گزارش برنامه صعود به قله سرخاب به ارتفاع ۳۸۸۹ متر

تاریخ : پنجشنبه سوم تیرماه هزار و چهارصد

تعداد: دوازده نفر

وسیله نقلیه: شخصی

هوا: صاف و خنک همراه با بادی ملایم

زمین : خشک

دسترسی به پای صعود قله سرخاب

محل قرارمان ، پارکینگ انتهای روستای وارنگه رود بود که همگی در ساعت ۷ در آنجا حضور پیدا کردیم.

محل این روستا : جاده چالوس، بعد از گچسر، دو راهی دیزین، کیلومتر ۷ جاده دیزین، جاده انشعابی مجاور ساختمان محیط بانی که به روستای وارنگه رود ختم میگردد و پارکینگ خاکی آن بعد از روستا و در محل اتمام جاده خاکی قرار دارد.

در ساعت ۷٫۱۰ از این نقطه به ارتفاع ۲۴۹۰ متر راه خود را در امتداد رودخانه پر آب و زلال دره وارنگه رود، در جهت مخالف رودخانه آغاز کردیم.

کمی بعد پس از عبور از یک پل، در آن طرف رودخانه و قسمت شمالی آن به راه خود ادامه دادیم.

کمی بعد به اولین دره ای میرسیم که به دره اصلی وارنگه رود ختم میگردد و پای اولین یال منتهی به رودخانه در قسمت غربی این دره فرعی در ساعت ۷٫۵۰ مشغول صرف صبحانه در کنار رودخانه میشویم.

گروه های پر تعدادی از کوهنوردان به قصد صعود به قلل منطقه ( دو روزه به آزاد کوه ، یکروزه به سوتک و …) در مسیر هستند.

ولی هیچکدام از آنان قصد صعود به قله سرخاب را ندارند.

صرف صبحانه در مسیر صعود به قله سرخاب

ارتفاع محل صبحانه در کنار رودخانه ۲۵۵۰ متر می باشد.

پس از حدود ۲۰ دقیقه جهت صرف صبحانه ، از کنار رودخانه به پای یال صعود که تپه ای کوچک در ابتدای دشت گسترده این دره هست میرسانیم. کمی آنطرف تر چند درخت نیز دیده میشود.

راه صعود یال را در پیش میگیریم که جهت آن در ابتدا شمال شرقی و سپس به سوی شرق می باشد.

این یال از حدود هفت- هشت تپه تشکیل شده است که همگی با شیبی رو به بالاست و برخلاف حدس اولیه در هیچ قسمتی سربالایی و سرپایینی (بده- بستان) ندارد.

در ساعت ۱۰٫۱۰ و پس از استراحتی پانزده دقیقه ای بر بالای یکی از تپه های میانی در ارتفاع ۳۱۲۰ متری مجددا به راه میفتیم .

نقطه انتخاب مسیر درست در جهت صعود به قله سرخاب

در ساعت ۱۱٫۴۰ به کنار سنگ بلند و نوک تیزی میرسیم که ابتدای یک دو راهی مهم و زیر یک دهلیز پر شیب است.

ارتفاع این نقطه ۳۴۳۰ متر می باشد.

این دهلیز از سه قسمت تشکیل شده است :۱- میانه آن که تماما سنگریزه ای و بلبرینگی (لیز) است و عبور از آن خستگی و اتلاف انرژی زیادی به همراه دارد و شیب آن نیز به شدت آزار دهنده بوده و اصلا توصیه نمیشود.

۲-صخره های سمت چپ (شمال دهلیز) که قابل عبور بوده و راه پاکوب ضعیفی نیز در امتداد آن وجود دارد

۳-صخره های سمت راست (جنوب دهلیز) که خود قابل عبور نیست ولی با دور زدن آن میتوان به دره سمت راست آن رفته و از کل دهلیز عبور نمود. (این مسیر برای بازگشت استفاده شد)

ما مسیر شماره ۲ یعنی ترکیب مسیر شنی و سنگی سمت چپ دهلیز را که در مجموع برای صعود ، مناسب تر است را انتخاب نموده و بدون استفاده وسایل فنی (لازم به ذکر است طناب انفرادی و کارابین به همراه داشتیم ولی استفاده نشد) ولی با رعایت احتیاط تا بالای دهلیز خود را رساندیم که مشرف به هر دو مسیر ۲ و ۳ می باشد.

در ساعت ۱۳٫۳۰ به این قسمت که کمی مسطح بوده و ارتفاع آن نیز ۳۵۳۰ متر می باشد  میرسیم.

در حین استراحت تصمیم میگیریم به دلیل کمبود وقت ، تعدادی از همنوردان که توانایی صعود به قله را داشته ولی ممکن است همراهی شان موجب اتلاف وقت بشود- البته با رضایت خودشان- در این محل بمانند و ۷ نفر از اعضای گروه به سوی قله رهسپار شوند( بیشتر از نیمی از گروه)

ادامه مسیر شیبی تند رو به جنوب است که پاکوب شنی و دهلیزی نه چندان بزرگ از ترکیب صخره و سنگریزه دارد . باقی مسیر نیز مسیری شن اسکی و سنگی تا قله است.

صعود به قله سرخاب غربی

در ساعت ۱۴٫۱۵ به قله غربی سرخاب به ارتفاع حدودی ۳۸۸۹ متر میرسیم و در فضای کوچک روی قله به استراحت و عکاسی میپردازیم.

مابین قله سرخاب غربی و شرقی شکاف سنگی بزرگی است که فرود از آن و دسترسی به قله مجاور ، ابزار فنی و تیم ورزیده ای را میطلبد. راه دیگر نیز آن است که با فرود کامل (حدود ۳۰۰ متر) به قسمت خاکی زیر شکاف رفته و شکاف را دور زد و  به قله مجاور دسترسی پیدا کرد که البته ما به دلیل کمبود وقت از آن صرف نظر کردیم.

سرازیر شدن از قله سرخاب و مسیر بازگشت

در ساعت ۱۴٫۵۰ از همان مسیر سرازیر میشویم، اما قبل از دهلیز کوچک مورد اشاره به سمت چپ رفته و وارد دره پرشیب منتهی به مسیر شماره ۳ می شویم .

البته بهتر بود از همان مسیر رفت تا محل استقرار نفرات دیگر گروه پایین میرفتیم.

پس از رسیدن به سایر اعضای گروه برای بازگشت از مسیر شماره ۳ استفاده نموده و با پرهیز از مسیر صخره ای شماره ۲ و مسیر دهلیز پر چالش شماره ۱ ، سرازیر می شویم.

در این مسیر دره دو شاخه میشود که در محل تلاقی آن دو ، یک صخره هم وجود دارد و هر دو شاخه به سبزه زار های پایین دست ختم میشود.

ما دره سمت راست را که مناسب تر است انتخاب نموده ولی تا پایین دره نرفته و از وسط آن به سمت راست و دامنه خاکی و سبزه زار های جنوب دهلیز اصلی میرویم .

از زیر دهلیز تراورس نموده و به روی یال اصلی صعود قبل از دهلیز و کنار سنگ شاخص نوک تیز خود را میرسانیم.

محل صرف نهار در مسیر بازگشت از قله سرخاب

در ساعت ۱۶٫۳۵ در همین محل و در فضایی سرسبز به صرف نهار مشغول میشویم.

و پس از آن از همان یال صعود ، راه بازگشت را در پیش گرفته و بین ساعات ۱۸٫۳۵ تا ۲۰ همگی به محل ماشین ها میرسیم.

سایرتوضیحات در جهت صعود به قله سرخاب:

* بجز در کنار رودخانه و همچنین پارکینگ، چشمه آب آشامیدنی در کل مسیر یافت نمیشود.

*در اغلب نقاط مسیر، آنتن موبایل وجود ندارد بجز در نقاطی که در ارتفاع بالادست و مشرف به روستا هستند.

*اغلب کوههای بلند رشته کوه البرز از این قله قابل رویت است که شاخص ترین آن آزاد کوه و شرق آن است.

* قلل منطقه علم کوه ، ناز و کهار، لوارک و بازارک تا توچال ، کلون بستک، سرکچالها،خلنو ، دماوند و وروشت دور تا دور قله دیده میشود.

* از سه نوع بستر صعود در قسمت های بالا دست شامل قسمت های سنگی، شن اسکی و بلبرینگی (لیز) ، آسانترین آن قسمت های سنگی است، بطوری که برای پرهیز از قسمت های سنگریزه ای پرشیب در مواردی، دست به سنگ شدن را البته به هنگام صعود ترجیح میدادیم.

* از همین دره ای که یال ابتدایی در گوشه شرقی آن، ما را به سوی قله سرخاب هدایت میکند، در انتهای شمالی آن دره ، میتوان به قله دونا دست یافت که در سمت شمالی این قله روستای دونا و پل زنگوله واقع شده است.

*واقعیت این است که در عین حال که نباید این قله را دست کم گرفت و در صعود خصوصا بازگشت از آن ، بایستی کاملا جوانب احتیاط را رعایت کرد ، اما نباید تحت تاثیر برخی کوهنوردان ، عنوان هایی نظیر تسلیم ناپذیر و یا دست نیافتنی بر آن نهاد.

این قله به شرط احتیاط و مسیر یابی درست ، قابل صعود است.