گزارش صعود به قله کل جنو(۳۸۱۳ متر)

گزارش برنامه صعود به قله کول جنو(۳۸۱۳ متر)
تاریخ : ۱ و ۲/۰۴/۹۶
تعداد گروه ما: ۶ نفر
تعداد گروه با احتساب کوهنوردان ازنا و ایلام در صعودی مشترک : ۱۷ نفر
مسیرخاکی، برفچال، صخره
باد: حداکثر ۱۵ کیلومتر بر ساعت روی تیغه(میزان آن مهم است)
در ساعت ۶٫۳۰ صبح روز پنجشنبه اول تیرماه از محل عوارضی اتوبان تهران-قم حرکت کرده و از مسیر تهران- قم- اراک- جاده شازند-جاده میانبر ازنا در ساعت ۱۰٫۳۰ وارد ازنا شدیم ووسایل و لباسهای اضافی مان را در منزل یکی از آشنایان محلی گذاشته و پس از صرف نهار در رستودان لوکس سلیمانی با غذاهایی مناسب به لحاظ قیمت وکیفیت و پارک ماشین ها در کناز منزل آشنای محلی، سوار مینی بوس از قبل کرایه شده به رانندگی آقای سرلک شده و در ساعت ۱۴٫۳۰ از شهر بیرون زدیم. پس از عبور از کنار مزارع سرسبز، سدی خاکی در حال تکمیل و روستای کمندان،در بالا دست روستا، کنار رودخانه ای تمیز و پر آب از مینی بوس پیاده شده و در ساعت ۱۵٫۵۰ پس از گذر از رودخانه و از روی الوار هایی که به عنوان پل، از آن استفاده میشد، از طریق راه مالرو و از کنار مزارع ، صعود خود را به سوی پناهگاه و قله که هر دوی آنها قابل رویت بود آغاز نمودیم.
مسیر در ابتدا در دامنه راست (جنوبی) دره و پس از عبور از دو شاخه رودخانه ای که در محل عبور ما بهم میپیوندند در سمت چپ دره قرار دارد. کمی پس از عبور از رودخانه وارد شیب سربالایی شده و در ساعت ۱۷٫۲۰ به چشمه ای بسیار پر آب به نام بهادر می رسیم و در آنجا کمی استراحت میکنیم.
در ادامه از راهی در بالا دست چشمه و (دقت شود) از سمت چپ آن وارد راهی در دامنه بالا دست دره شده و پس از طی مسیری و افزایش ارتفاعی، از نهر آبی عبور کرده و از طریق همان راه مالرو به سمت دره میرویم. درساعت ۱۸٫۴۰ به زمینی تخت و سرسبز می رسیم که ابتدای آن چشمه ناصر قراردارد.
آب کافی مصرفی را برداشته و به سوی پناهگاه از راهی پاکوب و مناسب که محلی هابه آن “قاطر کش” می گفتند صعود خود را ادامه داده و در ساعت ۱۹٫۲۵ به پناهگاه رسیدیم که خالی بود. پناهگاهی تمیز با سکوهایی عریض در چهار طرف، سرویس بهداشتی صحرایی در کنار و نیم طبقه ای با ارتفاعی استاندارد که ما را از نصب چادر که احتیاطا به همراه برده بودیم منصرف کرد.
روز دوم:
پس از صرف صبحانه با وسایلی سبک در ساعت ۷٫۱۵ رو به بالا و به سمت دره بالا دست پناهگاه صعود را آغاز نمودیم. پس از عبور از صخره هایی ساده به مجاورت نهر پر آب حاصل از ذوب برفچال عظیم درون دره رسیدیم که بسیار زلال بود و از آن نوشیدیم و ظرفهای خالی را پر کردیم چون تا برگشت به همین نقطه دیگر آبی موجود نیست.
راه پاکوب تا زیر تیغه صعود در آن طرف برفچال قراردارد که با کندن جای پا با کلنگ، گروه را وارد راه پاکوب نمودیم.
در ساعت ۸٫۴۰ از زیر تیغه صعود خود را ادامه دادیم. این تیغه از سه قسمت با درجه سختی به تدریج کاهش یابنده تشکیل گردیده و هر سه قسمت آن برای افرادی که چشم ترس ارتفاع نداشته و در حد نازلی با سنگ و صخره آشنا باشند قابل صعود است مشروط به آن که دچار هیجان کاذب نشده و به خارج از مسیر صعود نرفته و با احتیاط و بدون ترس و واهمه به دنبال نفر جلویی خود به آرامی حرکت نمایند. نکته اینجاست که به تدریج از واهمه افراد کاسته شده و به نوعی به آن عادت میکنند. جای دست و پای فراوان و خوبی در تشکیلات آهکی و زاگرسی صخره ها وجود دارد. قسمت اول آن به ارتفاع تقریبی یکصد متر و مرکب از قطعاتی منفصل دارای شیب بیشتری است و در قسمت میانی از آن کم می شود. در قسمت انتهایی این شیب کمی بیشتر شده اما عبور از آن سهل تر است . به هر حال پیشتازی کوهنوردان محلی برای حصول ضریب اطمینان بیشتر بسیار مفید است و ما از این خوان نعمت( کوهنوردان خبره ازنایی و یکنفر سنگ نورد حرفه ای ایلامی) بسیار بهره بردیم.
برای افزایش اعتماد به نفس افراد و بنا به توصیه سنگ نورد ایلامی، افراد را از طریق یک و نیم حلقه طناب به فاصله حدود سه متر از یکدیگر با حلقه گره ۸ به هم متصل کردیم که ضمن بالا بردن ضریب ایمنی موجب گردید که افراد از هم فاصله نگرفته و با یک ریتم حرکت نمایند. البته افراد ورزیده محلی خارج از طناب بودند.
در ساعت ۱۱٫۴۵ به قله رسیدیم که مسطح و خاکی است. پس از استراحت و عکاسی از مسیرهای عمود بر مسیر صعود ابتدا با احتیاط حداکثر از صخره های دارای شیار و قابل عبور به پایین رفته و بر روی گردنه ای خاکی به انتظار هم نشستیم و از دره ای ابتدا سرازیر شده و سپس به سمت چپ، صخره ها را دور زدیم.در این قسمت بجز فصل گرم، کرامپون به طور قطع مورد نیاز است اما از شانس ما، برف مسیر به جز دو سه برفچال کوچک ذوب شده بود و ما در ۸۰ % مسیر برگشت از راه پاکوب تازه از زیر برف درآمده و در بقیه موارد از جای پای کنده شده توسط نفرات جلو،خود را به کنار سنگ شاخصی با نام ” مشت خدا” رساندیم که به هنگام آغاز صعود از ابتدای تیغه ها نیز در سمت چپ ما دیده می شد. از اینجا مجددا میبایستی در کمال احتیاط از قسمتی صخره ای به ارتفاع تقریبی ۷۰ متر پایین رفته تا به ابتدای برفچال بزرگ و پر برف بین تیغه و انگشت خدا برسیم. از اینجا تا پناهگاه، مسیر متعارف است. ساعت حرکت ما از قله ۱۲٫۲۰ و ساعت رسیدن مان به پناهگاه ۱۵٫۳۰ بوده است.
پس از استراحتی طولانی در پناهگاه، در ساعت ۱۶٫۵۰ از پناهگاه سرازیر شده و از همان مسیر صعود بین ۱۹ تا ۱۹٫۳۰ همه اعضای گروه به پایین رسیده و پس از شست و شوی پاهای خود در رودخانه و صرف طالبی به میزبانی آشنای محلی که تا آنجا به استقبال ما آمده بود سوار مینی بوس شده و راه بازگشت را در پس گرفتیم.
*نام میزبان ما در که در عین حال سرپرستی این گروه را بر عهده داشتند کوهنورد توانا،مهربان و با صلابت سرکار خانم زهرا خدا بخشی که نامشان با اشترانکوه عجین شده و راهنمایان و جلودارهای ما آقایان محمد هموله و پرویز سالی بوده است. با تشکر از این عزیزان و آقای ترابی همسر با اخلاق و با صفای خانم خدا بخشی که از پیشگامان گشایش مسر قلل اشترانکوه و از جمله کول جنو می باشد و با سپاس از سنگنورد خوب و شریف ایلامی آقای مهدی هواسی که کمک شایانی به گروه نموده است.