گزارش برنامه صعود به قله دارآباد به ارتفاع ۳۲۰۲

گزارش برنامه صعود به قله دارآباد به ارتفاع ۳۲۰۲ متر

تاریخ : ۳۰/۰۵/۹۲

تعداد : ۹ نفر

هوا: معتدل و آفتابی

وسیله نقلیه : شخصی

دارآباد شرقی ترین قله از جنوبی ترین یال البرز مرکزی (رشته توچال) است که پای صعود آن پارکینگ منطقه دارآباد تهران است.سواری کرایه جهت دسترسی به این پارکینگ، در میدان قدس ( جلوی ساختمان شهرداری منطقه یک تهران) موجود است. هم چنین از انتهای بزرگراه امام علی میتوان از جلوی بیمارستان به محله دارآباد دسترسی پیدا نموده و با کمی رانندگی به سمت غرب به دو راهی پارکینگ (ابتدای پیچ چپ گرد) رسید.

در ساعت ۶ صبح روز چهارشنبه با بار سبک ( در حد صبحانه و تنقلات) به سمت بالا حرکت نموده و پس از عبور از راه مالروی سر بالایی و سپس از یک قهوه خانه به پیاده راه مسطح می رسیم. در اینجا شیر آب آشامدینی و منبع آبی که از چشمه بالا دست پر میشود قرار دارد.

پس از حدود کمتر از پنج دقیقه پیاده روی در قسمت مسطح ، راه پاکوبی از سمت راست جدا شده و پس از عبور از میان درختان کاج، به سمت یال روبرو امتداد می یابد.

ما از این مسیر خود را به یال رسانده و به راه صعود خود بر روی این یال با جهت غربی-شرقی ادامه میدهیم.

کمی بعد به تابلوی چشمه دراز لش و راه پاکوبی که به صورت تراورس از سمت چپ به سوی این چشمه میرود، می رسیم. در سمت چپ ما و در بالا دست دره ، این چشمه لابلای تعدادی درخت پنهان است.

در ساعت ۷٫۱۰ به چشمه رسیدیم و بر روی قسمت مسطح کنار چشمه زلال و پر آب و در زیر سایه درختان در هوایی لطیف و خنک، صبحانه مفصلی همراه با چای تازه دم از آب چشمه صرف مینماییم.

در ساعت ۷٫۵۵ مجددا به صعود خود از راه پاکوب بالا دست چشمه ادامه میدهیم.

این راه در ادامه به یک دامنه پر شیب زیر یال اصلی میرسد که به صورت مارپیچ تا یال امتداد می یابد. در ساعت ۹٫۲۰ در سایه یک قسمت سنگی که با یال حدود یکربع ساعت فاصله دارد استراحت نموده و مجددا در ۹٫۴۰ حرکت مینماییم. کمی بعد به روی یال رسیده و در شیبی نسبتا ملایم به سمت قله میرویم. در سمت راست ، دره و جاده  منتهی به رودبار قصران (اوشان، فشم، میگون، شمشک،لالون و گرمابدر) و در سمت چپ دره عمیق دارآباد قرار دارد. حتی المقدور می بایست در راه برگشت از مسیر های متفرقه و مستقیم به سمت این دره پرهیز نمود که عبور از قسمت های سنگی را به همراه دارد و در فصل زمستان نیز خطر درگیری با بهمن وجود دارد.

در ساعت ۱۰٫۴۰ بر روی قله و کنار پناهگاه آن هستیم که توسط شهرداری منطقه یک در دوره آقای الویری احداث شده و پس از تخریب یکبار توسط افراد نا آگاه، مجددا در سال گذشته بازسازی شده است.

این پناهگاه دارای فرش،بخاری نفتی و یک و نیم طبقه (خوابگاه) هست که در فصل سرد مامن خوبی برای کوهنوردان می باشد.

پس از کمی استراحت در ساعت ۱۰٫۵۰ به سمت پایین به راه میفتیم. مسیر برگشتمان ادامه همان یال تا سیم خاردار های نظامیان و عبور از کنار ساختمان پست نگهبانی آنان هست که متاسفانه موجب انسداد راه اصلی صعود کوهنوردان و مصادره یک چشمه زیبا و پر آب در زیر سایه درختان در دره مجاور شده اند که قبلا مسیر تعداد کثیری از کوهنوردان بوده است. تعدادی از پایه های سیم خاردار که هر ساله سایز آن بیشتر می شود، توسط کوهنوردان خوابانده شده و تا حدودی مسیر قبلی احیا شده است.

کمی جلوتر و پس از عبور از محل اتصال همان یال غربی-شرقی مسیر صعود به یال اصلی(شمالی-جنوبی) به ابتدای دره ای میرسیم که تماما شن اسکی است و تا درختان کاج مذکور در ابتدای این گزارش امتداد می یابد . از همین مسیر به پایین رفته و در ساعت ۱۳٫۳۰ به پارکینگ میرسیم.

توضیحات:

*برای دسترسی به چشمه دراز لش میتوان در هامن مسیر اصلی پیاده راه مسطح از جلوی درختان کاج عبور نموده و از دره بعدی که آب در آن جاری است از یک راه پاکوب و از میان درختان به چشمه رسید.

*میتوان همان یال شرقی- غربی مذکور در ابتدای گزارش را تا رسیدن به یال اصلی ادامه داده و پس از عبور از کنار ساختمان نگهبانی به قله رسید. این ساختمان در زمستانها خالی است و به هنگام عبور ما از کنارآن نیز، کسی در آن مشاهده نشد.

در زمستان در این ساختمان باز است و مورد استفاده کوهنوردان قرار میگیرد.

*در ابتدای دامنه دره بعدی( دره شرقی دارآباد)، چشمه پر آبی موجود است که به نظر میرسد بتوان از آن استفاده نمود. همانطور که در گزارش آمده قبل از انسداد این مسیر توسط نظامیان، استفاده همگانی از این چشمه، موجب رونق این مسیر نیز بوده است.

*گرچه قله داراباد،قله کم ارتفاعی است ولی در زمستان میتواند بسیار خطرناک باشد خصوصا زمانی که کوهنوردان با کولاک و مه غلیظ مواجه گردند. تلفات کوهنوردان در این قله بیش از اهمیت آن بوده است.

*در فصل بهار، ادامه خط الراس داراباد به سمت شمال تا قله سیاه بند و سپس به سمت غرب تا قله توچال در قالب یک برنامه یک و نیم روزه بسیار جالب وده که پنج سال قبل توسط ما اجرا شده است، شب پنجشنبه را در پناهگاه خوابیدیم. روز بعد ۵٫۳۰ صبح بحرکت نموده و ساعت ۱۱ بر روی قله توچال بودیم. حمل آب مصرفی در این برنامه جدی است.