده و ما پس از یک ربع استراحت ، در مسیری تقریبا صاف تا زیر قله که قسمتی صخره ای است میرویم. در اینجا تقریبا همه گروهها با هم رسیده و همگی با احتیاط کامل از شیب صخره ای آخر عبور کردیم. بر فراز قله جانستون و مسیر بازگشت جدید در ساعت 13.45 به قله جانستون میرسیم که فضای کافی برای استراحت همه کوهنوردان دارد. پس از 50 دقیقه استراحت بر روی این قله این بار از مسیری جدید سرازیر شدیم. ابتدا در مسیر خط الراس اصلی البرز خود را به گردنه زیر قله رسانده و در شیبی تند راه پایین به سمت دره پایین دشت را در پیش گرفتیم. قابل ذکر است که…

تاریخ اجرای برنامه: 13 الی 16 خرداد ماه هزار و چهارصد تعداد: 9 نفر وسیله نقلیه: عمومی هوا: صاف همراه با باد شدید در ارتفاعات زمین: قسمتی برفی در ارتفاعات با اتوبوس ساعت 20 تعاونی چهار ترمینال غرب در روز چهارشنبه 12 خرداد حرکت کرده و در ساعت 6.30 روز سیزدهم خرداد، به ترمینال خوی رسیدیم. با تاکسی به منزل یکی از همنوردان اهل خوی و ساکن تهران رفته و صبحانه را در کنار خانواده محترم و مهمان نوازشان صرف نمودیم. پنجشنبه 13 خرداد: مطابق قرار قبلی در ساعت 8 صبح سوار مینی بوس بنز به رانندگی آقای مجید جباری ( به شماره تماس 09148573115) از اهالی روستای ترک زبان بدلان شده و به سمت روستای کرد زبان "حصار" به راه افتادیم. با عبور از کنار باغات آلبالو و سایر میوه جات که با کمی چشم پوشی میتوان نام جنگل درختان آلبالو را بر آن نهاد در جاده ای آسفالته به سمت روستای بدلان رفته و درست قبل از روستا از جاده خاکی سمت راست وارد جاده منتهی به روستای حصار شدیم . این جاده کوهستانی و خاکی است که در امتداد رودی کوچک تا روستا کشیده شده است. در میانه راه اما راه دیگری از سمت راست منشعب میشود که به نظر میرسد جاده ای نظامی باشد که البته برای استخراج معدن نیز بکار میرود. در ساعت 9.50 به روستای حصار به ارتفاع 2305 متر رسیده و پس از انجام تشریفات عبور از پایگاه سپاه و ارائه مجوز و تحویل کلیه کارتهای ملی به سمت پناهگاه اورین که ساختمانی در میان درختان بوده و قابل رویت است به راه می افتیم. لازم به توضیح است که قلل مرزی منطقه دارای حساسیت های خاصی است و از قبل می بایستی از طریق راهکارهای دلسوزانه همنوردان و مسئول محترم هیئت کوهنوردی خوی، نسبت به طی مراحل منتهی به اخذ مجور اقدام نمود. در ساعت 10:10 به محوطه پناهگاه اورین رسیده و بلافاصله نسبت به برپایی چادرهایمان در کنار ردیف درختان اقدام نمودیم. در ساعت 10:50 به قصد صعود به قله اورین از در فلزی پناهگاه خارج شده و در مسیر جاده خاکی رو به بالا صعود خود را آغاز نمودیم. تا جایی که جاده در امتداد دره است از آن عبور نموده و بعضا نیز راه پاکوب میانبر را انتخاب نمودیم. آب زیادی در قسمت های مختلف اعم از کف دره و یا جوبهایی که برای سیراب کردن مزارع یونجه ساخته شده ، جاری بود. در جایی که دره دو شاخه میشود یالی در وسط آن قرار دارد و راه پاکوبی در دامنه سمت راست این یال ادامه راه ماست .پس از عبور از آن و کمی بالاتر به منطقه دریاچه- برکه ها میرسیم که در چند قسمت لابلای تپه ها به دلیل ذوب برفها تشکیل شده است. البته بنا به گفته اهالی به دلیل بارش کم سال جاری، وسعت دریاچه ها کم شده بود. ساعت ورود ما به کنار برکه ها ساعت 13.15 بوده است که یک ربع در این قسمت استراحت کردیم و ارتفاع آن نیز 3200 متر بوده است . آخرین شیب منتهی به قله دوقلو اورین که…

تاریخ : جمعه هفتم خرداد هزار و چهارصد تعداد : 13 نفر وسیله نقلیه: مینی بوس هوا: صاف و معتدل همراه با نسیم خنک در ارتفاعات زمین: خشک و بسیار سرسبز در ساعت 5.15 صبح از شرق تهران به سمت جاده فشم حرکت کردیم. جاده فشم به نسبت این ساعت روز شلوغ بود و پیش بینی عصر پر ترافیکی را داشتیم. در ابتدای فشم از سمت راست و از جاده ای که با تابلوی روستای امامه مشخص شده ، از جاده اصلی خارج شدیم . نحوه دسترسی به پای صعود قله همهن در ساعت 6.15 صبح از گوشه چپ دره پر آبی که از دامنه های همهن و مهرچال به سمت روستاهای امامه و کلوگان و در نهایت جاجرود جاری میشود ، راه صعود را در پیش میگیریم.  ارتفاع این نقطه 2250 متر است. بعد از دو سه بار عبور از رودخانه کوچک اما پر آب ، به سه درخت گردو ، بید و تبریزی میرسیم . حدود صد متر بعد از آن از دامنه سمت راست دره، راه پاکوب تند و تیزی رو به بالا میرود. توجه داشته باشیم در محل دو شاخه شدن دره باید دره سمت چپ که کم آب تر است را انتخاب نماییم. این راه پاکوب پس از چند پیچ و خم به پیچ بلندی میرسد که تا نزدیک صخره های روبرو امتداد پیدا میکند. بعضی از کوهنوردان به دلیل ضعیف و باریک بودن این پیچ و پوشش گیاهی کناره های راه، از نیمه ، آن را رها نموده و مستقیما رو به بالا میروند که البته در نهایت باز هم به این همین راه میرسند. در قسمت های بالاتر ، راه با فلش های آبی رنگی مشخص شده است که در نهایت به سمت راست و روی یالی میرسد. از اینجا تا کاسه مهرچال ( سه قله مهرچال، پیرزن کلون و همهن و یالهای منتهی به دره وسط آن ، تشکیل کاسه مانندی میدهند که فقط از باریکه ای از بین آنها که تنگه ای است آب جاری میشود. اخیرا به آن دشت مهرچال میگویند که شباهتی به دشت به مفهوم کلی آن ندارد) تماما عبور از چند دره به صورت تراورس با شیبی ملایم رو به بالاست. محل صرف صبحانه در مسیر صعود به قله همهن در ساعت 10.15 به ابتدای کاسه مهرچال رسیده و در اولین دره سمت چپ (غربی) آن در کنار چشمه آب بساط صبحانه را برپا میکنیم. ارتفاع این قسمت 3133 متر است. در ساعت 10.45 آب کافی برای صعود به قله و بازگشت به همین نقطه برداشته و از دامنه سمت چپ، خود را به روی یال منتهی به قله میرسانیم. انتهای مسیر دارای قسمتی صخره ای است که گوشه سمت چپ آن راه پاکوب نسبتا مناسبی دارد. صعود قله همهن و ادامه مسیر به سمت اسپیدچال در ساعت 12.45 به روی قله همهن میرسیم. این قله دو قلو و هم سطح است . اولی خاکی و دومی صخره ای و البته به فاصله کمی از هم. پس از نیم ساعت استراحت و عکاسی، تصمیم میگیریم از مسیر قله اسپیدچال برگردیم. لذا در ساعت 13.15 یال رو به…

تاریخ: سی و یک اردیبهشت ماه هزار و چهارصد تعداد: دوازده نفر از گروه کوهنوردی لار به همراه کوهنوردان باشگاه اسپیلت وسیله نقلیه: مینی بوس هوا: بسیار گرم  و آزار دهنده ارتفاع پای صعود : ششصد و هفتاد متر از سطح دریا (مجاور جاده هزار- 35 کیلومتری آمل -کارخانه طیور سپیدان) نحوه دسترسی به پای صعود به قله امام زاده قاسم (الیمستان) از کارخانه طیور سپیدان با توجه به تاخیر دو نفر از همنوردانمان، در ساعت 4:25 از شرق تهران به سمت آمل حرکت کردیم و در ساعت 7:30 دقیقه به دو راهی جاده لهاش - الیمستان رسیدیم  نشانه آن رسیدن دو جاده رفت و برگشت به هم و شروع گارد ریل میباشد. باغی در پایین دست جاده در سمت راست و ساختمانی در سمت چپ (غرب) از دیگر نشانه های این قسمت است. عبور از آن وقت زیادی تلف خواهد کرد. ارتفاع این نقطه 660 متر است. با رسیدن مینی بوس دوستان باشگاه اسپیلت از پل رودخانه هراز رد شدیم و کمی بعد در محل یک دو راهی آسفالته پیاده شدیم که جاده مستقیم به روستا های لهاش و الیمستان و جاده سمت راست ( با قوس راستگرد) به سمت ساختمان نگهبانی تاسیسات مرغ مادر شرکت سپیدان میرود. ارتفاع این نقطه 670 متر و تقریبا هم سطح جاده هراز در مقابل آن است. ابتدای صعود به قله الیمستان از کارخانه طیور سپیدان راس ساعت 8 صبح با طی کردن مسیر کمی تا جلوی ساختمان نگهبانی از دامنه پر شیب سمت چپ خود را به روی ابتدای یال صعود رساندیم که البته فاقد پاکوب مناسب بوده و در ابتدای کار فشاری به گروه وارد کرد. بهتر آن بود که از طریق جاده متروکه و البته سبز شده منشعب از جاده آسفالته منتهی به تاسیسات شرکت طیور سپیدان کمی بالاتر رفته  و در انتهای جاده خود را با تراورس به روی یال برسانیم. چون در ابتدای یال قسمت های سنگی وجود دارد که عبور از آن و کنار آن ممکن ولی وقت گیر است. ما نیز ناگزیر شدیم به محض برخورد با صخره ها وارد جاده  متروکه شده و در انتهای جاده خود را به یال سمت چپ جاده برسانیم. مسیر دارای راه پاکوب بسیار ضعیف و محوی بود که دلیل آن هم عدم تردد کوهنوردان ( شاید یک یا دو مورد در سال!) است . نکته مثبت آن هم فقدان زباله در مسیر است. شیب کل مسیر تند  و تیز و حدود 35 تا 45 درجه می باشد. پوشش گیاهی قسمت عمده (ابتدای مسیر) به دلیل وضعیت خاص یال، درختچه و بوته است و فاقد درختان بلند جنگلی است. متاسفانه هوا بشدت گرم بود و موجب گرما زدگی مختصر تعدادی از همنوردان شده به نحوی که در سرعت تیم و صعود تاثیر معینی گذاشت. از نیمه راه سمت چپ مسیر دیواره ای و خطرناک  و سمت راست آن دره ای با پوشش انبوه درختان جنگلی است. تمام مسیر بر روی یال قرار دارد و بجز در یک نقطه ( آن هم بخاطر تنوع و استراحت ) نباید آن را رها نمود. در ساعت 12 در قسمتی جنگلی به یک دو…

تاریخ: پنجشنبه و جمعه بیست و سه و بیست و چهارم اردیبهشت ماه هزار و چهارصد تعداد : ده نفر از گروه کوهنوردی لار به همراه پنجاه نفر از باشگاه گرین دلفان وسیله نقلیه: مینی بوس و اتوبوس سطح برنامه: متوسط هوا:آفتابی و بارندگی به هنگام برپایی کمپ روز اول برنامه صعود به قله شاه ابدالان و گشت و گذار در منطقه مهراب کوه شامگاه چهارشنبه مورخ بیست و دوم اردیبهشت ماه ساعت 23.30 شب با یکدستگاه اتوبوس دربست از میدان آزادی به مقصد شهر نور آباد لرستان عزیمت نموده و در ساعت 6 صبح روز پنجشنبه 23 اردیبهشت به نور آباد رسیدیم. صبحانه و نهار را مهمان دوستانمان بودیم و در ساعت 13.30 با سه دستگاه مینی بوس به همراه همنوردان باشگاه گرین به مقصد روستای شینه واقع در جنوب شرق شهر نور آباد حرکت نمودیم. پس از طی دو ساعت ، ابتدا جاده آسفالته روستایی و سپس جاده شنی که البته قسمت هایی از آن بر اثر سیل نوروز 98 تخریب شده بود به روستای شینه رسیدیم و پس از برداشتن آب از چشمه روستا و بستن کوله ها، در ساعت 16 از مسیر جاده خاکی داخل جنگل بلوط راه صعود را در پیش گرفتیم. هوا گرم و آزار دهنده بود که پس از افزایش ارتفاع و سپری شدن ساعات گرم عصرگاهی، معتدل و خنک شد. از یک جایی ، با نظر راهنما از جاده جدا شده و به سمت چپ و دامنه کوه شاه ابدالان مسیر خود را ادامه دادیم. این جاده به سمت امام زاده پیر محمد میرود که زیارتگاه مردم محلی است. در ساعت 17.30 به قسمت مسطح و زیبایی در میان جنگل رسیدیم که آب چشمه بالا دست از کنار آن جاری بوده است .مقصد روز اول ما منطقه مشابهی در زیر قله شاه ابدالان به فاصله 45 دقیقه بود که به دلیل بارش شدید باران و رعد و برق ترجیح دادیم در همین قسمت اتراق نماییم. کمپی بزرگ از دهها چادر رنگ و وارنگ برپا شد، شام را در کنار آتش و در جمع صمیمی دوستای نور آبادی صرف نموده و مهمان ایشان بودیم. روز دوم برنامه صعود به قله شاه ابدالان و گشت و گذار در منطقه مهراب کوه صبح روز بعد پس از برچیدن چادر ها و صرف صبحانه در هوایی صاف و ملایم، راس ساعت 8 صعود خود را به سمت قله مخروطی شاه ابدالان که کاملا قابل رویت بود آغاز نمودیم. پس از طی حدود نیم ساعت از چشمه کف رودخانه آبی برداشته و به راه خود ادامه دادیم. کمی بالاتر مجددا چشمه ای دیگر سر راهمان بود که در کنار آن استراحت مختصری داشتیم. در ساعت ده صبح به دشت صافی واقع در زیر قله رسیده و کوله ها را به همراه سه نفر از همراهان درآنجا باقی گذاشته و سبکبار به سمت قله رفتیم. در ساعت 10.45 به قله رسیده و حدود 45 دقیقه روی قله توقف داشتیم . روی قله آثار یک ساختمان دیده بانی مخروبه وجود داشت که به تمام کوههای اطراف مسلط بود. از جمله کبیر کوه ایلام در جنوب غرب، اشترانکوه و سفیدکوه…

گزارش برنامه صعود به قله کاسونک به ارتفاع 3688 متر تاریخ: جمعه دهم اردیبهشت سال هزار و چهارصد تعداد: چهارده نفر وسیله نقلیه: مینی بوس هوا: اوایل صبح کمی خنک و صاف و کمی گرم ( در برخی نقاط همراه با باد ) زمین: در ارتفاعات  بالادست کمی برف سفت (دره ها پر از برف بودند) دسترسی به پای صعود قله کاسونک در ساعت 5 صبح از شرق تهران به راه افتاده و پس از رسیدن به روستای گرمابدر، در ساعت 6.30 از جلوی راه بند محیط بانی حرکت خود را در جاده منتهی به گردنه آغاز کردیم. البته تعدادی وسیله نقلیه از جمله سه ماشین آفرود (احتمالا از روز قبل) و تعدادی ماشین سواری محلی که برای کمپینگ یا چیدن و بعضا ریشه کن کردن گیاهان کوهستان!! عازم بودند- اجازه عبور از راه بند را یافتند. قسمتی را در جاده و قسمت های انتهایی را از راه پاکوب میانبر طی نموده و در ساعت 8.30 به بالای گردنه خاتون بارگاه رسیدیم . محل صرف صبحانه در مسیر صعود به قله کاسونک بساط صبحانه را در سبزه زار بالای گردنه خاتون بارگاه پهن کردیم. روبروی ما قله زیبای خاتون بارگاه و خط الراس زیبای آن به سمت خرسنگ خود نمایی میکند. در قسمت شمال شرقی دشت لار در دور دست گردنه قو، قلل زیبای چپکرو، کهوی غربی و شرقی و تخت خرس پیداست. و در قسمت غربی خرسنگ نیز قلل سه گانه سرکچال، گردنه ورزاب و در ادامه قلل برج و خلنو بطور کامل رخ مینماید. پس از صرف صبحانه در ساعت 9.20 از دامنه سمت چپ تپه پیش رو خود را به گردنه بعدی رساندیم. به اصطلاح کوهنوردان تا گردنه آخرین شیب منتهی به قله بده- بستان (بالا رفتن و سرازیری) دارد. در سمت شرقی ما دماوند زیبا و رخ غربی ،یال و دشت داغ تمام رخ قد علم میکنند. منظره 360 درجه ما بینظیر است. در ساعت 11.05 به آخرین گردنه زیر شیب منتهی به قله رسیدیم و حدود پانزده دقیقه استراحت نمودیم. کوهنوردانی در این قسمت مشغول خوردن میوه جات بودند و مقدار زیادی پوست طالبی و هسته و پوست میوه منظره بدی به چمنزار زیبا داده بود. سرپرست محترم با لحن آرامی به آنها تذکرات لازم را در خصوص جمع آوری پوست های میوه ارائه کرد و متذکر شد که درست است که اینها جذب طبیعت میشوند ولی جلوه بدی میدهند(که البته در برگشت متوجه شدیم علیرغم تذکرات ما پوست میوه ها را جمع نکرده بودند و تنها به قایم کردن آنها زیر سنگها اکتفا نموده بودند !!! که توسط همنوردان ما جمع آوری شد). ارتفاع این گردنه 3412 متر بوده است. پس از شیب تند (حدود 45 درجه) به آرامی به سمت قله حرکت نمودیم و در ساعت 12.20 بر فراز قله کاسونک بودیم. در هوایی نسبتا تمیز و عاری از آلودگی و ریز گرد ، کران تا کران قلل البرز مرکزی جلوی دیدگانمان قرار داشت. در جنوب شرق قلل سرسیاه غارها، گردنه افجه بشم و در ادامه به سمت غرب قلل ریزان و آتشکوه تا مهرچال و پیرزن کلون و همهن نیز پیدا بود.…

گزارش برنامه صعود به قلل سه گانه سر سیاه غار ها و پرسون تاریخ: جمعه: بیست و هفتم فروردین ماه یک هزار و چهارصد تعداد: یازده نفر وسیله نقلیه: مینی بوس هوا: معتدل با باد سرد تا 30 کیلومتر بر ساعت زمین: عمدتا خشک بجز در بعضی قسمت های محدود آغاز حرکت به سوی صعود قلل سه گانه و پرسون راس ساعت 5 صبح از شرق تهران به سمت گلندوئک و روستای افجه به راه افتادیم و در ساعت 6 از مجاور پل خروجی به سمت روستای برگ جهان، صعود خود را آغاز نمودیم. در اینجا راه بندی نصب کرده بودند تا بجز محلی ها ماشینی از آنجا عبور نکند. به دلیل ازدحام کوهنوردان برای عبور به نوبت از پل لرزان روی رودخانه، با پریدن از رودخانه- که البته منجر به خیس شدن تعدادی از دوستان شد- به سمت دشت هویج حرکت نموده و در ساعت 7.15 به آنجا رسیدیم. محل صرف صبحانه به سوی صعود قلل سه گانه و پرسون پس از پانزده دقیقه استراحت و برداشتن آب با جهت غرب به شرق و از مسیر راه مالروی پهن در ساعت 9.45 به گردنه بین قلل دوگانه پرسون رسیده و در آنجا مشغول صرف صبحانه شدیم. در ساعت 10.30 با همان امتداد و از مسیر تراورس دامنه و راه پاکوب باریکی که به زحمت پیدا میشد به سمت گردنه زیر قله سر سیاه غار یک رفتیم. در ساعت 11 به این گردنه به ارتفاع 3065 متر رسیده و به راه خود به سوی قله ادامه دادیم. دسترسی به قله سر سیاه غار یک به دلیل خستگی یکی از همراهان و کندی حرکت گروه در ساعت 12.20 قله سر سیاه غار یک به ارتفاع 3340 را صعود کردیم. دسترسی به قلل سر سیاه غار دو و سه پس از 20 دقیقه استراحت و گرفتن تعدادی عکس، به سمت قله سر سیاه غار 2 سرازیر شده و در ساعت 12.55 به قله سر سیاه غار 2 به ارتفاع 3350 متر رسیده و به سمت قله سوم سرازیر شدیم. در اینجا دو نفر از همراهان باقی ماندند و تا قله سوم گروه را همراهی نکردند. در ساعت 13.40 قله سر سیاه غار 3 به ارتفاع 3440 متر را صعود کردیم در حالیکه دو گروه کوهنورد نیز همزمان از مسیر روستای برگ جهان و دره پر از آبشار آن به قله رسیده بودند و قصد بازگشت از همان مسیر را نیز داشتند. پس از کمی استراحت  بر روی قله، راه بازگشت به سمت روستای افجه را در پیش گرفته و ناگزیر از صعود مجدد به قلل سر سیاه غار 1 و 2 شدیم. در ساعت 14.25 به قله سر سیاه غار 2 و در ساعت 14.50 به قله سر سیاه غار یک رسیده و بلافاصله  از شیب تند آن سرازیر شدیم. قله پرسون این بار مسیر تراورس به سمت گردنه را رها کرده و راه یال منتهی به یکی از قلل دو گانه پرسون را که در مسیرمان بود در پیش گرفتیم و در ساعت 16.25 به روی قله رسیدیم که نمایش ارتفاعی آن با جی پی اس موبایل بین 3165 تا 3177 …

گزارش برنامه صعود به قله ورجین از مسیر لواسان (حدود 3000 متر) تاریخ: جمعه: هشت اسفند 99 تعداد: شانزده نفر وسیله نقلیه: مینی بوس وضع هوا: نیمه ابری و ابری و همراه با مه در ارتفاع وضع زمین: پایین خشک و روی یال برف وضعیت توپوگرافی قله ورجین بگونه ای است که به جز یال روستای امامه پایین که تقریبا مستقیم به قله اصلی منتهی می شود ، سایر مسیرها (یال روستای کلوگان و یالهای لواسان، رودک و ..) پس از صعود به ارتفاعی حدودا  100 الی 200 متر  مانده به ارتفاع قله اصلی در جهت های مختلف به قسمتی کم شیب و نسبتا مسطح میرسند. از اینجا تا قله اصلی مسیر بالا و پایین قابل اعتنایی دارد و چنانچه در فصل  زمستان با حجم برف سنگینی مواجه باشیم این قسمت آخر پر برف و همراه با نقاب های خطرناکی رو به شمال و شرق می باشد. در ساعت 5.30 روز جمعه  8-12-99 با تجمع در نقطه ای در شرق تهران به سمت گردنه قوچک و لواسان(گلندوئک) حرکت نموده و از طریق خیابان فرهنگ که کانال آب بری در میان آن ساخته شده است به ابتدای مسیر صعود در انتهای خیابان و روی پل میرسیم و در ساعت 6.40 از راه خاکی مجاور کانال رو به دره پیش رو حرکت میکنیم .ارتفاع اینجا 1780 متر است. از کنار پلی فلزی گذر کرده و وارد یک جاده خاکی در ابتدای دره میشویم . در دو طرف این دره دو یال قرار دارد. یال سمت چپ (غربی) مستقیما به قله فرعی (قبل از قله اصلی) اما با شیبی تند خصوصا در انتهای مسیر منتهی می شود اما ما یال سمت راستی را که طولانی تر است و به ترتیب به جهت شرق، شمال و غرب ( به صورت  ⊂ ) تا قله فرعی میرود را انتخاب کردیم. محل صرف صبحانه در مسیر صعود به قله ورجین ابتدا از یک شیب نسبتا تند بالا رفته و در تپه ماهورهای زیر یال اصلی صبحانه را صرف کردیم( از ساعت 8.30 الی 9 صبح) پس از تغییر جهت یال به سمت غرب به زیر شیب تند زیر قله فرعی میرسیم که از اینجا بستری برفی تا قله فرعی میرود. پس از گذر از کنار یک درخت بزرگ سرو کوهی در ساعت 10.40 به قله فرعی با ارتفاع 2788 متر می رسیم. از اینجا به بعد در مسیری کم شیب بر روی حجم پر برفی که قبلا کوبیده شده است به سمت قله اصلی میرویم. رسیدن به قله اصلی ورجین در ساعت 12 به قله ورجین صعود میکنیم که فعلا تابلویی بر روی آن نصب شده و عدد 2987 متر روی آن درج شده است.به علت وجود نقاب خطرناک برفی در لبه شرقی قله، با باتونهای دوستان حفاظی درست میکنیم تا همنوردان اشتباها به لبه نقاب نزدیک نشوند. در ساعت 12.30 راه برگشت را در پیش گرفتیم و از مسیر یال غربی ( در ابتدای گزارش به آن اشاره شده) به پایین آمدیم. با احتساب حدود نیم ساعت صرف نهار در بین راه، در ساعت 16 سوار مینی بوس شدیم سایر توضیحات جهت صعود به قله ورجین:…