گزارش برنامه

گزارش برنامه صعود به قله دماوند از یال جنوب غربی تعداد: 2 نفر تاریخ : 12 و 13/05/90 هوا: صاف و معتدل وسیله نقلیه: شخصی   ساعت 12 ظهر چهارشنبه وارد محوطه قرارگاه فدراسیون کوهنوردی واقع در ابتدای جاده لار شدیم و پس از صرف نهار به سمت جاده لار وانشعاب چاک اسکندر(مسیر صعود رخ غربی) به راه افتادیم. بالاتر از گوسفند سراهای چال چال و وزان و در قسمت مسطح و مرتفعی که جاده از هر دو سو سرازیر میشود ماشین را پارک میکنیم. این نقطه پای یال صعود(جنوب غربی) است و سمت چپ آن تپه ای کوتاه و روبروی آن در قسمت غربی دامنه سنگی و دیواره ای کرانه غربی رودخانه دلیچای است که از ورارو به سمت دریاچه لار میرود. از اینجا دو راه برای صعود پیش پای ماست. راه اول مستقیما به سوی یال و حرکت از روی خط الراس که بر خلاف ظاهر آن بالا-پایین زیادی ندارد و راه مناسبی است. راه دوم از طریق مسیر پاکوبی است که از سمت چپ به جهت شمال شرقی رو به بالا رفته و سپس وارد دره سرسبز مجاور میشود که چراگاه گله بزرگی از گوسفندان است و ما این راه را انتخاب میکنیم. در انتهای همین دره از مسیری سنگلاخی به سمت راست و روبه سوی گردنه ای میرویم که ارتفاع آن 4040 متر و بر روی آن تعداد زیادی محل نصب چادر تسطیح شده است. در ساعت 16.50 به گردنه رسیده و پس از کمی استراحت از این نقطه که محل تلاقی دو مسیر مورد اشاره در فوق است از شیبی نسبتا اند و دو قسمتی ( دارای یک شکست در شیب)رو به بالا صعود خود را ادامه میدهیم. هوای گرم و کوله های سنگین کمی آزار دهنده است. در ساعت 18.50 کوله هارا بر روی گردنه ای مسطح بر روی زمین گذاشته و در اینجا که دارای ارتفاعی برابر با 4430 متر است چادر میزنیم. برخلاف پیش بینی هواشناسی ، باد شدید و سرمای آزار دهنده از ابتدای شیب تا صبح مشکلاتی برایمان بوجود آورد. در ساعت 7 صبح پس از جمع کردن نا منظم چادر زیر فشار باد، کوله ها را در لابلای قطعات سنگی قسمت میانی گردنه پنهان نموده و شیب روبرو را از مارپیچ های سمت چپ صعود نمودیم. یک ساعت بعد مجددا به گردنه ای رسیدیم که آثار محل نصب تعداد زیادی چادر به چشم میخورد. با کمی گرایش به سمت چپ بر روی یک یال قرار گرفته و پس از طی کمی مسافت و با عبور از قسمت انتهایی و باریک یک برفچال به سمت راست رفته که یالی است سنگی با دو تپه سنگی، اولی بزرگتر از دومی، و منتهی به شیبی تند (سنگی+یخی مجزا از هم)، که قسمت های یخی آن شبیه آبشار یخی مسیر جنوبی است. با عبور از این یال سنگی و شیب تند انتهایی آن (از سمت چپ) به شیب نهایی قله میرسیم. از اینجا دو راه وجود دارد. راه سمت چپ- یالی سنگی که مستقیما به قله ختم میشود و احتمالا راه بهتری است. دوم راه ما که ابتدا به یال کوتاه سنگی سمت…

گزارش برنامه صعود به قلل پلنگچال و شاه نشین تعداد: 14 نفر تاریخ : پنجشنبه 6/05/90 هوا:صاف و معتدل ابتدای حرکت جهت صعود قلل پلنگچال و شاه نشین: با قرار قبلی ساعت 5 صبح در میدان درکه گرد هم آمده و ساعت 5.15 حرکت خود را ابتدا از روستای سابق درکه و سپس از کنار رودخانه آغاز نمودیم. دو ساعت بعد به پناهگاه پلنگ چال وارد شدیم. پس از صرف صبحانه در زستوران زیبای پلنگ چال در ساعت 8.15 مجددا به راه افتادیم. دونفر از دوستان به قصد ایستگاه پنج تله کابین توچال پس از در ورودی از راه مالرویی که رو به بالا میرود از ما جدا شدند و ما نیز از راه مستقیم به سمت دره روبرو به مسیر خود ادامه دادیم. این راه از سمت راست رودخانه و در کنار آن امتداد داشته و پس از عبور از کنار یک درخت و چشمه کنار آن که محل مناسبی برای صرف صبحانه است به یک دو راهی میرسد که هر کدام در راستای یک دره هست. ما از راه و دره سمت چپ و از کنار یک باغ تازه کاشته شده گردو راهمان را ادامه میدهیم و پس از عبور از کنار یک آبشار بلند دو پله ای و سپس یک آبشار کوتاه و حوضچه آبی در زیر آن (ساعت 9.15). در ساعت 9.40 به گوسفند سرای آب سفید رسیدیم. در اینجا یکی از دامداران از ما خواست از مسیر گله دور شویم تا مورد حمله یکی از سگان گله که منطق سرش نمی شود ! قرار نگیریم. امتداد دره را پی گرفتیم تا در نهایت ساعت 12.15 به گردنه شتر گردن (حد فاصل یال توچال و قله پلنگ چال) رسیدیم. از اینجا جاده ای مستقیما به ایستگاه 7 تله کابین توچال میرود. فاصله ما با قله پلنگ چال ناچیز(حدود 10 دقیقه) است که ما از آن صرف نظر میکنیم. درآن طرف دره امامزاده داوود واقع است که از کمی بالاتر از گردنه قابل رویت بود و از گردنه فقط جاده آسفالته منتهی به آن دیده میشود. دامداران چادری در اینجا برپا کرده اند. راهی نیز به صورت تروارس و در امتداد جنوب شرق-شمال غرب به سمت قله لوارک میرود. پس از کمی استراحت، یال رو به بالای منتهی به خط الراس را پیموده و در ساعت 13.45 به قله شاه نشین می رسیم. طول صعود ما 165 کیلومتر و ارتفاع 3850 متر است. پس از یکربع ساعت استراحت خط الراس را به سمت شرق ادامه داده و در ساعت 15 به ایستگاه7 تله کابین توچال وارد میشویم. سایر توضیحات جهت صعود به قلل پلنگچال و شاه نشین: *راه دره سمت راست قبل از باغ گردو به ایستگاه 7  و توچال منتهی می شود *از همین مسیر میتوان به قله لوارک صعود نموده و مجددا برگشت و یا از دره امام زاده داوود پایین آمد * قله شاه نشین دقیقا بالای سر شهرستانک است و فاصله زیادی با آن ندارد. لذا برنامه شاه نشین -شهرستانک توصیه می شود. *قله پلنگچال را از یال روبروی پناهگاه میتوان در فصل زمستان صعود نمود ولی از دره مجاز نیست *مسیر شاه…

گزارش برنامه صعود به قله دالانکوه به ارتفاع 3918 متر تاریخ صعود : پنجشنبه 23/04/90 تعداد: سه نفر وسیله نقلیه: شخصی هوا: صاف و تمییز   ساعت 23.30 روز چهارشنبه 22/04 با یک دستگاه سواری شخصی از تهران به سمت شهر داران واقع در استان اصفهان و غرب شهر نجف آباد به راه افتادیم. مسیر: تهران-قم-کاشان-اصفهان-عبور از تقاطع روگذر با جاده سلفچگان-دلیجان-اصفهان، مستقیما به سمت نجف آباد- عبور از شهرهای نجف آباد-تیران-عسکران- ورود به شهر داران (خروج از ادامه جاده به سمت الیگودرز) روبروی پمپ بنزین داخل شهر در مجاورت یکی از میادین کوچک شهر جاده ای آسفالته به سمت جنوب میرود. مقصد این جاده شهر چادگان در کنار سد زاینده رود است که البته دسترسی اصلی گردشگران اصفهانی جاده دیگری است که بعد از نجف آباد به جنوب منشعب میگردد. جاده مورد اشاره ما که از داران به سمت چادگان میرود پس از عبور از یک میدان و یک بلاور به یک جاده یک خطه رفت و برگشت آسفالته ختم می شود و پس از عبور از روستای طرار و سه راه اسکندری به دو راهی جاده آسفالته دسترسی به روستای انالوجه می رسد. این روستا در دامنه جنوبی قله و پای آن واقع است و موقعیتی شبیه شهر کوچک دامنه دارد که نسبت به قله قرینه آن است و در سمت شمال قله-کنار جاده اصلی اصفهان-لرستان قرار دارد. در ساعت 6 صبح به روستا وارد می شویم و پس از خرید نان گرم و پارک کردن ماشین در حیاط منزل آقای محسن عزیزی که کنار نانوایی با ایشان آشنا شدیم در ساعت 6.30 از جلوی منزل نامبرده واقع در انتهای کوچه ای با تابلوی شهید خرازی مستقیم و در امتداد جاده خاکی رو به دره ای حرکت کردیم که جلوی آن کوهی تماما سنگی قرار دارد. این راه خاکی در ادامه به راه پاکوب عریضی که رد چرخ موتور سیکلت نیز بر آن بسته، متصل میگردد که مجموعا با شیب ملایم به سمت شمال غربی به گردنه مانندی که باتدای دشت صاف و وسیعی است ختم می گردد. در ساعت 7.30 به ابتدای دشت می رسیم. در ساعت 7.45 به اولین چشمه میرسیم که برای استفاده دام تعداد زیادی مخازن نیم استوانه ای را در یک ردیف زیبا به صورت پله ای آرایش داده اند. در خروجی ابتدای چشمه که دارای آب بسیار بسیار گوارایی است صبحانه را صرف نموده و در ساعت 8.20 در امتداد جنوب شرقی به شمال غربی رو به سوی قله ای مخروطی شکل که روبروی ماست ادامه مسیر میدهیم. پس از 35 دقیقه (8.55) به چشمه دوم (شبیه چشمه اول) واقع در پای یالی در وسط دشت و عمود بر یال اصلی منتهی به قله میرسیم . پس از پر کردن ظروف از آب از سمت راست چشمه از طریق راه پاکوبی که به روی یال میرود صعود را آغاز میکنیم. ارتفاع این نقطه تقریبا برابر با ارتفاع ابتدای دشت و به میزان 3104 متر از سطح دریاست. در ساعت 10 به یال اصلی و گردنه ای کوچک میرسیم که از اینجا شیب مخروط با زاویه ای تقریبا 45 درجه شروع میگردد. پس…

گزارش برنامه تفریحی- کوهنوردی صعود به قله آقداغ (سفیدکوه) به ارتفاع 3320 متر تاریخ حرکت: عصر چهارشنبه 25 خرداد تاریخ صعود: 26 ام خرداد ماه و تاریخ برگشت: 27/03/90 (پنجشنبه تعطیل رسمی) تعداد: 29 نفر (20 نفر مستعد صعود به قله و بقیه اعضای خانواده) هوا: صاف وسیله نقلیه: شخصی   ساعت 14 روز چهارشنبه 25/03 با شش دستگاه سواری شخصی از ابتدای اتوبان تهران-کرج به راه افتادیم. مسیر ما عبارت است از تهران- اتوبان قزوین-بزرگراه رشت-خروجی(لوپ) فومن قبل از شهر رشت-ورود به جاده انزلی آستارا- اسالم- ابتدای کمربندی-دوربرگردان(بریدگی) خلخال (تابلوی خلخال) جاده اسالم به خلخال رو به جنوب(جنگل) جاده ای آسفالته، دیدنی و بسیار زیبا از دل جنگل های انبوه ارتفاع میگیرد و در قسمت های فوقانی (جنگلی) معمولا پوشیده از مه است. با اتمام جنگل و خروج از مه، عرصه ای وسیع، سرسبز نمودار می شود همراه با روستاهای متعددی در گوشه و کنار کوهستان سبز، سرزمنی زیبا که گویا تافته ای جدا بافته از تمامی گستره سرسبز شمال است بویژه در این فصل از سال. با توجه به توقف های گاه و بیگاه حدود 20.30 به شهر کوچک و زیبای خلخال میرسیم. در اتاقهای رزرو شده ای با قیمت 35000 تومان برای هر شب، اقامت گزیده و صبح روز بعد در ساعت 6 صبح، پس از صرف صبحانه مهمانسرا، سوار مینی بوسی شدیم که شب قبل توسط دوستانی که زودتر از ما رسیده بودند، به قیمت 180000 تومان( نفری 9 هزار تومان) کرایه شده بود. مینی بوس مرتب و جاداری که با '' LCD 17  و سیستم پخش صوتی و تصویری و کلیپهای شاد، نشاط صبحگاهی وافری نصیب گروه نمود. آنهم با عبور از کنار مناظری سرسبز با رنگ های بیشمار قرمز، بنفش پر رنگ، بنفش کم رنگ ، زرد ، لیمویی و ... هرکدام با طیفهای متنوعی که هوش از سر بیننده میبرد. با عبور از یک گردنه و سرازیر شدن از آن به یک دو راهی میرسیم که جاده مستقیم آن آسفالته و راه سمت چپ شنی مناسب است. قابل توجه آن که به دلیل صعود کوهنوردان بسیاری به قله آقداغ، راننده مینی بوس و دو همراه وی کاملا به جاده و نقطه آغاز صعود آشنا بودند و حتی کمی پس از ما خودشان هم به قله صعود نمودند. پس از عبور از روستای سوسهاب،در محلی بالاتر از باغی پیاده شده و در ساعت 8.15 به سمت گردنه روبرو حرکت نمودیم. از گردنه راهی با شیب نسبتا تند به سمت قله رفته و پس از رسیدن به یال، قله در سمت چپ (شمال) مشاهده می شود. راهی نیز از گردنه با شیبی ملایم و به صورت تراورس با امتداد جنوب به شمال در سینه کش غربی قله به قسمت شمالی قله بر روی یال ختم می شود که از اینجا میتوان با حرکت از روی یال به سمت جنوب به قله دست یافت. این راه در فصول خشک سال، هم برای صعود و هم برای برگشت، مناسب ترین است. گرچه راه اولی برای صعود و فرود نزدیک تر اما پرشیب و آزار دهنده است.در ساعت 9.50 به گردنه و پس از دو ساعت صعود مارپیچ…

ارتفاع قله گل زرد : 3689 متر از سطح دریا تاریخ اجرای برنامه : پنج‎شنبه بیست و دوم اردیبهشت سال نود مدت اجرای برنامه: یک‌روزه تعداد: 5 نفر وسیله نقلیه: شخصی هوا: نیمه‌ابری ارتفاع محل پارکینگ: 2200 از سطح دریا نحوه دسترسی به پای صعود قله گل زرد در ساعت 5:20 دقیقه صبح از ابتدای بزرگراه پردیس(واقع در بزرگراه شهید بابایی)، به سمت آبعلی به راه افتادیم. کمی بعد از آبعلی (مبارک‌آباد)، وسیله نقلیه را در مجاورت رستورانی واقع در پیچ جاده و کمی دورتر از محوطه رستوران (بنا به خواست مالک آن)، پارک کرده و رأس ساعت 6:15 در امتداد دره و جویبار جاری در آن، صعود خود را آغاز کردیم.پس از عبور از تنگه و آبشار زیبای آن، دره دو شاخه ‌شد که در هر دو شاخه، آب جاری بود. زمان صرف صبحانه در مسیر قله گل زرد در امتداد دره سمت راست، مسیر را ادامه دادیم و در ساعت 8:50، در کنار چشمه‌ای در دامنه سمت چپ (شمالی) این دره مشغول صرف صبحانه شدیم. ادامه این دره به گردنه‌ای ختم می‌شد که آن طرفش جاده هراز و کارگاه ساختمانی احداث تونل است. تا ساعت 9.40 صبحانه را صرف کردیم و مجددا حرکت را شروع کردیم . از دامنه جنوبی قله گل زرد، همراه با شیبی تند رو به بالا رفتیم. قبل از شروع قسمت دیواره‌ای، شیب 45 درجه خاکی و شنی، پذیرای ما بود. با انتخاب صحیح مسیر، باید خود را به یکی از دهلیزهایی می‌رساندیم که در ادامه، بن‌بست و دیواره‌ای نباشد. دو بهمن‌گیر شنی بالای سرمان بود که ما سمت راستی را انتخاب کردیم. این امتداد ما را به دهلیز مناسب می‌رساند. در قسمت شرقی این دهلیز، مسیر دیگری وجود داشت که در سمت راست آن، دو اصله درخت سرو روییده است. کمی به سمت آن رفتیم؛ ولی پس از حصول اطمینان نسبی از مناسب‌بودن دهلیز بالای سرمان، از آن صرف‌نظر کردیم و برگشتیم که کمی باعث اتلاف وقتمان شد. رساعت ۱۱:۴۰ به قله درقسمت غربی یال اصلی گل زرد رسیدیم وحدود بیست دقیقه برروی آن استراحت کردیم. در ساعت 12 از یال شرقی سرازیر شده و با عبور از روی برف‌چال شمالی، به سوی دره زیبای لار به مقصد منظریه پلور (مجاور کارخانه آب معدنی پلور و پمپ بنزین) بر‌گشتیم. در پایین‌دست، ساختمان کوچکی با سقف قرمزرنگ دیده می‌شد که در کنار مسیر ما قرار داشت. ابتدا از یال پهنی سرازیر شده و سپس با تراورس دو سه دره، به بالای این ساختمان رسیده و کمی بعد در ساعت 17، به ابتدای جاده خاکی رسیدیم. با ادامه این مسیر از روی جاده خاکی (و انتخاب مسیر سمت راست در صورت دوشاخه شدن)، در ساعت 17:45 به رستوران منظریه پلور رسیدیم. آژانسی از پلور از طریق صاحب رستوران، کرایه کردیم و پس از صرف چای، با آژانس به مبارک‌آباد رفتیم. در آنجا با ماشین خود به سوی تهران روانه شدیم. کرایه آژانس ده هزار تومان بود. سایر توضیحات مهم جهت صعود به قله گل زرد: * از بالای قله، دریاچه‌های سد لار، سد لتیان (در غرب) و سد ماملو در جنوب غرب دیده می‌شود. *…

گزارش برنامه صعود به قله ارفه ‌کوه تاریخ: پنجشنبه 22/2/90 یک‌روزه تعداد: 19 نفر وسیله نقلیه: شخصی آسمان صاف و هوا خنک بود و زمین قسمت‌های جنگلی، خشک بود. ساعت 5 صبح از ابتدای آزاد‌راه تهران‌پردیس، واقع در انتهای بزرگراه شهید بابایی به سمت جاده فیروزکوه حرکت کرده و در ساعت 7:15 به محل دوراهی جاده انشعابی روستای ارفه‌ده رسیدیم. مشخصات دوراهی: بعد از روستای ورسک، جاده به دو قسمت دوخطه مجزا از همِ رفت و برگشت تبدیل می‌شود. در قسمتی از جاده که دولاین آن دارای اختلاف ارتفاع است،دیوار حائل بتنی، قسمت رفت به قائم‌شهر را که در سطحی پایین‌تر قرار دارد، از قسمت برگشت جدا می‌کند. کمی بعد و درست در نقطه‌ای که دولاین هم‌سطح می‌شود، جداکننده از دیوار بتنی به گاردریل تغییر می‌کند؛ اما بین آنها فاصله‌ای خالی است که باید با احتیاط از آن عبور کرد و به سمت چپ (غرب) جاده و ابتدای روستای ارفه‌ده پیچید. از دیگر مختصات محل گردش به چپ این است که کمی جلوتر، رستورانی به نام چاپارخانه وجود دارد که درست، در ابتدای شروع گاردریلاست که البته به آن نمی‌رسیم؛ چون در غیر این صورت باید از دوربرگردان بعدی به سمت تهران برگردیم و وارد راه روستایی شویم.تابلوی روستای ارفه‌ده نیز در ابتدای راه نصب شده و در سمت چپ آن نیز ساختمان هلال احمر واقع است. 2300 متر ابتدایی روستا، آسفالت و کم‌عرض بوده و 2700 متر بقیه شنی است و در مجموع، با شیبی نسبتاً تند و مارپیچ به سوی روستا می‌رود. چند صد متر قبل از روستا، قبرستان و مقبره امامزاده سام و لام در سمت چپ راهمان است که در آن به منظور صرف صبحانه اتراق کردیم. این امامزاده دارای چشمه پرآب آشامیدنی با حوضچه‌هایی زیبا، سرویس بهداشتی و حیاطی سرسبز اما کوچک است که به همت علاقه‌مندان و پیروان محلی، بسیار تمیز نگهداری می‌شود. بسیاری از کوهنوردان که از راه‌های دور به قصد ارفه‌کوه می‌آیند، شب را در اتاق‌های مفروش این مکان به سر می‌برند. برخورد روستاییان با کوهنوردان مثبت است و در صورت رعایت شئونات اجتماعی از جانب کوهنوردان، تداوم می‌یابد. در این مکان، چهار نفر از دوستان مازندرانی که یکی از آنان راهنماست، به ما ملحق شدند و جمعاً 19 نفر شدیم که با احتساب دو نفر کوهنورد تهرانی دیگر که بدون راهنما بوده و به ما ملحق می‌شدند،21 نفر شدیم. پس از صرف صبحانه، سوار ماشین‌ها شده و آنها را از کنار زمین فوتبال ابتدای ده، پارک کردیم و از کوچه‌ای که رو به روی دروازه فوتبال قرار دارد، از طریق راه مال‌رو، صعود خود را در ساعت 8:30 دقیقه آغاز کردیم. مجموعه مسیر عبارت است از مراتع و بیشه‌زارهای بالای روستا، مقداری مسیر جنگلی، بیشه‌زار و مراتع زیر قله. با کمی گرایش به سمت چپ،راه مال‌رو ما را به زیر دیوار کوتاهی هدایت می‌کند. از زیر دیوار، راه مالرو مجدداً از سمت چپ رو به بالا رفته و کمی بعد، به مراتع زیبای بالای دیوار می‌رسیم که برق سقف فلزی بالای قله، از آنجا نمایان است. از اینجا با گرایش راست رو به بالا، صعود خود را در شیب ملایم ادامه…

گزارش برنامه صعود به قله ولاش به ارتفاع 3622 متر تاریخ : 15 و 16 اردیبهشت سال 90 وسیله نقلیه: شخصی تعداد: با احتساب راهنما 9 نفر هوا: نیمه ابری، ابری همراه با کمی باران به هنگام برگشت ارتفاع پای صعود(روستای ونایی) : 1980 متر طول مسیر رفت و برگشت 39.5 کیلو متر در ساعت 13 روز پنجشنبه 15 اردیبهشت سال 90 از تهران به سمت بروجرد به راه افتادیم.با هماهنگی قبلی در خوابگاه سازمان تربیت بدنی مستقر شده و به همراه راهنمای محلی از وقت باقیمانده استفاده نموده، کمی در شهر زیبای بروجرد خصوصا در این فصل به گشت و گذار پرداختیم. روز جمعه: ساعت 4 صبح با دو دستگاه وسیله نقلیه شخصی به سمت روستای ونایی (Vanai) حرکت نموده و پس از پارک وسایل نقلیه در ساعت 4.40 در امتداد خیابان اصلی روستای بزرگ ونایی رو به بالا به راه افتادیم. در انتهای روستا حدود 100 متر سرازیر شده و در امتداد رودخانه و باغات گسترده و زیبای خارج روستا ادامه مسیر دادیم. قله میش پرور روبرویمان قرار دارد (به ارتفاع 3400 متر) و در سمت راست آن نیز قله دیگری به نام سفره یا برف هل ( به گویش محلی به معنی برف کج) به ارتفاع 3300 متر واقع است که از قضا گروه دیگری از کوهنوردان بروجرد عازم همین قله بوده اند. گردنه ای نیز بین این دو قله دیده میشود که ربطی به مسیر ما ندارد. مسیر صعود ما از روی گردنه ای است که بین قله سفره و قله دیگری در سمت راست آن (کاملا در سمت راست مسیر صعود ماست که می بایستی آن را دور بزنیم) واقع بوده و نام آن سکوزان است. پس از طی جاده ناهموار و ماشین روی بین باغات که در قسمتی از بستر آن با تکه های آسفالت های کنده شده از بام خانه های پوشانده شده، در امتداد راه مالرو متمایل به راست و در دامنه سکوزان و در عرصه ای بالاتر از کف دره رودخانه (که تماما در سمت چپ ما قرار دارد) به صعود ادامه میدهیم. در ساعت 7 صبح زیر دیواره سنگی قله سکوزان و در آخرین نقطه ای که از آب جدا میشویم صبحانه را صرف نموده و پس از چهل و پنج دقیقه در امتداد راه مالرو در دامنه سمت چپ رو به سوی گردنه ادامه مسیر داده و سپس وارد دره دیگری میشیوم که دارای ترانشه های سنگی در دوطرف است. در ساعت 9 صبح به بالای گردنه و شروع قسمت مسطحی به نام تخت سفره میرسیم که بین دو قله سکوزان در سمت راست با دامنه ای سنگی و قله سفره (برف هل) در سمت چپ با دامنه ای خاکی اما پوشیده از برف قرار دارد. نیم ساعت بعد به قسمت کاملا مسطح دشت (فلات) می رسیم که آب فراوانی در خط القعر آن جاری است. در روبرویمان و در فاصله ای دور قله ولاش مشاهده می شود. در سمت راست(حدودا شمال) یک قله منفرد گونه تقریبا مخروطی و نه چندان مرتفع به نام غاز چغا (چغا به گویش محلی به معنای جدا افتاده و تنها) در وسط دشت…

گزارش برنامه صعود به قله امیری (کهوتو) 3950 متر تاریخ: پنجشنبه 2/10/89 تعداد: 7 نفر وسیله نقلیه: شخصی هوا: صاف- سرد   ساعت 3.30 صبح روز پنجشنبه از تهران به سمت جاده هراز حرکت نمودیم. حدود 70 کیلومتری آمل از دو راهی وانا در انشعابی از سمت راست جاده و با عبور از کنار چند باب مغازه و یک دستگاه پل چند دهانه  به سمت انتهای جاده آسفالته و روستای هاره ادامه مسیر میدهیم. در ساعت 5.30 در خاتمه جاده آسفالته - کنار مسجد و حمام محل به دوستان آملی ملحق می شویم. در تابستان سال جاری از همین نقطه صعود را آغاز نمودیم اما با پیشنهاد یکی از دوستان، کمی از مسیر برگشت از راه انشعابی شنی تا کنار گاورداری رفته و در آنجا اتومبیل ها را پارک نمودیم( مطابق کروکی پیوست) در هوایی سرد و مهتابی و در ساعت 6 صبح در امتداد جاده خاکی به راه افتادیم. این راه پس از عبور از نهر جاری در کف جاده به سمت راست دره تا محل اتاقک معدن ادامه دارد. در محل تلاقی با دره، در محل تلاقی با دره، دری قفل شده راه عبور را بسته است. در غیر اینصورت میشد با اتومبیل تا انتهای جاده را طی نمود. کنار اتاقک لوله پلی اتیلن همراه با آب چشمه کشیده شده است. ادامه راه مالرو بعد از انتهای جاده و در سمت راست دره می باشد. در ساعت 6.50 دقیقه به کنار اتاقک ها رسیده و راس ساعت 7 صبح به حرکت خود ادامه دادیم. در ساعت 8.25 به گوسفند سرا رسیدیم که نهر آب مجاور آن، همراه با چشمه ای در بالای قسمت مسطح گوسفند سرا، یخ زده بود. لازم به توضیح است که از سمت چپ دره (مازیار) نیز راه مالرویی به همین گوسفند سرا ختم میشود ولی با توجه به مقایسه این برنامه با برنامه تابستانی به نظر میرسد راه سمت راست (جنوب) دره مناسب تر است. از اینجا تا قله را میتوان از دو مسیر طی نمود: الف- ادامه دادن راه به سمت گردنه، سپس صعود به گردنه مابین دو قله کنیون وامیری و از آنجا صعود به قله امیری یا هر دو ب- راه پر شیب دامنه سمت چپ منتهی به نقطه ای بر روی یال سنگی ( قابل رویت) در سمت چپ (غرب) قله امیری به دلیل برف دار بودن راه اول و خشک و آفتابگیر بودن مسیر ب و همچنین احتمال کوتاهتر بودن آن ، ما مسیر ب را انتخاب نمودیم. به دلیل وجود برف در بستر راه، سرد بودن هوا و سایه بودن، به سوی دامنه سمت چپ (ب) حرکت نموده و در ساعت 9.15 در کنار چند قطعه سنگ بزرگ و زیر شیب اصلی و تابش آفتاب، صبحانه صرف نموده و مجددا در ساعت 9.45 در امتداد مسیری یال گونه، پر شیب با ترکیبی از شن ریزه و بوته های کوتاه به صورت مارپیچ به صعود خود ادامه دادیم. در ساعت 11.30 پس از عبور از قسمت کوچک و مسطحی در قسمت سنگی میانه شیب تند ، به زیر صخره ها رسیدیم. از اینجا ، راه در مسیری مناسب رو…

گزارش صعود به قله هفت خونی 3942 متر تاریخ : 18/9/89 هوا : صاف و کمی سرد تعداد : 5 نفر ساعت 4.30 روز پنجشنبه از تهران به مقصد آسارا در جاده چالوس به راه افتادیم. آسارا بعد از دریاچه سد و پل خواب قرار دارد. دو راهی روستای سپه سالار از سمت چپ جاده چالوس بعد از بخشداری و قبل از یک پیچ راست گرد جدا میشود. در ابتدای جاده انشعابی به مناسبت وجود امام زاده در روستا طاقی برپا شده است.در ساعت 6.20 به انتهای روستای سپه سالار میرسیم. در ساعت 6.30 از پله های راه دسترسی به امام زاده با عبور از پلی بر روی رودخانه محل بالا رفتیم و از راه مالرویی که از کنار قبرستان و سپس چشمه آب محل ادامه مسیر دادیم. این راه مالرو پس از کمی ارتفاع گرفتن به صورت تراورس وارد باغات بالای دره بعدی می شود. جاده انتهای روستا به صورت خاکی، کمی در دره اصلی به پیش می رود و سپس به صورت مالرو به یک باغ می رسد که در ابتدای آن سه چهار اصله درخت توت قرار دارد. از سمت چپ این درختها، دره ای از دره اصلی منشعب می شود که همان دره ای است که راه مالروی تراورسه مذکور به بالا دست آن می رسد. از کنار درختان توت هم میتوان به باغات فوق دسترسی پیدا کرد. با ادامه راه مالرو از داخل باغات در ساعت 8 به گردنه شماره 1 میرسیم. در ادامه مسیر راه با عرض مناسبی از میان قسمت های سنگی و دیواره ای گذر نموده و به گوسفند سرای مسطحی می رسد که حتی در این فصل دو تا از چشمه های آن فعال بود . در ساعت 9 کنار چشمه مشغول صرف صبحانه میشویم. در ساعت 9.35 پس از صرف صبحانه در امتداد دره سمت چپ از روی یک یال کوتاه به سوی انتهای دره و نهایتا گردنه منتهی به آن میرویم. در ساعت 11 روی گردنه (2) هستیم. پس از کمی استراحت، از سمت چپ قسمت سنگی راه پیش رو، رو به بالا می رویم و بر روی یال باریک سنگی قرار میگیریم. از اینجا، مسیر بر روی یال طولانی همراه با پستی و بلندی زیادی ادامه می یابد. در بعضی قسمتها میتوان از دامنه سمت چپ (غربی) یال به عنوان مسیر جایگزین یال اصلی استفاده نمود. این یال علیرغم چنیدن پستی و بلندی ارتفاع چندانی نمیگیرد اما در انتها به شیب نسبتا تندی ختم می شود که در نهایت به قله می رسد. در ساعت 14 به قله می رسیم. در سمت غرب قله قلل شاه البرز، ناز و کهار و علم کوه ، در شمال قله وروشت، در سمت شرق نیز قله های آزادکوه، خلنو، سرکچال، کلون بستک و در انتها قله دماوند دیده میشود. در گوشه جنوب شرقی نیز قلل منطقه توچال قابل رویت است. در ساعت 14.15 به سمت پایین و از همان مسیر سرازیر می شویم.به دلیل مشکل پای یکی از دوستان با کمی تاخیر در ساعت 16.15 به گردنه شماره 2 رسیده و از آنجا از مسیر دره به سمت گوسفند سرا می…

گزارش برنامه پیمایش جنگلی الیمستان- دارتاشون تاریخ: پنج شنبه و جمعه 20 و 21 آبان ماه 89 تعداد : 14 نفر وسیله نقلیه : شخصی هوا: صاف ساعت حرکت از تهران: 6 صبح روز پنجشنبه در ساعت 9.30 صبح به روستای الیمستان رسیده و پش از پارک نمودن ماشین ها، صبحانه را در منزل یکی از آشنایان محلی صرف نمودیم. در هوایی صاف و معتدل همراه با راهنمای محلی، راه جنگل را در پیش گرفته و پس از عبور از آن که در این فصل بسیار رنگارنگ و فریبنده است بر روی یالی قرار میگیریم که در گردشی 90 درجه ای به سمت راست به سوی قله امامزاده قاسم امتداد می یابد. پس از صرف یک ساعت و چهل و پنج دقیقه (ساعت 12) در پایان بیشه زارهای بالای جنگل ، راهی را که از سمت چپ یال به صورت تراورس جدا میشود، در پیش گرفته و پس از حدود یکربع ساعت به چشمه پر آب گوشلیم (Gooshelim) واقع در ملک (یا مرتعی) به همین نام می رسیم که در پایین دست آن یک دستگاه و در بالا دست آن نیز در سه دستگاه تلار (Telar) -خانه جنگلی چوبی- واقع است. پس از صرف و برداشتن آب، راه خود را در مسیری تروارس گونه و در ملتقای جنگل و کوهستان بسوی شرق ادامه میدهیم. راه سپس به ملک (مرتع) گوگپا (gookpa) وارد می شود که در سمت چپ آن تلاری بر بالای تپه ای مسطح قرار گرفته که دور تا دور آن به جز نواری باریک متصل به دامنه اصلی،مشرف به دره ها، روستاها و مناظر اطراف است. چشمه ای نیز در ابتدای دامنه جنوبی آن واقع است که از مسیر راه مالروی ما کمی فاصله دارد . سپس با عبور از مرتعی که به دلیل مصالحه مالک آن با دولت، تلار واقع در آن تخریب شده ، به سمت مرتعی حرکت مینماییم. در این مرتع نیز تلار آبادی وجود دارد که گالشها در آن سکونت داشتند. دو نکته قابل توضیح اینکه : اول، جهت حرکت ما تغییر نموده و از غربی- شرقی به شمالی-جنوبی تغییر جهت داده و دوم، به همین دلیل تراز فوقانی جنگل بالاتر و تا نزدیکی خط الراس (یال) رفته و در این قسمت ها راه در داخل جنکل قرار میگیرد. راه مالرو با شیب ملایمی به سمت پایین به کف دره ای میرسد که دارای آب بوده و آثار تخریب بستر و درختهای اطراف به دلیل بهمن های پیاپی زمستان در آن مشاهده می شود. پس از عبور از دره که دارای شیب تندی بوده و در بالا دست به دیواره ای ختم میشود از دامنه سمت دیگر و از مسیر راه مالرو به دامنه ای سرسبز، دارای درختچه های پراکنده و در واقع مرتعی به نام دارتاشون (dartashoon) می رسیم. در ساعت 15.50 به منطقه مسطحی وارد میشیوم که چشمه ای پر آب بر سر راه آن و حدود هفت دستگاه تلار بر سطح آن واقع است. منظره ای باشکوه با کوههای پر شیب و پر برف در قسمت جنوبی و غربی و جنگلها و دره های زیبا در قسمت های شمالی و شرقی،…

گزارش برنامه صعود به قله آتشکوه به ارتفاع تقریبی 3750 متر پنجشنبه : 22 مهر ماه سال 89 تعداد:5 نفر هوا: صاف- معتدل وسیله نقلیه: شخصی   ساعت 4.30 صبح به  حرکت از شرق تهران به سمت گلندوئک (لواسان) و از آنجا به سوی روستای افجه به راه افتادیم و پس از پارک ماشین ها در ساعت 5.20 به مقصد صعود به قله آتشکوه عزیمت نمودیم. پس ازعبور از رودخانه به شدت کم آب (به دلیل گرمای بی سابقه تابستان) در امتداد جاده جیپ رویی که به روی یالی باریک در وسط دو دره امتداد می یابد ادامه مسیر دادیم. با عبور از این جاده که از میان باغات گیلاس میگذرد در ابتدای شروع شیب(سربالایی ) به یک دو راهی مالرو می رسیم. راه سمتی راستی پهن تر بوده و به دشت هویج میرسد و از آنجا به سوی گردنه افجه بشم و سپس دشت لار ختم میشود. ما از طریق سمت چپ در ساعت 6.30 به کف دره (نهر) رسیده و از دامنه مجاور باغات آنطرف رو به بالا میرویم . پس از آخرین درختان گردو با یک دو راهی مواجه میشویم که هر دو به سمت قله آتشکوه میروند. اولی از سمت چپ درختان رو به دامنه سمت چپ و دومی از مجاور یک اتاقک در امتداد جوب آب مجددا به کف دره می رسد. ما (از راه دوم) در ساعت 7.15 از نهر کف دره که در پایین دست آبشاری بلند و چند پله ای قرار دارد عبور نموده و مستقیما از شیب دامنه سمت راست خود را به راه مالروی تراورس گونه ای که به سمت بالای آبشار میرسد، رساندیم. در ساعت 7.45 در مکان تختی در بالای آبشار ، بساط صبحانه را پهن نموده و پس از آن در ساعت 8.30 از طریق راه مالرو به قصد رسیدن به یال قله آتشکوه ( حد فاصل قله های ساکان و آتشکوه مطابق کروکی پیوست) به راه میفتیم. این راه ابتدا به جایی مسطح رسیده و سپس با کمی گرایش به سمت چپ از قسمت هایی پله ای (از سنگ) عبور نموده و به موازات دره ای باریک و از کنار چشمه آبی به روی یال میرود. از روی یال همراه با تماشای مناظر قلل توچال، مهرچال، پیرزن کلوم و ... رو به جهت شمال ، مسیر صعود به قله را در پیش میگیریم. در نزدیکیهای قله ناگزیریم از روی تیغه های سنگی با احتیاط عبور نماییم. پس از آن به دامنه خاکی و ملایم قله و در ساعت 11.30 به قله آتشکوه میرسیم. مسیر بازگشت را همانطور که در کروکی پیوست نشان داده شده، متفاوت و رو به شرق (قله ریزان) انتخاب نمودیم. پس از رسیدن به ابتدای قسمت سنگی و تیغه ای از راه سمت راست(جنوب) که شن اسکی است رو به پایین رفته سپس به منظور پرهیز از دامنه های سنگی تا حد ممکن به سمت شرق تراورس مینماییم. پس از اطمینان از رسیدن بر بالای دامنه ای تماما خاکی، مستقیما به کف دره رفته و از طریق راه مالرو به سوی درختان گردو سرازیر میشویم. (قبل از رسیدن به محل صرف صبحانه) پس…

گزارش برنامه صعود به قله دنا به ارتفاع 4409 متر تاریخ: روز های پنجشنبه و جمعه مورخ 17 و 18 تیرماه 89 تعداد:3  نفر هوا: آفتابی و گرم وسیله نقلیه: اتوبوس روز چهارشنبه با اتوبوس ساعت 18.30 تعاونی 9 ترمینال جنوب به سمت شهرستان سمیرم در استان اصفهان به راه افتادیم. مقصد این اتوبوس شهرستانهای یاسوج (مرکز استان کهکیلویه و بویر احمد) و گچساران می باشد. در ساعت 4 صبح روز پنجشنبه در انتهای کمربندی شهر سمیرم از اتوبوس پیاده شدیم.(این اتوبوسها از داخل شهر سمیرم عبور نمیکنند و لذا با عبور از کمربندی که از دامنه تپه های مشرف به شهر میگذرد مسافران خود را ملتقای کمربندی و جاده خروجی از داخل شهر پیاده میکنند) از طریق اطلاعات تلفن شماره آژانس پیام ( 03223223030 ) از شهر سمیرم در اختیار ما قرار گرفت و آقای بهرامی با یک دستگاه سواری به مکان مورد نظر آمد و در ساعت 4.20 ابتدا به سمت داخل شهر و سپس به سمت روستای خفر حرکت نمودیم. پس از عبور از آبادی حنا و در جاده ای پر پیچ و خم تپه ماهوری آسفالته وارد روستای زیبای خفر (khafr) در دامنه شمالی قلل دنای مرکزی شدیم. پس از صرف بیست دقیقه جهت آماده سازی کوله ها و پرس و جوی محلی در ساعت 6.30 در امتداد جاده خاکی که در خلاف جهت حرکت رودخانه رو به غرب دره میرود حرکت کردیم. باغات گستره و تفرجگاه های زیبایی در دو طرف رودخانه واقع است و ما از سمت چپ آن به راه خود ادامه میدهیم. پس از صرف صبحانه و چای در باغات کنار جاده در ساعت 8.10 در کنار اتاقکی که بر بالای قطعه سنگ بزرگی مشرف به رودخانه ساخته شده ، ابتدا از طریق راه مالرویی که از سمت چپ جاده جدا میشود و سپس از دامنه تپه سمت چپ به بالای تپه میرسیم . از اینجا منظر زیبایی از دره پر آب و پر شیب در سمت راست، یخچال منتهی به قلل مورگان و قاش مستان در روبرو و محل استقرار پناهگاه دیده میشود. از طریق راه مالرو که ابتدا به کنار آب رفته و سپس رو به بالا امتداد می یابد به سوی پناهگاه رفته و در ساعت 10.15 به پناهگاه رسیدیم. این پناهگاه بر بالای تپه ای و در کنار نهر آبی ( آشامیدنی) واقع است. پناهگاه در اشغال کارگران افغانی پیمانکار محلی برای انتقال آب بالادست به باغات پایین دست (از طریق لوله های پلی اتیلن به قطر 8 اینچ) بوده است. در ساعت 10.30 در امتداد نهر پر آب رو به بالا رفته و در ساعت 11.15 در قسمت سمت چپ نهر پر آب جاریه از زیر یخچالها به کنار چشمه آبی میرسیم. از آنجا که کمی بالاتر یخچال طولانی منتهی به گردنه شروع و آب قطع میشود، از این چشمه آب برداشته و در ساعت 13.40 پس از عبور از یخچال به ابتدای قسمت مسطح کاسه یخچال مورگل میرسیم. از اینجه سه قله در سمت راست، وسط و چپ بر بالای سرمای قرار دارد، قله سمت راست مورگل و قله میانی قاش مستان است. از دامنه سمت…

گزارش برنامه پیمایش و جنگل نوردی بلیرون به چلاو (گنگرجکلا) تعداد: 16 نفر وسیله نقلیه: مینی بوس(محلی) تاریخ: پنجشنبه و جمعه 26-27 فروردین 89 هوا :نیمه ابری، ابری و مه آلود مبدا حرکت: روستای بلیرون مقصد: دهستان چلاو روستای گنگرجکلا   صبح پنجشنبه با یک مینی بوس که راننده آن به منطقه آشنا بود در ساعت 6.15 از محل تجمع ( سه راه تهرانپارس) به سمت شهر آمل حرکت کردیم. در ساعت 10.30 پس از عبور از کمربندی آمل -بابل به ابتدای جاده قدیم ارتباطی بین دو شهر رسیدیم. در این مکان حدود نیم ساعت منتظر ماندیم تا دوستان آملی که معطل تدارک غذای شب گروه شده بودند به ما ملحق شوند. جاده شمالی جنوبی آسفالته به مقصد روستای بلیران (بلیرون) کمی جلوتر از این جاده قدیمی منشعب شده و پس از عبور از چند روستای مهم شهرستان آمل از جمله کمدره ( به گویش محلی کیمره) به کنار امامزاده ای واقع در انتهای روستای کوچک بلیرون و ابتدای جنگل رسیدیم. کمی قبل از روستا، مینی بوس به دلیل نامطمئن و کم عرض بودن پل از کف رودخانه عبور نمود. امام زاده دارای آب آشامیدنی و سرویس های بهداشتی می باشد. در ساعت 12 با تعویض لباسها و سپردن وسایل اضافی به راننده، با وی قرار گذاشتیم در ساعت 15.30 روز جمعه در روستای گنگرجکلا منتظرمان باشد. این زمان بر اساس پیش فرضهای دریافتی از راهنمایان برنامه و مجموع زمان آن انتخاب گردید که به دلایلی از قبیل تاخیر در آغاز حرکت روز بعد و دقیق نبودن برآورد راهنمایان تغییر نمود که بعدا در نقاطی که گوشی های تلفن همراه دارای آنتن بود به اطلاع راننده رسید. هوا به تدریج تمام ابری شده و مسیر نیز به دلیل بارندگی های بیش از اندازه متعارف روزهای قبل گل آلود بود. البته بستر جنگل در اطراف مسیر و تمامی درختان جنگل کاملا سرسبز و با نشاط بودند. یکی از دلالی عمده زمان بر شدن برنامه و بروز خطا در محاسبات راهنمای برنامه، گل آلودن بودن بستر و فرورفتن دوستان در گل بود. در اینگونه مسیر، چکمه های ساق بلند کارایی بیشتری دارد در صورت عدم امکان بهتر است از گتر استفاده شود. از آنجا که ضرورت دارد در این گونه مسیرها حتما از راهنما استفاده شود لذا از ذکر جذییات مسیر پرهیز شده و به ذکر کلیات زیر اکتفا میگردد. *تمام مسیر روز اول به ده مرتع (ملک) جداگانه تقسیم شده است. این مراتع که با پرچین از هم جدا شده اند با دری لولایی (با استفاده از چوبهای جنگلی) به هم مرتبط هستند. باید توجه داشت که پس از عبور از این قسمت ها حتما باید در را به حالت اولیه در آورد تا موجب بروز مشکلاتی بین گاوداران منطقه نگردد. *اسامی مراتع فوق (به گویش محلی) به ترتیب عبارت است از: پنچه راغون (روغن) کرات کتی(دو مرتع) کنس چال تارز پنه خنی دو تلار شهر بن (دو مرتع) انجیل (انجیر) تپه دورون *در هر یک از مراتع فوق الذکر، قاعدتا یک ساختمان یک طبقه شیروانی تمام چوبی واقع است که به گویش محلی به آن تلار میگویندو این ساختمان حداقل…

گزارش برنامه صعود به قله پرسون به ارتفاع 3350 متر تعداد: 11 نفر وسیله نقلیه: شخصی تاریخ: پنجشنبه 16/02/89 هوا :نیمه ابری ( از ساعت 12 تا 13 بارش برف)   ساعت 5 صبح به گردنه قوچک و شهر گلندوک حرکت نمودیم. پس از عبور از پل رودخانه جاجرود در سمت راست پادگان لشگرک به گلندوک رسیده و در انتهای آبادی به سمت دوراهی افجه از سمت چپ از بلوار اصلی جدا می شویم. در این راه منشعب آسفالته و کمی پس از دوراهی فوق، انشعاب دیگری از سمت راست به روستای سینک میرویم. ما هم راه مستقیم را به سمت روستای افجه در پیش میگیریم. ماشینها را بعد از میدان ابتدای روستا پارک نموده و در امتداد جاده ادامه مسیر داده  تا به رود افجه میرسیم. پس از عبور از پل باریک چوبی که در برخی سالها دستخوش سیلاب می شود، در ساعت 6.15 صبح از راه مالروی عریضی که قابلیت عبور جیپ و وانت را داراست به بالای یال میانی دو دره میرویم. مناظر زیبای آبشاری دو قلو در دره سمت راست و شکوفه های باغهای گیلاس در طول مسیر واقع دیدنی است. در ساعت 8 صبح به دشت سرسبز و زیبای هویج رسیدیم که متاسفانه در یکی دو سال اخیر تلاشهایی در جهت تصرف آن ظاهرا از طرف یا با پشتیبانی شورای روستا در جریان است و در سال جاری نیز با اجرای سنگ چین در مسیر ورود به دشت و نوشتن عبارات: " ورود به دشت هویج ممنوع است" تحرک بیشتری نسبت به سال قبل نمایش داده شده که البته با بی اعتنایی انبوه کوهنوردان و گروههای آزاد، رسمی و خانوادگی مواجه شده است. این دشت محل آغاز صعود به قلل ریزان، پرسون، سیاهچالها (سر سیاه غار1-2-3) و شروع مسیر راهپیمایی به دشت زیبای لار است. انتهای دشت ، آغاز راه مالرویی است که مسیر تردد اهالی منطقه به مراتع دشت لار بوده و در بالاترین نقطه به گردنه افجه بشم میرسد. ارتفاع دشت افجه 2550 و ارتفاع گردنه 3100 متر می باشد. هم این راه هم انشعاب آن از میانه راه به سمت دامنه سمت راست دره به گوسفند سرایی در مجاورت گردنه کنار چشمه آب و اتاقکی سنگی میرود در ساعت 9 به کنار چشمه رسیده و همانجا صبحانه مفصلی صرف میکنیم. در ساعت 5 صبح با افزایش ارتفاعی مختصر به بالای قله ای میرسیم که قله سنگ چین شده پرسون در امتداد یال از آنجا پیداست. با ادامه حرکت بر روی یال در ساعت 11.30 به قله 3350 متری پرسون رسیده و پس از نیم ساعت استراحت راه برگشت را در پیش میگیریم. در ساعت 14.15 در کنار نهر آب دشت هویج بساط چای را پهن نموده و درساعت 15.30 مجددا به راه افتادیم. در ساعت 16.45 به محل پارکینگ ماشینها رسیدیم. *از روستای افجه میتوان قله آتشکوه به ارتفاع 3850 متر و قله کوچک زمستانی ساکان را صعود نمود. *پس از محل پارک اتومبیل ها (کنار تعدادی آژانس کرایه اتومبیل) دو توالت با آب بهداشتی و به صورت عمومی موجود است. *از مزایای دیگر این روستا وجود تعدادی آژانس کرایه اتومبیل فعال…

گزارش برنامه صعود به قله نیزوا (3730 متر) تاریخ : چهارشنبه و پنجشنبه- 8 و 9 اردیبهشت سال 89 تعداد : 8 نفر وسیله نقلیه: شخصی هوا: ابری- بارانی و سرد ساعت 14.30 روز چهارشنبه از تهران به مقصد سمنان و شهمیرزاد حرکت نمودیم و در ساعت 17.15 به میدان انتهایی شهر شهمیرزاد و ابتدای جاده چاشم رسیدیم که با تابلو مشخص شده است. تا ساعت 18 منتظر ماندیم تا دو نفر از دوستان شمالی از طریق جاده ساری- شهمیزاد - سمنان به ما ملحق شدند. در مجاورت میدان امکاناتی از قبلی سرویس بهداشتی عمومی، نانوایی بربری و مغازه های بقالی و تره بار وجود دارد. در این ساعت وارد جاده کوهستانی به سمت روستای چاشم شدیم. درساعت 18.30 بعد از یک کارگاه مخروبه ساختمانی که ظاهرا تجهیز کارگاه پروژه انتقال آب به شهمیرزاد بوده و در حال حاضر دارای تعدادی اتاق نیمه مخروبه بلوک سیمانی است و به فاصله حدود 200 متر بعد از آن وارد جاده  فرعی شنی از سمت راست (شرق) شدیم که در مدخل به صورت دو شاخه و در دو طرف یک دستگاه پل می باشد. ادامه جاده اصلی به صورت آسفالته به روستای چاشم و پس از آن به صورت خاکی و آسفالته به جاده فیروزکوه در منطقه سوادکوه متصل می شود. جاده شنی که ما وارد آن شدیم در بستر دره ای پهن و سرسبز دارای بستر رودخانه ای که جویباری فقط در آن جاری است در انتها به پای قله نیزوا میرود اما ما کمی بعد از دو راهی با عبور از بستر رودخانه از طریق یک راه فرعی منشعب از راه شنی پس از عبور از کنار دو سه کلبه متعلق به بستگان یکی از همراهان محلی( از اهالی روستای چاشم به عنوان راهنما) وارد مرتعی سرسبز و مسطح و در کنار ردیفی از درختان بید، در کنار نهر آب سیمانی شدیم (ساعت 18.40 ) و همانجا چادر ها را برپا نمودیم. پنجشنبه: ساعت 6.15 صبح در حالی که باران پراکنده ای میبارید از مسیر همان جاده شنی روز قبل به سمت شرق و پای قله حرکت نمودیم. پس از یکساعت (7.15) به میان دو تپه قرمز رنگ رسیده و از طریق راه مالرو به روی یال رفته و آنرا رو به بالا ادامه دادیم. کمی پس از جدایی ما از جاده شنی، راهی جیپ رو به روی همین یال کشیده شده که ادامه راه ما در مسیر همین جاده است. این جاده در ساعت 8.30 مارا به کف دره سمت راست که دارای آب زلال و گوارایی است ، میبرد. بالاتر از اینجا گوسفند سرای کولیور قرار دارد اما در سمت راست این جاده گوسفند سرای دیگری است که دارای چند اتاقک، چشمه پر آب و درختی بسیار کهنسال است. نام این گوسفند سرا درویش او (او به معنی آب) است. مجموع استراحت ما در این دو جا برای گرفتن عکس، برداشتن آب و تماشای مناظر زیبای آن، جمعا بیست دقیقه و فاصله زمانی این دو نقطه نیز حدود پانزده دقیقه می باشد. درساعت 9.05 از کنار درخت و چشمه بالا دست آن و از مسیر راه مالرو و در…

گزارش برنامه صعود به قله شیرکوه 4075 متر تاریخ :  پنجشنبه 19 فروردین 89 تعداد : 4  نفر هوا : نیمه ابری- معتدل روز چهارشنبه ساعت 21 سوار بر اتوبوس تهران- یزد در میدان آرژانتین شدیم که با نیم ساعت تاخیر اتوبوس در ساعت 21.30 به راه افتاد. در ساعت 5.30 صبح روز پنجشنبه به ترمینال مسافربری شهر یزد که نوساز بوده و در خارج از شهر واقع است رسیدیم. با کرایه یک دستگاه سمند از آرژانتین حرکت نمودیم. با گذشتن از شهر یزد و سپس شهر کوچک و سرسبز تفت از طریق جاده کوهستانی تا انتهای ده رفتیم. جاده تا ابتدای ده وضعیت مناسبی داشت اما در داخل ده، آسفالت آن نیاز به ترمیم دارد. در انتهای ده، تعدادی درخت، جوی آب ( آشامیدنی) و منبع آب وجود دارد . در ساعت 6.40 صبح از اتومبیل پیاده شده و پس از کمی تعلل، در ساعت 7 صبح به راه افتادیم. مسیر در ابتدا راه خاکی جیپ رو بوده که کمی بعد راه مالروی مناسبی از سمت راست از آن منشعب می شود. چنانچه از کمی جلوتر، به روبرو نگاه کنید یالی در وسط و دو دره در دو طرف آن قرار دارد. این یال در ابتدا خاکی و در انتها دیواره ای است. مسیر ما ابتدا در امتداد دره سمت راستی است که پس از عبور از باغانی در کنار دره به سمت چپ و روی قسمت خاکی یال گرایش پیدا میکند. این قسمت خاکی دارای شیب تندی است که در مسیری مارپیچ  به زیر قسمت سنگی یال می رسد. از اینجا راه به صورت تراورس از زیر دیواره ، تا کف دره سمت چپ کشیده میشود. در محل اتصال قسمت خاکی و دیواره ای یال و یه به عبارتی شروع تراورس چپ تابلوی راهنما وجود دارد. در ساعت 8 به ابتدای تراورس و کمی بعد کف دره که دارای آب زلال جاری و چشمه ای در سمت چپ (کنار استخری کوچک) است، رسیده و صبحانه را صرف مینماییم. در ساعت 9 از این قسمت از مسیر راه مالرو به راه خود ادامه میدهیم و حدود بیست دقیقه بعد به دره ای دو شاخه اما باریک میرسیم که تابلوی راهنما ما را به سوی  دره سمت راستی هدایت میکند. این دره با راهی مارپیچ تا روی یال اصلی میرود. کمی پایین تر از یال اصلی (خط الراس) راه به مست چپ متمایل می شود. در ساعت 10.15 به این نقطه می رسیم و از اینجا به بعد تا روی قله، شیب مسیر کاملا ملایم است. نیم ساعت بعد به پناهگاهها (سنگی و فلزی) می رسیم. چشمه آبی نیز در این قسمت واقع است. به طور کلی تا انتهای دره و ابتدای خط الراس برفی دیده نمیشد اما از این نقطه تا پناهگاه برف نازکی (تازه باریده) در حال ذوب شدن بود که مسیر را گل آلود و لغزنده نموده بود. بعد از پناهگاه نیز در داخل دره های کم عمق و قسمت های خط القعر برف زیاد و سفتی موجود بوده است. در امتداد راه مالرو و با تمایل به سمت راست به راه افتادیم و در ساعت 13…

گزارش برنامه صعود یکروزه به قله خلنو به ارتفاع 4375 متر (پاییزی) تاریخ : 30-07-88 تعداد: سه نفر وسیه نقلیه : شخصی هوا: صاف همراه با سرمای پاییزی راس ساعت 2 صبح روز پنج شنبه از تهران به راه افتادیم و ساعت 3 صبح به ده لالون رسیدیم. جهت آشنایی افراد نا آشنا به منطقه به محض رسیدن به فشم مرکز رودبار قصران با یک دو راه مواجه میشویم که راه سمت چپ به میگون، شمشک ، دیزین و جاده چالوس،گچسر منتهی میشود و راه سمت راست پس از گذر از پمپ بنزین به سمت آب نیک و گرمابدر میوردو قبل از آب نیک که پای صعود به قله های خرسنگ و جانستون است روستای زاگون(زایگان) واقع است که پس از گذشتن از آن دوراهی روستای لالون در سمت چپ جاده با تابلو مشخص میگردد. در مسیر این دو راهی به لالون نیز یک دو راهی وجود دارد که میبایستی راه سمت راست (بالا) را ادامه داده تا به محل پارکینگ مجاور پل رسید. در ساعت 3.10 از ده براه افتادیم . مسیر تماما در امتداد رودخانه می باشد. قسمتی در سمت راست و پس از عبور از یک دستگاه پل به سمت چپ منتقل میگردد. سپس به یک دو راهی می رسیم که راه سمت راست (در مجاورت رودخانه ) ادامه راه ماست. تا اینجا تماما جاده همراه با ویلاهای تازه سازی است که در محل رویش انبوه لاله های رنگارنگ یکی دو سال اخیر ساخته شده است.شاید نام روستای لالون نیز از این لاله ها گرفته شده که دیگر بی مسماست! پس از اتمام جاده راه مالرو در ادامه به تنگه ای میرسد که به دلیل فقدان پل ناگزیر به عبور از رودخانه(با پرش) در سه قسمت می باشیم که متاسفانه به دلیل حجم زیاد آب و تاریکی هوا مشکلاتی برای اعضای گروه پیش می آید. ساعت 4.30 از آخرین قسمت تنگه و رود خانه گذشته و در مسیر رو به بالای راه مالرو که از این جا در سمت راست رودخانه قرار دارد به راه خود ادامه میدهیم. آب جاری شده از چشمه های واقع در طول مسیر یخ زده و خیس بودن کفش و لباس اعضای گروه نیز مزید بر علت سرما شده است. در ساعت 6 صبح به چشمه تلخاب می رسیم که دارای ترکیبات آهن بوده و گاز دار است. راس ساعت 7 به محل نصب چادر کوهنوردان میرسیم که بر بالای آبشار واقع است اما در این روز سرد پاییزی اثری از آدمیزاد نیست. برای صرف صبحانه یک ساعت صرف نموده و در ساعت 8.30 حرکت کرده و در ساعت 10.15 به گردنه میرسیم. از اینجا راهی که به سمت یال رو به بالا میرود به قله برج و در سمت قله برج (شمال) به تیغه ژاندارک و سپس قلل خلنوی کوچک و بزرگ ختم میشود اما ما رو به پایین رفته و از دامنه های پرشیب قله اصلی خلنو راه سربالایی را در پیش میگیریم. شیب دامنه منتهی به قله خلنو دو قسمتی است و بین آنها قسمت مسطحی واقع است.زمان طی نمودن هرکدام از این دامنه ها حدودا یکساعت بوده و…

گزارش برنامه صعود به قلل امام زاده قاسم و لاش تیرون (خط الراس الیمستان- فیلبند) تاریخ :  نهم مهر سال 88 تعداد : 7 نفر وسیله نقلیه: مینی بوس گرچه امکان حرکت مستقیم از تهران به روستای الیمستان ( الیمستون به گویش محلی) از صبح زود وجود دارد ولی به منظور حرکت سبک بار تر به سمت خط الراس شب روز هشتم مهرماه(چهارشنبه) را در منزل یکی از همنوردان در روستای گنگرج کلا سپری نموده و راس ساعت 5 صبح روز پنجشنبه با یک دستگاه مینی بوس به سمت روستای الیمستان به راه افتادیم. روستای الیمستان دارای مسجد مرتبی است دارای سرویس های بهداشتی تمییز و آب آشامیدنی (لوله کشی از آب چشمه) که بعضا و تحت شرایطی مورد استفاده کوهنوردان قرار میگیرد. ما نیز در ساعت 6.45 از محل مسجد از راهی که به سمت بالای روستا و سپس جنگل می رود حرکت نمودیم. لازم به توضیح است که فاصله تقریبی خروجی تهران از سمت جاده هراز تا دوراهی روستای لهاش  و الیمستان حدود 140 کیلومتر است.  این دو راهی بعد از دو راهی نور( راه بلده - هردورود) و پس از عبور از تونلهای شماره 1 و 2  و ابتدای قسمت دو بانده جاده و روبروی کیوسکهای پلیس راه واقع است که پس از گذشتن از روی پلی بر روی رودخانه هراز در مسیری که عمدتا آسفالت است رو به بالا میرود و پس از عبور از بالای یک واحد بزرگ مرغداری صنعتی و سپس روستای لهاش( و مجاورت امام زاده آن) به روستای فوق زیبای الیمستان میرسد که دارای منظر قله دماوند و قله های اطراف آن است. *نکته: لازم به ذکر است متاسفانه به دلیل مزاحمت برخی تورهای تجاری و ایجاد سر و صدای آنها برای ساکنین روستا و همچنین رفتار های خارج از عرف بافت روستایی ، شورای محل الیمستان نسبت به ایجاد گیت ورودی برای روستا و جلوگیری از ورود افراد بیگانه به داخل محل اقدام نموده است. لذا مسیر کوهنوردی برای قله امام زاده قاسم از کمی مانده به گیت ورودی( حدود چهار پنج پیچ) با تابلو برای کوهنوردان مشخص شده و از مسیر داخل روستا جدا شده است. ما به دلیل داشتن آشناهای محلی توانستیم اجازه عبور از گیت را دریافت نموده و لذا مسیر کوهنوردی را از ارتفاع بالاتری شروع نماییم. پس از عبور از کنار چشمه ای واقع در انتهای روستا به سمت جنگل میرویم. در ساعت 7.30 به محلی مسطح ، سرسبز و محصور در میان درختان جنگلی رسیده و همانجا صبحانه مفصلی میخوریم. پس از صرف صبحانه در جنگلی انبوه  در مسیری با جهت جنوب-شمال به روی یالی می رسیم که از اینجا هم جهت مسیرمان رو به غرب و سپس جنوب غرب تغییر میکند و هم جنگل ابتدا به بیشه زار و سپس مرتع (خشک کوهستانی) تغییر وضعیت میدهد .باید توجه داشت که بجز مواردی خاص اقلیم آب و هوایی قسمت کوهستانی این مسیر از اقلیم کوهستانهای خشک البرز و از جمله توچال و منطقه جنگلی و پایین آن از اقلیم جلگه های شمال ایران تبعیت میکند. علت وجودی جنگلها نیز وجود بارش های شمالی است. مانیز…

گزارش برنامه صعود به قله سرکچال به ارتفاع 4200 متر تاریخ صعود: پنجشنبه 15 مرداد 88 هوا: آفتابی و خنک تعداد: پنج نفر وسیله نقلیه : شخصی   ساعت 5 صبح از تهران و با دو وسیله نقلیه شخصی به سمت شمشک به راه افتادیم. پس از خرید نان از ابتدای آبادی به پیچ چپ گرد U  شکلی رسیدیم که فروشگاه سوپر استار با تابلوی بزرگی در سمت راست آن قرار دارد . پس از عبور از این قسمت با پیچ مشابه دیگری می رسیم که از انتهای آن جاده ای با پوشش آسفالته (مخروبه) به سمت راست و رو به بالا جدا میشود. انتهای این راه آسفالته به پارکینگ روستای سفیدستون ختم میشود. پس از پارک اتومبیل ها در این محل از ادامه جاده که از محل پارکینگ به صورت خاکی و به سمت منازل و ویلاهای بالای آبادی کشیده شده ، راهپیمایی را آغاز میکنیم. پس از عبور از زیر ساختمانی که بر روی راه احداث شده و دو ستون آن در طرفین راه ساخته شده و کمی بعد با عبور از قبرستان کوچک و قدیمی، از راه مالرویی که از سمت راست و از کنار یک لوله آب آشامیدنی همیشه جاری ، رو به بالا امتداد می یابد از جاده جدا میشویم (نقطه A نقشه پیوست). از اینجا راه در امتداد دره ای به گردنه لجنی بین قله آبک  و یال سرکچال ختم میگردد. در ابتدا و در محدوده باغات آبادی در سمت راست (جنوب) دره و سپس در سمت چپ (شمال) دره ادامه می یابد. در صورت انشعاب  راه می بایستی راهی را که از عرصه های بالاتر دامنه چپ دره میگذرذ( به نسبت کف دره) انتخاب نمود. این مسیر در مجموع کم آب است و به دلیل احتمال خشک شدن چشمه کم آب بین راه بهتر است آب مورد نیاز صعود از ابتدای محل ذخیره شود. دیواره سنگی زیبایی نیز بالای سرمان در سمت چپ واقع است که از جاده و قبل از محل انشعاب راه فرعی نیز قابل رویت می باشد. همچنین پناهگاه واقع بر روی تپه سنگی و بالاتر از گردنه لجنی در قسمت هایی از مسیر قابل رویت است. حدود دو ساعت و بیست دقیقه طول میکشد که از پارکینگ به پناهگاه می رسیم. پس از کمی استراحت یال بالای پناهگاه را که دارای راه پاکوبی است رو به بالا ادامه میدهیم . پس از حدود یک ساعت از نقطه B (طبق نقشه) که پایان سنگهای سبز و شروع قسمت های قهوه ای رنگ است عبور نموده و پنجاه دقیقه پس از آن نیز بر روی یال سرکچال قرار میگیریم.(C) از اینجا تا قله نیز جمعا 40 دقیقه و در مجموع از پناهگاه تا قله 2.5 ساعت طول میکشد. با توجه به هوای مناسب روی قله زمان کافی به استراحت میپردازیم و پس از آن از مسیر ترکیبی (یال+دره شن اسکی) مطابق نقشه پیوست و ظرف حدود دو ساعت و نیم به پارکینگ برمیگردیم.   گزارش برنامه صعود زمستانی به قله سرکچال تاریخ :11/09/89 تعداد: 2 نفر هوا: صاف همراه با باد سرد در قله وسیله نقلیه: شخصی ساعت حرکت:5.30 روز پنجشنبه…

گزارش برنامه صعود به قله ناز 4108 متر تاریخ : 4 تیر ماه سال 88 تعداد : 2  نفر هوای روز قله : نیمه ابری و معتدل وسیله نقلیه: شخصی   ساعت 4 صبح از تهران به سمت جاده کرج- چالوس به راه افتادیم. بعد از دریاچه سد کرج و بعد از رستورانهای پل خواب در ابتدای روستای سیرا، جاده ای آسفالته از سمت چپ جاده اصلی رو به بالا رفته و پس از عبور از روستاهای اویزر و آیگان به کلون می رسد. ساعت 5.40 به روستا رسیده و در ساعت 5.50 صعود را آغاز نمودیم. قبل از میدانگاهی داخل روستا (محل پارک ماشین) از لوله ای که دائما آب آشامیدنی از آن جاری است ظرفهای آب را پر نمودیم. از این میدانگاه چهار کوچه، یکی رو به بالا (غرب) ، یکی رو به جنوب ( در امتداد جاده ورود به میدانگاه) و دو تا رو به شرق منشعب می شود. کوچه جنوبی را انتخاب نموده و در ادامه به یک جاده خاکی میرسیم که قبل از روستا در کنار یک دستگاه پل از جاده آسفالته جدا شده و در انتها به مجاورت دره ای میرسد که نهر آبی در آن جاری است. این جاده از سمت راست دره رو به بالا و تعدادی باغ و ویلا منتهی می شود. عرض دره را طی نموده و مستقیما دامنه پر شیب منتهی به یال قله ناز را برای صعود انتخاب میکنیم و در ساعت 6.50 به روی یال می رسیم که متاسفانه جاده ای بر بالای آن صرفا جهت دسترسی به یک آبادی کوچک احداث و موجب تخریب طبیعت بکر منطقه شده است. مسیر یال را از طریق این جاده تا زیر پناهگاه رفته و از آنجا راه مالروی منتهی به پناهگاه را در پیش میگیریم. ساختمان پناهگاه کوچک و فلزی پناهگاه از ابتدای یال دیده میشود. در ساعت 8.20 به پناهگاه میرسیم که در آنجا نفرات باقیمانده از یک گروه در حال صعود استراحت میکردند. پس از صرف صبحانه در ساعت 8.45 به راه افتادیم. مسیر در مجموع طولانی و کم شیب است. قبل از قله ناز، قله 4000 متری میش نو قرار دارد که ما از زیر آن تراورس کرده و در ساعت 11.35 به قله ناز می رسیم. قله هفت خوانی در شمال شرق، قلل منطقه علم کوه و قله شاه البرز در شمال و شمال غرب و قله آزاد کوه و سایر قلل البرز مرکزی تا توچال در قسمت شرق قله دیده می شود. پس از حدود 15 دقیقه در ساعت 11.50 از همان مسیر راه برگشت را در پیش میگیریم. پس از یکساعت و نیم به پناهگاه و در ساعت 15.15 به کنار ماشین میرسیم. *یک گروه از کوهنوردان در بازگشت بر روی قله میش نو رفته و از آنجا پس از عبور از گردنه بین ناز و کهار به سمت دره سرازیر شدند، نیمی از دره پوشیده از برف بوده است. *کمی پایین تر از پناهگاه ما نیز از جاده خارج شده و در امتداد یالی کوتاه به سوی ده سرازیر شدیم. *بارندگیهای خارج از اندازه متعارف در فصل بهار و روز قبل از…

گزارش برنامه صعود به قله پیرزن کلوم به ارتفاع 3850 متر تعداد: 2 نفر تاریخ: 14 و 15 /3 /88 هوا: خوب وسیله نقلیه: شخصی پنجشنبه 14/3: ساعت 5 صبح از تهران به سمت روستای امامه به راه افتادیم که در مسیر جاده آسفالته انشعابی از جاده اصلی فشم قرار دارد. این جاده از نقطه ای به فاصله 5کیلومتر مانده به فشم به سمت راست رو به بالا میرود. در بدو ورود به روستا جاده دو قسمت میشود که جاده اصلی و مسیر ما در سمت چپ قرار دارد. ماشین را قبل از رودخانه کنار جاده پارک نموده و در ساعت 6 از طریق راه مالروی سمت چپ رود خانه طی مسیر مینماییم. کمی جلوتر دره به دو قسمت میشود که دره سمت راستی در انتها به قله مهرچال یعنی محل شب مانی ما منتهی می شود که البته به صورت تنگه ای صعب العبور است. دره سمت چپ نیز در انتها به قله هم هن ختم میشود. یالی بین دو دره وجود دارد که ابتدای آن نیمه صخره ای و قلعه قدیمی منتسب به مازیار بر روی همین یال و بر بالای صخره ها واقع است. راه مالروی منتهی به قلل مهرچال و پیرزن کلوم در ابتدا در دره سمت چپ، در میانه راه بر روی یال بین دو دره(بالاتر از قلعه) و در انتها به صورت تراورس در دامنه های غربی (چپ) دره سمت راستی (بالای تنگه) واقع می باشد. در محل تلاقی دو دره تعدادی درخت قرار دارد و در ادامه به تعدادی درخت تبریزی، گردو و در آخر یک بید ختم میشود. نقطه شروع راه مالرو و محل جدایی آن از آب روبروی درخت بید قرار دارد. فاصله زمانی این نقطه از آغاز راه حدود پانزده دقیقه است و فاصله زمانی آن تا کاسه مهرچال نیز حدود 4.30 ساعت می باشد. در نیمه اول زمانی مسیر فاقد آب بوده ولی در نیمه دوم در محل تلاقی راه مالرو با دو دره جداگانه آب وجود دارد. در ساعت 10.45 به محل نصب چادر در پای یال صعود به قله پیرزن کلوم رسیده و پس از نصب چادر و صرف نهار در ساعت 14 به سمت قله حرکت نمودیم. به دلیل بارش برف زیاد در روز گذشته ارتفاعات بویژه دامنه های مهرچال پوشیده از برف بود. مسیر صعود مستقیم به مهرچال کمی جلوتر و در ابتدای ورود به کاسه است. ضمن آنکه از روی پیرزن کلوم هم میتوان ظرف یکساعت به قله مهرچال صعود نمود. در ساعت 16.15 به بالای قله رسیدیم.قسمت اعظم قله های البرز مرکزی در شرق، شمال و غرب قله در هوایی شفاف قابل رویت است. از همان مسیر ظرف یکساعت به محل چادر رسیدیم. جمعه: 15/3 پس از صرف صبحانه و برچیدن چادر راس ساعت 7 صبح به سمت پایین براه افتادیم و در ساعت 9.45 به جاده ده امامه رسیدیم. توضیح اینکه قله در این فصل بصورت یکروزه نیز قابل صعود می باشد.  

صعود به قله دماوند از یال داغ (شمال غربی) تاریخ: عصرچهارشنبه و پنجشنبه مرداد ماه 87 تعداد: 14  نفر وسیله نقلیه: مینی بوس هوا: صاف و معتدل مبدا حرکت: تهران   ظهر روز چهارشنبه با یک دستگاه مینی بوس از شرق تهران به سمت جاده هراز به راه افتاده و پس از رسیدن به پلور از پلی که به سمت سد لار و پناهگاه فدراسیون و رینه میرود از جاده اصلی خارج شده و پس از عبور از دوراهی رینه مستقیم به سمت دریاچه ادامه مسیر میدهیم. در قسمتی از مسیر در سمت راست (شرق) آن جاده ای خاکی با تابلوی راهنما به سمت دشت ورارو، پارکینگ مسیر سیمرغ (جبهه غربی قله) جدا میگردد. در انتهای این جاده خاکی راه منتهی به رودخانه و دشت ورارو را رها نموده و به سمت پارکینگ-پای صعود مسیر غربی- میرویم. قبل از پارکینگ جاده به سمت چپ و گوسفند سرای چاک اسکندر امتداد یافته و ما پس از عبور از آن رو به بالا ارتفاع گرفته و تا دشت داغ میرویم. در گوشه ابتدایی این دشت و در نزدیک ترین نقطه به یال صعود و نزدیک چادر کوچ نشینان دامدار، چادر زده و به استراحت میپردازیم(مینی بوس تا این نقطه آمده است) با توجه به وجود روشنایی روز و صافی هوا، مسیر صعود را از پایین شناسایی نموده و در ساعت 2 صبح روز پنج شنبه به سمت یال پایین دست قله به راه افتادیم. پس از رسیدن به این یال کوتاه به سمت راست تغییر مسیر داده و در سمت راست یخچال خود را به یال منتهی به قله میرسانیم. در سمت چپ این یخچال نیز یال اصلی داغ با شیب تندی تا قله امتداد می یابد. با توجه به اتلاف وقت ناشی از یافتن راه منتهی به یال صعود در تاریکی شب و همچنین تا حدودی عدم تناسب تعداد و توانایی افراد گروه با برنامه سنگین صعود یکروزه از این مسیر کم تردد و فقدان راه پاکوب مناسب، در ساعت 14 به قله رسیدیم. پس از کمی استراحت ابتدا از قسمت های سنگی و خاکی و در ادامه از مسیر یخچالی سرازیر می شویم که البته در این صعود برف ها- بجز در پاره ای قسمت های قابل شناسایی و یخزده- نرم بوده است. با توجه به تفاوت و ضعیت هوا و زمین در دامنه های بالا دست قله در سالهای مختلف، عبور از این یخچال در بعضی شرایط میتواند خطرناک باشد. در ساعت 21 به محل چادر رسیده و پس از جمع آوری وسایل در ساعت 22.30 سوار مینی بوس شدیم و نیمه شب به تهران رسیدیم.

گزارش برنامه صعود به قله سماموس به ارتفاع 3689 متر   تاریخ: 2 و 3 خرداد 1387 هوا: آفتابی - نیمه ابری تعداد: 14 نفر موارد خاص: تغییر ساعت (یکساعت)-وضعیت بارندگی : خشکسالی بهاره ساعت 4.30 صبح روز پنجشنبه 2/03/87 از طریق جاده چالوس به سمت رامسر به راه افتادیم. پس از صرف صبحانه در یکی از رستورانهای بین راه به شهر زیبای رامسر و سپس از طریق جاده آسفالته جنگلی و توریستی در ساعت 12 به بهشت ایران روستای جواهرده وارد شدیم. وسیله نقلیه (مینی بوس) در انتهای روستا، زیر آبشاری کوچک و مجاور تعدادی اتاقک تابستانی اجاره ای پارک نموده و مادر همین اتاقکها که متعلق به آقای اباذر کریمی (تلفن 01925333900) می باشد اتراق نموده و نهار خود را صرف نمودیم. در ساعت 13.45 از طریق اولین کوچه پایین آبشار و راه مالرویی که از لابلای درختان برگ سوزنی زیبا میگذرد به روی یالی می رویم که مستقیما به سمت گردنه میرود. توجه شود راه مالرو در ابتدای کوچه به سمت راست رو به بالا رفته و نباید مسیر کوچه را به سوی راه عریض نمایان در روبرو ادامه دهیم. هوا از تراز جواهر ده تا حدود صد متر زیر لپاسر مه آلود است امام راه کاملا مشخص بوده و با کمی دقت امکان گم کردن راه در مه ناچیز است. پس از یکی - دو مورد استراحت کوتاه که دومی آن در مجاورت چشمه ای کم آب و قابل استفاده به فاصله 20 دقیقه از گردنه است در ساعت 16.30 به گردنه می رسیم. از اینجا در مسیری که کمی سنگلاخی است به سمت راست (غرب) رو به پایین میرویم . پس از نیم ساعت، راه مناسب شده و در ساعت 17.30 در مجاورت کلبه ای در منطقه ای به نام باغ دشت و کنار چشمه و نهر آب کمی استراحت مینماییم. حدود پنجاه الی صد متر بالاتر از این نقطه از نهر آب گذشته و از طریق راه مالرو رو به بالا میرویم. ابتدا راه در سمت چپ دامنه و سپس تا لپاسر در سمت راست دامنه امتداد دارد. این قسمت از مسیر به صورت تراورس و مجموعا با شیبی ملایم رو به بالا و در بعضی قسمت ها مسطح و حتی سرازیری می باشد و تعدادی دره را قطع مینماید. این دره ها کوچک بوده و در این فصل سال دو تای آنها انباشته از برف متراکم حاصل بهمن های زمستانه بوده است. قبل از پیچ آخر نزدیک لپاسر، گردنه ای که از آن سرازیر شدیم و قله های سماموس کوچک و سماموس دیده میشوند. پس از حدود دو ساعت (19.45) به اتاقکهای لپاسر رسیدیم. اینجا دشتی نسبتا مسطح ، سرسبز و زیبا، پر آب و مرتفع (حدود 3000 متر از سطح دریا) بوده و شخصی بنام حاج تقی متصدی اتاقکهاست که معمولا نیمه خرداد هر سال و امسال از خوش شانسی ما روز قبل (چهارشنبه ) به آنجا آمده بود. در حالی که چادر به تعداد کافی به همراه داشتیم اما نامبرده به درخواست ما، سه اتاق را با حصیر فرش نموده و در هر یک از آنها یک عدد چراغ گردسوز گذاشته…

گزارش برنامه صعود به قله های سه سنگ (4100 ) و چپکرو (4150 ) واقع در هفت سران لار تاریخ: 4 الی 6 مرداد سال 86 هوا: صاف و نیمه ابری عصرها از ساعت 13 الی 14.30 بارانی وسیله نقلیه: مینی بوس تعداد:5 نفر از تهران و 6 نفر از گروه کوهنوردی البرز آمل پنجشنبه 4 مرداد: صبح زود به تعداد 5 نفر با مینی بوس از تهران به سمت جاده هراز براه افتادیم. پس از صرف صبحانه در پلور حدود ساعت 10.30 به روستای نمارستاق رسیده و به دوستانمان از گروه البر زآمل ملحق شدیم. راه این روستا از سمت چپ (غرب) جاده هراز و از محلی به نام پنج او ( به معنی پنج آب) واقع در کیلومتر 55 آمل- تهران جدا می شود. قسمت قابل توجهی از این جاده در سال گذشته و سال جاری آسفالته شده و عملیات آسفالته شدن سایر قسمت ها در دست اجرا بوده است. دوستان گروه البرز نیز در آمل سوار مینی بوس شده و همگی در محل پارکینگ دریوک - که تفریحگاه اهالی محل است- پیاده شدیم. فاصله روستا تا پارکینگ کمتر از دو کیلومتر است که ابتدا از بستر رودخانه ای کوچک و کم آب میگذرد و سپس در محل تقاطع با نهر آب از سمت راست نهر ادامه می یابد. سه راس اسب و قاطر که قبلا از محل تامین شده بود تمام بارها و کوله پشتی های مارا به بالا میبرد. به همین دلیل زمانهای ثبت شده در این گزارش در شرایط عدم حمل کوله پشتی می باشد. از محل پارکینگ تا دشت دریوک واقع در بالا دست رودخانه مجاور دو راه وجود دارد: 1-راه سربالایی دامنه سمت راست که پس از ارتفاع حداکثر سرازیر میگردد 2-راه سمت چپ رودخانه که بدون ارتفاع زیاد گرفتن به دریوک رسیده و در مسیر آن چشمه ای واقع است. عیب این راه عبور مجدد از رودخانه در دشت دریوک که فاقد پل است می باشد در ساعت 11 صبح از مسیر سمت چپ رودخانه حرکت نموده و کمتر از نیم ساعت به دشت می رسیم. دره ای پهن و کوتاه در سمت چپ به سمت آبشار کوه اره (تفریحگاه اهالی) میرود. دره سمت راست دره و رودخانه بوده و پس از عبور از چشمه ای بسیار بزرگ و پر آب به نام آستانه کر به دشتی وسیع و سرسبز وارد می شود که نهر آب زلالی در آن جاری است. سرچشمه این نهر، چشمه لرا نام دارد که ابتدای شیب منتهی به گردنه کاعون می باشد. در ساعت 16.30 به گردنه می رسیم که ارتفاع آن در حدود 3700 متر می باشد. از روی گردنه قلل هفت سران لار دیده میشود.دشت وسیع، پر آب و سرسبزی در آن طرف گردنه واقع است و ما به سمت آن سرازیر شده و در کنار رودخانه در سمت چپ دشت و در بستر تنگه ای پهن که دو طرف آن دیواره سنگی است،چادر میزنیم. ارتفاع این نقطه حدود 3300 متر است. آب این رودخانه به سمت رودخانه دلیچای و سپس دریاچه لار می رود. جمعه: به دلیل بارندگی روز قبل و بویژه شبنم شب…

گزارش برنامه صعود به قله شاه معلم (ماسوله داغ- شاه مولم) 3100 متر تعداد:21 نفر وسیله نقلیه: یک دستگاه مینی بوس 16 نفره + یک دستگاه سواری هوای منطقه: روز اول ابری، مه آلود و کمی بارانی، روز دوم صاف تاریخ : 21 و 22 تیرماه سال 86   راس ساعت 5 صبح از ابتدای اتوبان تهران- کرج به راه افتادیم، برنامه روز اولمان بازدید از آثار باستانی قلعه رودخان واقع در عمق جنگلهای کوهستانی فومن بوده که پس از اجرای آن عصر روز پنجشنبه در سوییت هایی که در روستای تاریخی ماسوله اجاره نمودیم مستقر شدیم با استفاده از فرصت موجود دوستان اقدام به گشت و گذاری در روستا نمودند. هر کدام از سوییت ها دارای یک اتاق بزرگ و یا دو اتاق متوسط با با اجاره 2000 تومان برای هر شب بوده که جمعا 40000 تومان (برای 21 نفر) شده است. امکاناتی از قبیل آشپزخانه ، یخچال، تلویزیون، سرویس بهداشتی تمییز، فرش و تعدادی پتو در این سوییت ها موجود است. این سوییت ها در همان خانه های روستایی و به صورت مستقل است. روز دوم: جمعه 22 تیرماه 1386 در ساعت 5.15 همگی سوار بر مینی بوس شدهو از جاده ماسوله-خلخال به راه افتادیم. این جاده به صورت شنی است و در ابتدا با شیبی نه چندان تند و به صورت مارپیچ از قسمت جنگلی عبور نموده و در ادامه به قسمت مسطح و مرتفع در منطقه خشک و کوهستانی وارد می شود . در این قسمت پس از عبور از کنار تعدادی اتاقک در سمت راست جاده به دره ای می رسیم که نهری در آن جاری است و باتدای آن برای مهار سیل ، گابیون بندی (سنگ چین داخل توری فلزی) شده است. در کنار نهر آب که بر روی پیچی چپ گرد و U شکل قرار دارد از ماشین پیاده می شویم و در ساعت 6.15 از سمت چپ دره رو به بالا حرکت میکنیم. فاصله روستای ماسوله تا اینجا حدود 11 کیلومتر می باشد. قله نیز از اینجا دیده می شود. پس از عبور از منطقه ای سرسبز و مسطحی که چند اتاقک چوبی (مربوط به گوسفند سرا) در سمت چپ و یک چشمه در سمت راست آن قرار دارد وارد راهی در دامنه چپ دره شده و سپس به گردنه می رسیم. در سمت راست گردنه یالی قرار دارد که مستقیما و در میانه راه با پیچی به سمت چپ به قله می رود. در ساعت 9.45 همگی به قله می رسیم. در روی قله گروهی از بانوان کوهنورد تحت عنوان مریان حضور داشتند که از ساعت 2 بامداد مستقیما از روستای ماسوله به سمت قله حرکت کرده بودند و مسیر آنها نیز با ما متفاوت بوده است. با استفاده از فرصت موجود سه نفر از همراهان به سمت دو قله دیگر در مجاورت قله سنگ چین شده به راه افتادند که به لحاظ ارتفاع چندانی با قله اصلی ندارد. در ساعت 12.30 به مینی بوس رسیده و در ساعت 13.15 نیز وارد روستا شدیم. پس از صرف نهار و تخلیه سوییتها در ساعت 14.45 به سمت تهران حرکت کردیم. توضیحات: *…

گزارش برنامه صعود به قله توچال به ارتفاع 3960 از جبهه شمالی هوا: ابری، پس از دو روز بارندگی تاریخ: جمعه 8/04/86 تعداد: 4 نفر وسیله نقلیه:آژانس   ساعت5 صبح به میدان روستای آهار رسیده و بلافاصله به سمت دره شکراب پس از طی جاده خاکی روستا و باغات آن به راه افتادیم. با پرهیز از هرگونه انشعاب راه به سمت راست. در ابتدای دره پر آب شکراب از سمت چپ و در امتداد رودخانه به سمت جنوب (دامنه های شمالی یال توچال) ادامه مسیر میدهیم. در انتهای قسمت مسطح راه، راه مالرو با شیبی ملایم از دامنه سمت راست دره، رو به بالا رفته و سپس دوشاخه میشود. راه سمت راست، در دامنه چپ دره ای باریکتر که جویبار زلالی در بستر سنگی از آن جاری است، ادامه راه ماست. کمی بعد به امامزاده طاهر میرسیم که در محوطه ای مشجر و در محاصره باغات میوه قرار دارد.امکانات مجموعه عبارت است از حوض آب زلال و لوله آب آشامیدنی، سرویس های بهداشتی زنانه و مردانه، تعدادی چادر جهت اجاره، تعدای سکو به منظور نصب چادر، دو سه قهوه خانه همراه با عرضه دیزی،چای و.... فاصله زمانی ده آهار تا این مکان 1.5 ساعت می باشد. پس از صرف صبحانه در امتداد همان راه قبلی رو به بالا می رویم. انشعابات فرعی و عمدتا به سمت چپ، راههای دسترسی به باغات است. پس از طی ده دقیقه به آبشار زیبای شکراب رسیده و در امتداد آب آن مستقیما به سوی گوسفند سرایی که حدود یکساعت الی یکساعت و نیم  با امامزاده طاهر فاصله زمانی دارد طی می نماییم. اطراف گوسفند سرا زمین بسیار مسطحی است که در بالا دست آن چشمه پر آبی واقع است. یال میانی در بالای چشمه و یال سمت چپ زمین مسطح میتواند به عناون مسیر مورد استفاده قرار گیرد که البته فاقد آب است. ما ترجیحا از راه مالروی دره سمت راست و در امتداد آب ، صعود مینماییم. البته در قسمت هایی از بستر دره، آب جویبار به لایه های زیرین رفته و سپس ظاهر می شود. کمی بالاتر آبشار کوچکی دیده می شود که راه مالرو در سمت چپ آن بوده و از دور نیز قابل رویت است. در بالای این آبشار، جویبار در بستری سنگی جریان دارد که راه نیز در سمت چپ آن امتداد می یابد. یال سمت چپ جویبار در قسمتی که دره دوشاخه میگردد مارا مستقیما به ابتدای ((چمن مخمل)) مکانی که هتل توچال در آن واقع است میرساند.در انتهای این یال کوتاه و پر شیب که در وسط دو دره -یکی خشک در سمت چپ و دیگری دارای جویبار در سمت راست- قرار دارد، کمی به سمت چپ و در مسیری تقریبا تراورس تا بالای ایستگاه 7 تله کابین توچال میرویم. این مسیر تراورس در دامنه های چپ (شرقی) چمن مخمل قرار داشته و قله قزقونچال و توچال در سمت چپ آن قرار دارد. هتل توچال در ایستگاه هفتم تله کابین نیز در تمام طول تراورس قابل رویت است. در بالای گردنه ایستگاه هفتم همراه با انبوه کوهنوردان این مسیر به سوی قله میرویم. از محل چشمه (قسمت…

صعود به قله کَل خُسه (پیل باهون) به ارتفاع 4050 متر تاریخ : 30 و 31 خرداد ماه 86 وسیله نقلیه: شخصی تعداد: 2 نفر هوا: صاف   نام این قله کَل خُسه (پیل باهون) است که در برخی نقشه ها به اشتباه پرچنان (پرچنان نام قله دیگری در شرق این قله است که ارتفاع زیادی ندارد) نوشته شده است.پای صعود به قله روستای ورزنه می باشد که ساکنین فصلی (تابستانی) آن عمدتا از اهالی بابل می باشند. این روستا دارای جمعیتی در حدود 60-70 خانوار بوده و ارتفاع آن از سطح دریا بالغ بر 2700 متر می باشد. راه دسترسی روستا از دو مسیر است . راه اول از ارتفاعات جنوبی شهر بابل و روستای بزرگ شیخ موسی در ارتفاعات بالاتر از جنگل بوده که به گفته اهالی حدود 60 کیلومتر آن خاکی است. بهرحال کیفیت این جاده به نحوی است که یک دستگاه سواری سمند از این راه به روستا آمده بود. راه دیگر، جاده هراز است که آن نیز شامل 3 جاده جداگانه به شرح زیر می باشد: 1-مسیر باییجان -پردمه- نشل-ورزنه: این جاده از نقطه ای از 70 کیلومتری قبل از شهر آمل شروع شده و کمی از ابتدای آن آسفالته بوده و پس از عبور از باغات وسیع میوه های تابستانی و روستای سرد و کوهستانی پردمه مجددا ارتفاع گرفته و از گردنه ای به ارتفاع 3200 متر- که در ارتفاعات شمالی (چپ) آن آنتن های تقویت کننده نصب شده- به سمت روستای نشل سرازیر میگردد. این جاده در تابستان قابل تردد است. اما از آنجا که زمان برنامه ما قبل از شروع ییلاق نشینی بوده، جاده فوق به طول کامل آماده نشده بود. 2-مسیر پنجاب (پنج او)- اندوار-نشل- ورزنه: این جاده از نقطه ای در 55 کیلومتری قبل از آمل جدا شده و مسیر تردد مینی بوس ها (از آمل) است. به دلیل قطع قسمتی از جاده قبل از روستای اندوار توسط سیلاب، نتوانستیم از این جاده استفاده کرده و نهایتا به سمت مسیر سوم عازم سیاه بیشه جاده هراز شدیم. 3-مسیر سیاه بیشه - اندوار- نشل- روزنه: که معروف به مسیر لاکو یا مسیر جنگلی است از کنار رستورانی واقع در 40 کیلومتری قبل از آمل به صورت خاکی جدا میشود. در همان 2 کیلومتر اول یک انشعاب فرعی به سمت چپ و سرازیری حدود 50 متر بالاتر یک انشعاب به سمت راست با کیفیتی بهتر از جاده اصلی جدا میگردد. این انشعاب به طول 2.5 کیلومتر به بن بست رله تلویزیونی و مخابراتی ختم می شود. کیفیت این جاده در قسمت های جنگلی تا روی گردنه مناسب بوده اما در قسمت های بعدی به این صورت است: قسمت های کوهستانی از گردنه تا بستر دره و روستای اندوار پرتگاهی باریک و بستری قابل قبول، از اندوار تا نشل در بستر دره و کمی ناهموار ( به دلیل کم عرض بودن دره از یک طرف و استفاده کشاورزان از بستر جاده برای هدایت آب آبیاری باغات و مزارع از طرف دیگر، پستی-بلندیهایی در بستر جاده وجود دارد) از نشل تا روستای گریوده ( Grivdeh) به طول 3 کیلومتر باریک و ناهموار و از…

گزارش برنامه صعود به قله وروشت (به ارتفاع 4030 متر) تاریخ : روز های 24 و 25 خرداد ماه سال 86 تعداد: 8 نفر هوا: صاف صبح روز پنجشنبه 24 خرداد ماه- ساعت 4.30- از تهران به سمت کرج و جاده چالوس خارج شدیم. کمی بعد از تونل کندوان در سیاه بیشه صبحانه خورده و به سمت چالوس به راه افتادیم. بعد از حدود 7 کیلومتر و عبور از چند پیچ تند به ابتدای راه خاکی مابین رود الیکا و یک قهوه خانه میرسیم که پس از طی سه میلومتر به روستای هریجان میرسیم. گرچه شروع راه خاکی که با یک شیب رو به بالا شروع میشود چندان مناسب نیست اما وضعیت جاده قابلیت عبور سواریهای سبک را دارد. در ساعت 8.50 پس از پارک اتومبیل های شخصی به سمت گردنه ای که در سمت چپ آبشار بالای روستا قرار دارد به راه می افتیم. یک راه مالرو از میان بستری سرسبز همراه با گلهای زرد و شقایق های قرمز ( از نوع موجود در منطقه لار) به سمت گردنه میرود از ده تا گردنه حدود یکساعت به طول می انجامد. از روی گردنه ، دره مجاور  و ده ولی آباد در پایین دره دیده می شود. این دره و ده ولی آباد نیز از جانب بعضی کوهنوردان به عنوان مسیر صعود انتخاب میگردد. دور راهی روستای ولی آباد 3 کیلومتر پایین تر از دو راهی روستای هریجان و به همین نسبت تراز ارتفاعی آن پایین تر از ارتفاع روستای هریجان است. از روی گردنه و در بالا دست روستای ولی آبدد، قسمت مسطحی در کف دره دیده میشود که یک گوسفند سرای سنگ چین ( روباز) در آن وجود دارد. از گردنه راه مالرو با شیبی ملایم، رو به بالا و با تروارس از سه -چهار دره کوچک به روی یالی میرسد که دارای نشانه سنگ چین بوده و از آنجا در کف دره و بالاتر از گوسفند سرای مذکور در فوق، گوسفند سرای دیگری با دو اتاقک سنگی و پوشش ورق گالوانیزه دیده میشود. راه به صورت تراورس و بدون کم کردن ارتفاع در نقطه ای به دره میرسد که گوسفند سرای دیگری(سوم) درآنجا وجود دارد. در این گوسفند سرا، حوضچه های فلزی و آب چشمه ای در بالا دست که با لوله پلی اتیلن مستقمیا به این حوضچه ها هدایت شده وجود دارد. جویباری نیز از  کنار گوسفند سرا میگذرد فاصله زمانی روستای هریجان تا این گوسفند سرا یکساعت و 50 دقیقه است. از اینجا در امتداد دره و کنار جویبار آب با شیب بسیار کمی پس از صرف حدود نیم ساعت وقت به نقطه ای میرسیم که بالاتر از آن دیگر امکان نصب چادر و دسترسی به آب وجود ندارد. غیر از یالها و دره های سمت راست، یال میانی و دامنه های سمت چپ به راحتی به قله ختم می شوند. یال میانی که ابتدای آن کمی سنگی است از سمت راست  دارای راه مالروی خاکی است که در ادامه به سمت چپ پیچیده و از روی  امتداد یال که خاکی است به سوی قله مارا هدایت میکند. از نقطه مورد نظر در انتهای دره…

گزارش برنامه صعود به قله خشچال (4180 متر) تاریخ : 14-15 خرداد ماه سال 86 تعداد : 12 نفر وسیله نقلیه: سواری شخصی هوا: ابری و بارانی   صبح روز دوشنبه راس ساعت 5 صبح به سمت اتوبان تهران-قزوین حرکت نمودیم. پس از خروجی از اتوبان به سمت شهر قزوین به دوراهی الموت رسیدیم. پس از عبور از جاده کوهستانی و پر پیچ و خم منتهی به گردنه قسطین لار به سمت دره زیبای الموت سرازیر و به رودخانه پر آب شاهرود می رسیم. به جز قسمت های کمی از جاده در مجاورت گردنه که احتمالا به دلیل سرمای شدید فصل زمستان فاقد آسفالت بوده، جاده تماما آسفالته می باشد. پس از عبور از پل رودخانه و بخش رجایی دشت وارد جاده تپه ماهوری و پر پیچ و خم دیگری می شویم که دو راهی روستا و جاده دریاچه اوان (بعد از روستای دیکین) بر روی آن قرار دارد. ازاین دو راهی به سمت چپ به کنار دریاچه رسیده و ماشین ها را در مجاورت قهوه خانه آقای طاهری- محیط بان خونگرم و مطلع منطقه- پارک میکنیم . با توضیحات آقای طاهری که بعدا تایید گردید برای صعود به قله دو مسیر عمومی به شرح زیر وجود دارد: راه اول- از طریق جاده معدنی که در بالای یال سمت راست دره منتهی به قله احداث شده است. برای رسیدن به این جاده که ارتفاع بالایی داشته ولی مسیر آن فاقد آب می باشد، از راهی که در دامنه شرقی و شمال شرقی ده وجود داشته ( و با کمی دقت از کنار دریاچه نیز قابل رویت می باشد) میتوان استفاده نمود. در کنار این راه مالرو که به جاده معدنی منتهی می شود مجموعه ای از درختها به صورت مجزا از باغات ده دیده می شود. از کنار دریاچه تا جاده معدنی و از این طریق تا محل کانکسهای معدن که تقریبا پای شیب نهایی قله قرار دارد 5 ساعت و از آنجا تا قله حدود 2 ساعت راه است. این مسیر ساده ترین راه دسترسی به قله بوده و اشکال  آن فقدان آب از یک طرف و دور شدن از چشمه ها و دامنه های سرسبز و پوشیده از انواع گیاهان مفید از قبیل سیرک، ریواس، والک و ....در مقیاسی قابل توجه از طرف دیگر می باشد. الزام به اسکان شبانه بر بالای سال و تحمل سرمای آن نیز خالی از اشکال نیست. راه دوم-از طریق دره بالای ده و در مجاورت رودخانه که مسیری متنوع و پر آب است. غیر از دره ها و نهرهای فرعی، این دره در انتهابه دو شاخه اصلی تقسیم می شود که ادامه راه از سینه کش غربی (چپ) دره غربی (راست) عبور مینماید. راه انتخابی ما (راه دوم) از تمام باغات موجود در کناره رودخانه و در سمت راست (شرقی) آن گذر میکند تا جاییکه سه اصله درخت بزرگ گردو در محوطه ای مسطح و در مجاورت تلاقی یک نهر آب فرعی با رودخانه اصلی قرار دارد. از اینجا راه در دامنه شرقی رودخانه به ارتفاع رفته و پس از کمی تروارس مجددا به کف همان رودخانه (A) میرسد. از کنار دریاچه…

گزارش برنامه صعود به قله خشچال (4180 متر) تاریخ : 14 و 15 خرداد ماه سال 86 تعداد:12 نفر وسیله نقلیه سواری شخصی هوا: ابری و بارانی صبح زود روز دوشنبه راس ساعت 5 صبح به سمت اتوبان تهران- قزوین حرکت نمودیم. پس از خروج از اتوبان به سمت شهر قزوین به دو راهی الموت رسیدیم. پس از عبور از جاده کوهستانی و پر پیچ و خم منتهی به گردنه قسطین لاربه سمت دره زیبای الموت سرازیر شده و به رودخانه پر آب شاهرود می رسیم. بجز قسمتهای کمی از جاده در مجاورت گردنه که احتمالا به دلیل سرمای شدید فصل زمستان فاقد آسفالت بوده ، جاده تماما آسفالته می باشد. پس از عبور از پل رودخانه و بخش رجایی دشت وارد جاده تپه ماهوری و پر پیچ و خم دیگری میشویم که دو راهی روستا و جاده دریاچه اوان ( بعد از روستای دیکین) بر روی آن قرار دارد از این دو راهی به سمت چپ به کنار دریاچه رسیده و ماشین ها را در مجاورت قهوه خانه آقای طاهری- محیط بان خونگرم و مطلع منطقه- پارک میکنیم. با توضیحات آقای طاهری که بعدا تایید گردید برای صعود به قله دو مسیر عمومی به شرح زیر وجود دارد: راه اول-از طریق جاده معدنی که در بالای یال سمت راست دره منتهی به قله احداث شده است. برای رسیدن به این جاده که ارتفاع بالایی داشته ولی مسیر آن فاقد آب می باشد از راهی که در دامنه شرقی و شمال شرقی ده وجود داشته( و با کمی دقت از کنار دریاچه نیز قابل رویت می باشد) میتوان استفاده نمود. در کنار این راه مالرو که به جاده معدنی منتهی میشود مجموعه ای از درختها به صورت مجزا از باغات ده دیده میشود. از کنار دریاچه تا جاده معدنی و از این طریق تا محل کانکسهای معدن که تقریبا پای شیب نهایی قله قرار دارد 5 ساعت و از آنجا تا قله حدود دو ساعت راه است. این مسیر ساده ترین راه دسترسی به قله بوده و اشکال آن فقدان آب از یکطرف و دور شدن از چشمه ها و دامنه های سرسبز و پوشیده از انواع گیاهان مفید از قبلی سیرک، ریواس، والک و .... در مقیاسی قابل توجه از طرف دیگر می باشد. الزام به اسکان شبانه بر بالای یال و تحمل سرمای آن نیز خالی از اشکال نیست. راه دوم- از طریق دره بالای ده و در مجاورت رودخانه که مسیری متنوع و پر آب است. غیر از دره ها و نهرهای فرعی، این دره در انتها به دو شاخه اصلی تقسیم میشود که ادامه راه از سینه کش غربی(چپ) دره غربی (راست) عبور مینماید. راه انتخابی ما (راه دوم) از تمام باغات موجود در کناره رودخانه و در سمت راست (شرقی) آن گذر میکند تاجاییکه سه اصله درخت بزرگ گردو در محوطه ای مسطح و در مجاورت تلاقی یک نهر آب فرعی با رودخانه اصلی قرار دارد. از این جا راه در دامنه شرقی رودخانه به ارتفاع رفته و پس از کمی تراورس مجددا به کف همان رودخانه A میرسد. از کنار دریاچه تا این نقطه…