صعود به قله اشترانکوه (گل گل) به ارتفاع ۴۰۵۰ متر

گزارش برنامه صعود به قله گُل‌گُل اشتران‌کوه؛

بام بلند لرستان

 رشته‌کوه اشتران‌کوه بیش از ۵۰ کیلومتر طول دارد و هشت قله‌ی چهارهزارتایی را در خود جای داده است، این قله‌ها مانند یک کاروان شتر در امتداد یکدیگر کشیده شده‌ و به همین دلیل اشتران‌کوه نام گرفته است.

سایت هفت‌ سران لار؛ علی ملکــ:

استان لرستان به دلیل برخورداری از طبیعت بکر، سرسبز و متنوع، یکی از مقصدهای محبوب طبیعت‌گردان و کوهنوردان به شمار می‌رود. رودخانه‌ها، دره‌ها، تنگه‌ها، چشمه‌ها، آبشارها، جنگل‌های گردو، بلوط و سرو کوهی، دشت‌های آکنده از لاله‌های واژگون، غارها، تونل‌های برفی و کوهستان‌های سر به فلک کشیده، تنها بخشی از زیبایی‌های نا تمام لرستان است.

رشته‌کوه اشتران‌کوه، بلندترین کوهستان واقع در این استان است و از همین رو، «بام لرستان» نامیده می‌شود. اشتران‌کوه بخشی از رشته‌کوه سراسری زاگرس است که همچون دیوار بلندی در مناطق غربی سر به آسمان سائیده است.

وجه تسمیه اشتران‌کوه

 رشته‌کوه اشتران‌کوه بیش از ۵۰ کیلومتر طول دارد و هشت قله‌ی چهارهزارتایی را در خود جای داده است.

این قله‌ها مانند یک کاروان شتر در امتداد یکدیگر کشیده شده‌ و به همین دلیل اشتران‌کوه نام گرفته است.

مهم‌ترین قله‌های این رشته‌کوه که از شمال غربی به جنوب شرقی کشیده شده، عبارت است از «چال‌میشان، گُل‌گُل، گُل‌گَهَر، سن‌بُران، کوله‌لایو، میرزایی، فیالسون، لگه، سراب شاه تخت، سوزنی مهرجمال، پیاره دره تخت، پیاره کمندان، ازنادر و کوله‌جنو».بلندترین قله این رشته‌کوه، «سن‌بُران» نام دارد که بلندای آن به ۴۱۵۰ متر می‌رسد.

در نوشتار زیر، گزارش برنامه صعود «گروه کوهنوردی هفت‌سران لار» به قلهگُل‌گُل از رشته‌کوه اشترانکوهرا مرور می‌کنیم که در آخرین روزهای بهار سال ۱۳۸۴ به پابوس این قله زیبا رفته‌اند. نخست، در قالب یک گزارش کوتاه، نگاهی اجمالی به این برنامه می‌اندازیم و سپس شرح کامل برنامه ارائه می‌شود.

 گزارش کوتاه برنامه صعود به قله اشتران‌ کوه (گل‌گل)

 وسیله نقلیه: حرکت از اراک با وسیله نقلیه شخصی

• تاریخ صعود: ۲۹ خرداد ۱۳۸۴
• شروع پیمایش روز اول: ساعت ۰۹:۰۰ صبح
• رسیدن به پناهگاه دوم برای شب‌مانی: ۱۸:۱۵
• شروع پیمایش روز دوم: ۰۸:۰۰ صبح
• صعود به قله: ساعت۰۹:۳۰
• پایان پیمایش: ساعت ۱۶:۱۵
• ارتفاع پای کار: روستای طیان، ۱۷۷۶ متر
• ارتفاع قله: ۴۰۵۰ متر
• میزان افزایش ارتفاع:۲۲۷۴ متر
• وضعیت هوا: خوب و آفتابی
• تعداد اعضا: پنج نفر

گزارش کامل صعود

 گروه ما برای صعود به قله گُل‌گُل، از اراک به سمت شهر ازنا حرکت می‌کند. برای رسیدن به ازنا در استان لرستان، جاده جدیدی احداث شده است که با عبور از قسمت شرقی شازند و گردنه‌ای کم‌ارتفاع در ضلع شرقی«قله شهباز»، وارد استان لرستان شده و در طول یک مسیر تقریباً مستقیم، به کمربندی شهر ازنا متصل می‌شود.

عبور از روستای «دربند» و حرکت به سمت روستای«طیان»

پس از طی ۱۵ کیلومتر به سمت غرب و شهر درود، به روستای بزرگی به نام «دربند» در کنار ضلع جنوبی جاده می‌رسیم.با عبور از روستا، در انتها به سمت راست، از میان جالیزها و باغ‌ها، از خط‌آهن عبور کرده و به سمت روستای«طیان» می‌رویم.

اندکی پس از عبور از روی پلی که روی رودخانه احداث شده است،درکنارتابلویی که در ابتدای یک تپه نصب شده، شاهد خوشامدگویی مردم محلی به کوهنوردان هستیم.

یک راه مال‌ رو که از این تپه‌ها شروع می‌شود پس از عبور از میان تعدادی درخت و از جمله گردو و از مجاورت تعداد محدودی خانه روستایی که بر روی تپه واقع است با امتداد جنوب شرقی به سوی«پناهگاه اول» می‌رود. جاده روستا نیز به احتمال زیاد به سمت روستای دیگری که به پناهگاه نزدیک‌تر است ادامه می‌یابد.

در ساعت ۱۱ صبح به ابتدای تپه رسیده و در ساعت ۱۱:۱۵ به سمت پناهگاه راه می‌افتیم.گرایش مسیر به ترتیب اولویت، ابتدا شرق و سپس جنوب است. به عبارتی زاویه آن نسبت به امتداد شرق، کمتر از امتداد آن به جنوب است. این مسیر به دلیل عبور از روییک یال کم‌ارتفاع، فاقد آب است.

صرف ناهار در پناهگاه اول

 دریک‌ساعت پایانی راه تا پناهگاه، دره‌ای به موازات راه مال‌رو در «سمت راه»، به همراه آن امتداد می‌یابد که در کف آن نیز چشمه آبی وجود داردو در انتهای دره، راه مال‌رو از آن عبور می‌کند، سپس به صورت نعل‌اسبی (U) به سمت راه امتداد یافته و به پناهگاه اول که شامل چند ساختمان سنگی است، منتهی می‌شود.

در ساعت ۱۴:۳۰ به چشمه آب مجاور پناهگاه رسیدیم. در اینجایک گروه کوهنوردی شش‌نفره از شهر محلات مشغول صرف نهار بودند که ما نیزدر همان‌جا اتراق می‌کنیم.

گردنه قاطرکُش

پس از استراحت در ساعت ۱۵:۴۵ دقیقه به سمت پناهگاه دوم به راه افتادیم. این مسیر دارای شیبی تند و البته راه مناسب به صورت مارپیچ است که اصطلاحا به آن «گردنه قاطرکُش» می‌گویند.

شب‌مانی در پناهگاه دوم

 ما در اینجا بطری‌های خود را از آب پر کرده بودیم تا در صورت یخ بستن یخچال‌ها و آب برف مجاور پناهگاه دوم در ساعات غروب که محتمل می‌نمود، دچار مشکل نشویم.

در ساعت ۱۸:۱۵ به محل پناهگاه رسیدیم، چادرها را برپا کرده و شب را به در همین مکان، سپری کردیم.پناهگاهِ کوچک، پذیرای دوستان محلاتی بود.

شروع صعود به گُل‌گُل

 در ساعت ۸ صبح روز دوم به سمت قله گُل‌گُل (قله غربی) به راه افتادیم. مسیر قله سن‌بُران در جهت مخالف آن است. این منطقه به صورت کاسه یخچالی است که دور آن را قله‌ها و یال‌های سنگی محاصره کرده و کف آن نیز فرونشست کرده است و مقادیر قابل توجهی برف یخ‌زده همراه با آب (در ساعات گرم روز) در آن یافت می‌شود.

مسیر قله گُل‌گُل ابتدا از راه مال‌رو در قسمت خاکی (بوته‌زار) گذشته و از نقطه B از روییال سنگی با شیب قابل عبور ادامه می‌یابد.در ساعت ۹:۳۰ به قله رسیدیم که از فراز آن، دریاچه گَهَر در قسمت جنوبی دیده می‌شود.

دریاچه فیروزه‌اى رنگ «گَهَر»

 در ساعت ۱۰ صبح به سمت دریاچه حرکت می‌کنیم که تنها راه نیمه‌ ایمن آن از نقطه A شروع می‌شود.برای رسیدن به این نقطه باید تقریبا تمام یال سنگی قابل عبور را به سمت غرب و ابتدای یال سنگی و صعب‌ العبور منتهی به قله سن‌بُران را طی کرد.

دهلیزهای خطرناک در مسیر بازگشت

 سرازیر شدن از هر دهلیزی با خطر جدی همراه است و کوهنوردان عزیز باید از آن پرهیزکنند، در نقطه  V شکلِ A که نقطه آغاز سرازیر شدن به دریاچه است، توسط کوهنوردان  دورود، سیم‌بکسل ثابت نصب شده، همچنین از قله گل‌گل تا این نقطه نیز با فلش‌های زیادی، مسیر مشخص شده است.

از دهلیز مورد نظر نیزباید با حداکثر احتیاط عبور کرد، خطر اصلی این مسیر، ریزش سنگ و خطر فرعی آن، سقوط از بعضی قسمت‌های کوتاه است. برای رفع خطر اول لازم است کوهنوردان با کمترین فاصله از یکدیگر و در بعضی نقاط به صورت گروه‌های دو سه نفره حرکت کنند.

در این صورت پس از رسیدن هر گروه به نقطه ای مطمئن (از نظر ریزش سنگ)، گروه بعدیمی‌تواند حرکت کند و لازم است تا قبل از رسیدن آنان، هیچ حرکتی که منجر به ریزش سنگ شود انجام نشود.

در مورد خطر دوم که دارای اهمیت کمتر (و تا حدی ناچیز) است تا این تاریخ در دو قسمتِ پرتگاهی با ارتفاع حدود سه الی چهارمتر،سیم‌بکسل نصب شده و بقیه مسیر خطر چندانی ندارد.

برای پیش‌گیری از بروز هرگونه حادثه دو گروه جمعا به تعداد یازده نفر در قالب یک گروه واحد به سمت پایین حرکت می‌کنیم که به دلیل ضعف تعدادی از اعضا، مجبور می‌شویم زمان زیادی را صرف عبور از این نقطه کنیم.

پایان خوش برنامه در کنار آبشار و دریاچه

این دهلیز به دو شاخه تقسیم می‌شود که شاخه سمت چپی (رو به پایین) خطرناک و شاخه سمت راستی ادامه راه است. در ساعت ۱۴:۱۵ نفرات اول به آبشاری درمیانه راه رسیدند ودرآنجا به صرف ناهارواستراحت مشغول شدند. این برنامه نهایتا در ساعت ۱۶:۱۵ به پایان رسید.

از آبشار تا کنار دریاچه یک‌ساعت راه است. از دریاچه تا ابتدای جاده آسفالته قبل از دورود نیزبا پیاده‌ روی، سه‌ساعت طول می‌کشد. در این نقطه، کرایه اتومبیل تا دورود نیز امکان‌پذیر است.

کلمات کلیدی:

قله اشترانکوه، قله گل‌گل، قله سن‌بران، دریاچه گهر،لرستان، درود، ازنا، روستای دربند، روستای طیان

 (کلیه حقوق متعلق به سایت گروه کوهنوردی هفت‌سران لار است و استفاده از این مطلب فقط با درج منبع، مجاز است).