گزارش برنامه صعود به قله ارفه‌ کوه

گزارش برنامه صعود به قله ارفه ‌کوه

تاریخ: پنجشنبه ۲۲/۲/۹۰

یک‌روزه

تعداد: ۱۹ نفر

وسیله نقلیه: شخصی

آسمان صاف و هوا خنک بود و زمین قسمت‌های جنگلی، خشک بود.

ساعت ۵ صبح از ابتدای آزاد‌راه تهران‌پردیس، واقع در انتهای بزرگراه شهید بابایی به سمت جاده فیروزکوه حرکت کرده و در ساعت ۷:۱۵ به محل دوراهی جاده انشعابی روستای ارفه‌ده رسیدیم.

مشخصات دوراهی: بعد از روستای ورسک، جاده به دو قسمت دوخطه مجزا از همِ رفت و برگشت تبدیل می‌شود. در قسمتی از جاده که دولاین آن دارای اختلاف ارتفاع است،دیوار حائل بتنی، قسمت رفت به قائم‌شهر را که در سطحی پایین‌تر قرار دارد، از قسمت برگشت جدا می‌کند. کمی بعد و درست در نقطه‌ای که دولاین هم‌سطح می‌شود، جداکننده از دیوار بتنی به گاردریل تغییر می‌کند؛ اما بین آنها فاصله‌ای خالی است که باید با احتیاط از آن عبور کرد و به سمت چپ (غرب) جاده و ابتدای روستای ارفه‌ده پیچید. از دیگر مختصات محل گردش به چپ این است که کمی جلوتر، رستورانی به نام چاپارخانه وجود دارد که درست، در ابتدای شروع گاردریلاست که البته به آن نمی‌رسیم؛ چون در غیر این صورت باید از دوربرگردان بعدی به سمت تهران برگردیم و وارد راه روستایی شویم.تابلوی روستای ارفه‌ده نیز در ابتدای راه نصب شده و در سمت چپ آن نیز ساختمان هلال احمر واقع است.

۲۳۰۰ متر ابتدایی روستا، آسفالت و کم‌عرض بوده و ۲۷۰۰ متر بقیه شنی است و در مجموع، با شیبی نسبتاً تند و مارپیچ به سوی روستا می‌رود. چند صد متر قبل از روستا، قبرستان و مقبره امامزاده سام و لام در سمت چپ راهمان است که در آن به منظور صرف صبحانه اتراق کردیم. این امامزاده دارای چشمه پرآب آشامیدنی با حوضچه‌هایی زیبا، سرویس بهداشتی و حیاطی سرسبز اما کوچک است که به همت علاقه‌مندان و پیروان محلی، بسیار تمیز نگهداری می‌شود. بسیاری از کوهنوردان که از راه‌های دور به قصد ارفه‌کوه می‌آیند، شب را در اتاق‌های مفروش این مکان به سر می‌برند. برخورد روستاییان با کوهنوردان مثبت است و در صورت رعایت شئونات اجتماعی از جانب کوهنوردان، تداوم می‌یابد.

در این مکان، چهار نفر از دوستان مازندرانی که یکی از آنان راهنماست، به ما ملحق شدند و جمعاً ۱۹ نفر شدیم که با احتساب دو نفر کوهنورد تهرانی دیگر که بدون راهنما بوده و به ما ملحق می‌شدند،۲۱ نفر شدیم.

پس از صرف صبحانه، سوار ماشین‌ها شده و آنها را از کنار زمین فوتبال ابتدای ده، پارک کردیم و از کوچه‌ای که رو به روی دروازه فوتبال قرار دارد، از طریق راه مال‌رو، صعود خود را در ساعت ۸:۳۰ دقیقه آغاز کردیم.

مجموعه مسیر عبارت است از مراتع و بیشه‌زارهای بالای روستا، مقداری مسیر جنگلی، بیشه‌زار و مراتع زیر قله. با کمی گرایش به سمت چپ،راه مال‌رو ما را به زیر دیوار کوتاهی هدایت می‌کند. از زیر دیوار، راه مالرو مجدداً از سمت چپ رو به بالا رفته و کمی بعد، به مراتع زیبای بالای دیوار می‌رسیم که برق سقف فلزی بالای قله، از آنجا نمایان است. از اینجا با گرایش راست رو به بالا، صعود خود را در شیب ملایم ادامه دادیم و در ساعت ۱۲:۰۰ به قله رسیدیم. در طول مسیر و از روی قله، قله قدمگاه در جنوب، نرو در شرق و نیزوا در پشت سر آن رویت می‌شوند. قله‌های واقع در قسمت غربی ارفه‌کوه به دلیل مصیبت تازه‌واردی به نام ریزگرد که به همراه طوفان‌های همسایه‌های غربی، آسمان کشورمان را غبارآلود می‌کند، دیده نمی‌شوند. قله دماوند نیز از آن جمله است.

در هوایی بسیار لطیف و ملایم، نیم‌ساعتی را صرف گرفتن عکس، خوردن میوه و تنقلات و گشت‌وگذاری در اطراف قله سپری کرده و در ساعت ۱۲:۳۰ از سمتی دیگر(رو به شمال) از قله سرازیر شدیم.

توجه به این نکته ضروری است که برگشتن از این مسیر، مستلزم داشتن راهنماست. در غیر این صورت و در صورت گم کردن مسیر، کوهنوردان سر از دره و جاده منطقه سوادکوه در می‌آورند که در مجاورت پلیس راه زیرآب به جاده فیروزکوه – قائم شهر متصل می‌شود.

مجموعه مسیر برگشت عبارت است از سرازیرشدن از طریق راه مالرو در مراتع دامنه‌های شمالی قله ارفه‌کوه در امتدادی تقریباً مستقیم، ورود به داخل بیشه‌زار و جنگل در امتدادی به چپ، رسیدن به منطقه‌ای صاف (فاقد درخت) در میان جنگل در سطحی شیبدار و سرازیرشدن از آن- ابتدا به صورت مستقیم و رو به پایین و سپس، به سمت راست به سوی داخل جنگل. در اینجا چنانچه به سمت راست، مسیر خود را پیدا نکنیم، وارد مسیرهایی می‌شویم که ما را به رودخانه شش رودبار (به محلی شیش روآر)  و روستاها و جاده‌های منتهی به آن هدایت می‌کند.

در ساعت ۱۴:۱۵ به چشمه پر آب «پَراُو» (par ou) به معنی آبی که مانند پر سبک و گواراست، رسیدیم. حجم آب این چشمه زیاد بوده و از نقاط متعددی تراوش می‌کند. مخزنی روباز محصورشده با فنس، ابتدای مسیر جمع‌آوری و لوله‌کشی آب به روستاهای اطراف و پادگان دوآب است.

پس از صرف ناهار، در امتداد راهی که همراه با مسیر لوله پلی اتیلن (۴درجه) است، تماماً در مسیر تراورس به سمت راست راه می‌افتیم (ساعت ۱۵:۱۵). درواقع از آنجا که ما در قسمت شمال قله قرار داریم و روستای ارفه در سمت جنوب شرقی آن واقع است، باید قله را دور بزنیم. راه مالرو ابتدا از بیشه‌های جنگلی می‌گذرد که پر از درخت‌های میوه ولیک (valik) است. میوه‌ای ریز و سیاه‌رنگ با چهار هسته ریز به هم چسبیده که از خانواده زالزالک است و در فصل بهار، گل‌های ریز سفید دارد. این راه در ابتدا باریک بوده ولی در ادامه (ساعت ۱۶:۳۰) پهن شده و گم کردن آن سخت است.آنقدر تراورس را ادامه دادیم تا رأس ساعت ۱۷، از بالای امامزاده سردر آوردیم. حدود ۵ دقیقه بعد، گروه وارد امامزاده شد و پنج نفر از دوستان، برای آوردن ماشین‌هابه روستا رفتند و ده دقیقه بعد به آنجا رسیدند.

در ساعت ۱۷:۴۵ پس از استراحت و تعویض لباس، به سوی تهران به راه افتادیم و در ساعت ۲۰:۱۵ به تهران رسیدیم.

* ارفه‌کوه روی یالی منشعب از قله «تلمه سنگ» واقع بر روی یال(رشته) اصلی البرز قرار دارد که قبلاًافراد این گروه از راه شش رودبار صعود کرده‌اند و ارتفاع آن حدود ۳۳۰۰ متر است. این قله از روستای ورسک سهل‌الوصول‌تر است.

* در صورت نبودن راهنما و جی پی اس، توصیه می‌شود مسیر رفت و برگشت یکی باشد.

* از روستای ارفه‌ده تا قله فاقد آب است.

* در برگشت از قله(از مسیر رفت) و در شرایط هوای مه‌آلود، باید با دقت و کمی گرایش به جهت غربی، از قرار گرفتندر بالای دیوار پایین‌دستقله پرهیز کرد.بهتر است به هنگام صعود، راه(حد فاصل بالای دیواره و قله) نشانه‌گذاری شود.

* ارتفای روستا ۱۵۰۰ و ارتفاع قله ۲۷۱۵ متر است.