گزارش برنامه صعود به قله دماوند از یال داغ (شمال غربی)

صعود به قله دماوند از یال داغ (شمال غربی)

تاریخ: عصرچهارشنبه و پنجشنبه مرداد ماه ۸۷

تعداد: ۱۴  نفر

وسیله نقلیه: مینی بوس

هوا: صاف و معتدل

مبدا حرکت: تهران

ظهر روز چهارشنبه با یک دستگاه مینی بوس از شرق تهران به سمت جاده هراز به راه افتاده و پس از رسیدن به پلور از پلی که به سمت سد لار و پناهگاه فدراسیون و رینه میرود از جاده اصلی خارج شده و پس از عبور از دوراهی رینه مستقیم به سمت دریاچه ادامه مسیر میدهیم. در قسمتی از مسیر در سمت راست (شرق) آن جاده ای خاکی با تابلوی راهنما به سمت دشت ورارو، پارکینگ مسیر سیمرغ (جبهه غربی قله) جدا میگردد.

در انتهای این جاده خاکی راه منتهی به رودخانه و دشت ورارو را رها نموده و به سمت پارکینگ-پای صعود مسیر غربی- میرویم. قبل از پارکینگ جاده به سمت چپ و گوسفند سرای چاک اسکندر امتداد یافته و ما پس از عبور از آن رو به بالا ارتفاع گرفته و تا دشت داغ میرویم.

در گوشه ابتدایی این دشت و در نزدیک ترین نقطه به یال صعود و نزدیک چادر کوچ نشینان دامدار، چادر زده و به استراحت میپردازیم(مینی بوس تا این نقطه آمده است)

با توجه به وجود روشنایی روز و صافی هوا، مسیر صعود را از پایین شناسایی نموده و در ساعت ۲ صبح روز پنج شنبه به سمت یال پایین دست قله به راه افتادیم. پس از رسیدن به این یال کوتاه به سمت راست تغییر مسیر داده و در سمت راست یخچال خود را به یال منتهی به قله میرسانیم. در سمت چپ این یخچال نیز یال اصلی داغ با شیب تندی تا قله امتداد می یابد.

با توجه به اتلاف وقت ناشی از یافتن راه منتهی به یال صعود در تاریکی شب و همچنین تا حدودی عدم تناسب تعداد و توانایی افراد گروه با برنامه سنگین صعود یکروزه از این مسیر کم تردد و فقدان راه پاکوب مناسب، در ساعت ۱۴ به قله رسیدیم.

پس از کمی استراحت ابتدا از قسمت های سنگی و خاکی و در ادامه از مسیر یخچالی سرازیر می شویم که البته در این صعود برف ها- بجز در پاره ای قسمت های قابل شناسایی و یخزده- نرم بوده است.

با توجه به تفاوت و ضعیت هوا و زمین در دامنه های بالا دست قله در سالهای مختلف، عبور از این یخچال در بعضی شرایط میتواند خطرناک باشد.

در ساعت ۲۱ به محل چادر رسیده و پس از جمع آوری وسایل در ساعت ۲۲٫۳۰ سوار مینی بوس شدیم و نیمه شب به تهران رسیدیم.