گزارش برنامه صعود به قله سه شاخ جوپار کرمان- ارتفاع: تابلوی روی قله ۴۱۳۵ متر و جی پی اس گروه:۴۱۵۳ متر

گزارش برنامه صعود به قله سه شاخ جوپار کرمان

ارتفاع : تابلوی روی قله  ۴۱۳۵ و جی پی اس گروه :۴۱۵۳ متر

تاریخ ۲۳-۲۴ تیر ماه ۹۵

تعداد: ۹ نفر( ۴نفر خانم)

وسیله نقلیه: رفت از تهران به کرمان قطار ساعت ۱۹ روز سه شنبه ۲۲ تیرماه، حد فاصل کرمان به ماهان تاکسی های زرد محوطه راه آهن( هر ماشین به مبلغ سی هزار تومان) ، وانت نیسان از ماهان به ابتدای مسیل و پای صعود و برگشت صد و سی هزار تومان، برگشت از ماهان به کرمان با آژانس هر ماشین ۲۵ هزار تومان و بازگشت از کرمان به تهران: کوپه های چهار نفره قطار شرکت ماهان که به علت تاخیر گروه به اتوبوس ساعت ۲۲ شرکت سیر و سفر منتهی شد

هوا: صاف، آفتابی و گرم، گردنه بالای جان پناه دوم( به هنگام صرف صبحانه) ، همراه با باد نسبتا سرد، سایر ارتفاعات حتی قله خنک

زمین: خشک و در قسمت های کوچکی در دور دست لکه های برف

آب: بی آبی کامل به جز نهر آب کوچک در قسمت پایین دست پناهگاه اول و قسمت شمال شرقی آن

سایر موارد: همراهی یک نفر راهنمای خوب و مودب به نام آقای دوریشی اهل ماهان و ساکن کرمان به شماره تلفن ۰۹۳۹۰۸۸۵۱۶۰

مقدمه: متاسفانه آنچه که در گزارشات برنامه ، در دسترس عموم کوهنوردان قرار گرفته و بعضا ملاک اولیه برنامه ریزی ایشان میگردد فاقد یک نکته اساسی و مهم است، توان فنی، جسمی و روحی گروه صعود کننده و همین نکته ممکن است موجب بروز عواقب غیر قابل جبرانی گردد. در مورد قله سه شاخ جوپار میبایستی تاکید نمایم که گروه میبایستی دارای سرپرست قوی، راهنمای مجرب ، کم تعداد و دارای توانیی های فنی، جسمی و روحی مناسب این قله باشد. اغلب قسمت های این مسیر صخره ای و پرتگاهی است که هر کدام نام خاصی را یدک میکشند.

“دیواره راهروی رجب” ، “تنگه خرپران” و ” قیف مصیبت”

اما برای قسمت های صخره ای و طولانی بالای ” قیف مصیبت” نامی گذاشته نشده و این تصور غلط را به گروههای تازه وارد به منطقه میدهد که بعد از این قیف ماجرا تمام شده است!

و اما متن گزارش:

قطار ساعت ۱۹ روز سه شنبه با ۵۰ دقیقه تاخیر سوارمان کرد و با تاخیری بیشتر در ساعت ۱۱ صبح روز چهارشنبه به کرمان رسید. دوست خوب و جدیدمان آقای طیاری و از کوهنوردان خوب کرمانی به ایستگاه راه آهن آمده و هماهنگی لازم را برای کرایه دربستی تاکسی تا ماهان به عمل آورند. همچنین ماشین خودشان را نیز جهت سوار کردن من (سرپرست برنامه سید علی اصغر ملک) و یکی دو نفر از دوستان را به همراه آوردند.

روبروی ساختمان تامین اجتماعی ماهان، رستوران باغ سنتی و کوچکی هست که با هماهنگی قبلی آقای درویشی به آنجا رفتیم و نهار را با غذاهای خوشمزه و با کیفیت آنجا صرف نمودیم.

در ساعت ۱۴٫۳۰ سوار نیسانی شدیم که آنهم توسط آقای درویشی هماهنگ شده بود.

قسمتی را در جاده آسفالته و بیشتر از آن را در جاده خاکی تا ابتدای مسیل قنات باغستان رفته و در ساعت ۱۵٫۱۵ به ابتدای مسیل رسیدیم

در اینجا قصد ندارم چگونگی پیدا کردن مسیر را به نمایش بگذارم چون اعتقادم بر این است که ضریب خطر عدم استفاده از راهنمای محلی بالا خواهد برد.

بستر مسیل پر از قلوه سنگ و سنگریزه و انرژی بر است و پایان آن به تنگه ای با دو دیواره در طرفیت ختم می شود. قبل از پایان تنگه و در ساعت ۱۷ به نقطه ای میرسیم که نامش راهروی رجب است . بر خلاف نامش یک دیواره با ارتفاع تقریبی ۵۰ متر است. تنگه در اینجا نیز دو شاخه میشود و شاخه فرعی آن در سمت راست راهروی رجب قرار دارد.

پس از کمی استراحت با دقت و احتیاط کافی و روحیه مناسب از این دیواره بدون استفاده از طناب و تجهیزات فنی بالا میرویم و در ساعت ۱۷٫۳۰ به بالای آن میرسیم.

راه پاکوب و خوبی از اینجا مسیرمان را تشکیل میدهد . پس از کمی افزایش ارتفاع در مسیر پاکوب وارد قسمتی نسبتا طولانی و تراورس قرار میگیریم که پوشش گیاهی مناسب هم دارد و گویا در خرداد ماه انبوه مردم محلی جهت جمع آوری زیره به این قسمت هجوم می آورند. به همین خاطر نردبان پله ای که توسط کوهنوردان کرمانی بر روی راهروی رجب نصب شده بود پس از اعتراضاتی و به منظور جلوگیری از هجوم جمعیت برچیده شده است.

پس از طی مسیری تپه- ماهوری در ساعت ۱۸٫۴۵ به بالای تنگه ای رسیدیم که نامش دره خرپران است . این تنگه از دو صخره موازی به ارتفاع حدود ۲۰ تا ۳۰ متر و دهانه ای در پایین دست حدود ۵ متر تشکیل شده است. پایین رفتن از صخره اول و بالا رفتن از صخره روبرو مشکل چندانی ایجاد نمیکند فقط یک قسمت تراورس گونه کمی مشکل دارد که در همان قسمت سیم بکسل محکم نصب شده و عبور از آن را آسان مینمایدو ادامه آن راهی خاکی و پاکوب تا پناهگاه می باشد.

ما قبل از رسیدن به پناهگاه که در بالای تپه ای مسطح قرار دارد کمی به چپ و امتداد دره کوچکی متمایل شدیم که آب زلالی از آن جاری و منشا آن کمی بالاست و چشمه ای به نام بیدستان بوده است. پس از برداشتن و نوشیدن آب دوباره به سمت راست اصلاح مسیر نموده و در ساعت ۲۰ از کنار پناهگاه رد شدیم.

راه پاکوب را مستقیما رو به بالا و به سوی دره ای که مدخل آن پهن بوده ادامه داده و در ساعت ۲۱ در ابتدای مدخل که زیر تخته سنگی بزرگ بود و در دو قسمت مسطح ( و آماده شده از قبل توسط کوهنوردان) شب را به استراحت پرداختیم. بنا به توصیه سرپرست از قبل یک تخته چادر به همراه آورده و در یکی از قسمت های مسطح مورداشاره نصب کردیم تا روز صعود وسایل اضافی مان را در داخل آن بچینیم که در فضای باز پراکنده نباشد

هوا سرد نبود و جز دو نفر از دوستان که در چادر خوابیدند ، بقیه دوستان در هوای آزاد و با کیسه خواب شب دوم را سپری نمودند.

روز دوم: ساعت ۴ صبح بیدار باش و در ساعت ۴٫۳۰ حرکت از یال کوچکی در وسط دره با راه پاکوب اما با شیبی نسبتا تند

در ساعت ۵٫۳۰ به ابتدای دره ای با شیب بسیار تند و بیشتر متمایل به تنگه به نام قیف مصیبت رسیدیم که ارتفاع آن ۳۴۴۰ متر بوده است. ترکیبی از مسیر صخره ای کم خطر، قسمت های سنگریزه ای پر خطر و مقدار کمی در حدود ۱۰ الی ۱۵ درصد خاکی با پوشش گیاهی.

در ساعت ۷٫۳۰ به بالای قیف مصیبت به ارتفاع ۳۷۵۷ متر رسیدیم که میله ای فلزی بر بالای گردنه کم عرض آن نصب شده بود. با ادامه صعود در مسیر رو به غرب و بر روی صخره ها، مجددا به قسمتی خاکی با پوشش گیاهی وارد شدیم که در گوشه ای از آن با مصالح ابتدایی جانپناهی معمولی ساهته شده بود. از کنار جان پناه گذشته و به بالای گردنه پهنی رسیدیم که در غرب آن دیواره ای صخره ای مانند سدی جلوی ما قرار گرفته بود.

ساعت عبورمان از جان پناه ۷٫۴۵، سر گردنه ۷٫۵۵ و حرکت مجدد پس از صرف صبحانه از روی گردنه ۸٫۳۵ بوده است. دیواره روبرو را از سمت راست دور زده و از پشت آن رو به بالا صعود خود را در مسیری که در بعضی از نقاط با فلش نشان داده شده بود ادامه دادیم. پس از دور زدن دیواره مورد نظر و قرار گرفتن در قسمت بالایی آن، این بار از دامنه صخره ای آن در رخ جنوبی کوه، مجددا رو به غرب تا روی گردنه کوچکی رفتیم و تازه در آنجا بود که موفق به زیارت قله سه شاخ بزرگ شدیم که تابلوی بالای آن قابل رویت بود.

ارتفاع این نقطه  ۴۰۶۰ متر بوده است و بین آن و قله سه شاخ بزرگ گردنه ای قرار داشت.حدود ۳۰ الی ۴۰ متر به سمت گردنه سرازیر شده و دامنه صخره ای روبرو را مستقیما رو به قله رفتیم و در ساعت ۹٫۳۰ پس از دست و پنجه نرم کردن با صخره های معمولی به قله سه شاخ رسیدیم.

پس از کمی استراحت و عکاسی بلافاصله از همان مسیر برگشته و تا روی گردنه فوق را از دامنه شنی سمت راست پایین رفاه و مجددا تا همان نقطه به ارتفاع ۴۰۶۰ صعود نمودیم.

از اینجا تا بالای قیف مصیبت را از مسیر شنی دامنه جنوبی ادامه داده و از قسمت های صخره ای فاصله گرفتیم. گرچه این مسیر از صخره ها ساده تر بوده و راه رسیدن مارا به بالای قیف مصیبت کوتاه تر کرده بود ولی مسیر خیلی راحتی نبوده و احتیاط بسیاری را طلب مینماید زیرا قسمت های پایین دست آن پرتگاهی است.

با دور زدن کامل یالهای صخره ای از مسیر های شنی واقع در دامنه جنوبی در کمال احتیاط و دقت، بالاخره در ساعت ۱۲٫۱۵ به بالای قیف مصیبت و کنار میله فلزی شاخص آن رسیدیم.

از گوشه سمت راست(شرقی) قیف به پایین رفتیم که گرچه سخت تر و در برخی قسمت ها کمی با خطر همراه بوده ولی دور از مسیر پرتاب سنگ در داخل قیف و ریسک بالای آن قرار داشت

در کمال احتیاط وبا دقت از این مسیر نیز عبور کردیم- البته سخت تر از صعود آن بود- و پس از پایان قیف از راه پاکوب و مناسب خود را در ساعت ۱۴٫۱۵ به محل شب مانی رساندیم.

پس از کمی استراحت و جمع آوری چادر و وسایل راه پایین را در پیش گرفته و پس از عبور از کنار پناهگاه مجددا کمی در کنار همان آب مورد اشاره در مسیر صعود به استراحت و صرف نهار مختصر پرداختیم.

سپس از مسیر نرمال تپه ماهوری و تروارس ادامه راه و پس از عبور از دره خرپران خود را به بالای دیواره راهروی رجب رساندیم که البته پایین رفتن ازآن به نسبت صعود آن احتیاط، اعتماد به نفس و دقت بیشتری را میطلبد. نیمه اول دیواره (از بالا) را ابتدا از قسمت های میانی و سپس غربی(گرده) و نیمه دوم (پایینی) را از گوشه شرقی و کنج دیواره پایین رفتیم که کم خطر تر و راحت تر بوده است.

در ساعت ۸٫۱۵ سوار بر وانت به سمت ماهان به راه افتادیم.

سایر توضیحات:

*از روی قله در جنوب، قله هزار: شمال ، قله کیل جلال در شرق ، قلل سه شاخ کوچک و بلوچی و شمال شرقی و روبروی رشته اصلی جوپار قله تاوه رویت می شود.

*در بازگشت از راهروی رجب ترس بیهوده یکی از اعضای گروه بر روند فرود بچه ها تاثیر منفی گذاشت که خوشبختانه با درایت حل شد.

*صعود به قله سه شاخ جوپار بدون راهنما کار هر گروهی نیست

*استراحت های مکرر و تاخیر قابل پیشگیری با تقریب نیم ساعت منجر به ابطال بلیت قطار ساعت ۲۱ ما و بازگشت با اتوبوس ساعت ۲۲ شد

*فاصله زمینی کرمان- تهران و بالعکس با اتوبوس و قاطر بین ۱۳٫۳۰ تا ۱۴٫۳۰ ساعت می باشد

*چنانچه امکان افزایش یک روز به برنامه باشد علاوه بر استرس کمتر امکان بازدید از مراکز تاریخی و تفریحی میگردد

*راهی نرمال بالاتر از راهروی رجب و در دامنه غربی دره بالا دست آن تا میانه مسیل وجود دارد که ظاهرا یک ساعت زمان بیشتری میطلبد

*آقای طیاری مانند یک تیم پشتیبان در تمام طول رفت و برگشت با موبایل وضعیت مارا بررسی کرد

*همزمان با ما یک تیم راهی قله سخت بلوچی و بعد از ما یک تیم -هر دو محلی- عازم قله سه شاخ بزرگ بودند

*ماشین های کمک دار گروه اول تا نزدیکی راهروی رجب آمده و در زمان آنها یکساعت در رفت و یک ساعت در برگشت صرفه جویی شده بود

*هزینه قطار با کوپه شش نفره هر نفر ۵۸۴۰۰۰ ریال ، قطار برگشت کوپه چهار نفره ۱۰۵۰۰۰۰ ریال و اتوبوس VIP کرمان به تهران ۵۷۰۰۰۰ ریال بوده است

*اتوبوس ما را در ترمینال جنوب پیاده و از همانجا راهرویی سرپوشیده مارا به مترو هدایت کرد.

سرپرست: علی ملک

راهنما: طاها درویشی