گزارش برنامه صعود به قله دماوند از یال جنوب غربی (به ارتفاع ۵۶۱۱)

گزارش برنامه صعود به قله دماوند از یال جنوب غربی

تعداد: ۲ نفر

تاریخ : ۱۲ و ۱۳/۰۵/۹۰

هوا: صاف و معتدل

وسیله نقلیه: شخصی

ساعت ۱۲ ظهر چهارشنبه وارد محوطه قرارگاه فدراسیون کوهنوردی واقع در ابتدای جاده لار شدیم و پس از صرف نهار به سمت جاده لار وانشعاب چاک اسکندر(مسیر صعود رخ غربی) به راه افتادیم.

بالاتر از گوسفند سراهای چال چال و وزان و در قسمت مسطح و مرتفعی که جاده از هر دو سو سرازیر میشود ماشین را پارک میکنیم.

این نقطه پای یال صعود(جنوب غربی) است و سمت چپ آن تپه ای کوتاه و روبروی آن در قسمت غربی دامنه سنگی و دیواره ای کرانه غربی رودخانه دلیچای است که از ورارو به سمت دریاچه لار میرود.

از اینجا دو راه برای صعود پیش پای ماست. راه اول مستقیما به سوی یال و حرکت از روی خط الراس که بر خلاف ظاهر آن بالا-پایین زیادی ندارد و راه مناسبی است.

راه دوم از طریق مسیر پاکوبی است که از سمت چپ به جهت شمال شرقی رو به بالا رفته و سپس وارد دره سرسبز مجاور میشود که چراگاه گله بزرگی از گوسفندان است و ما این راه را انتخاب میکنیم. در انتهای همین دره از مسیری سنگلاخی به سمت راست و روبه سوی گردنه ای میرویم که ارتفاع آن ۴۰۴۰ متر و بر روی آن تعداد زیادی محل نصب چادر تسطیح شده است. در ساعت ۱۶٫۵۰ به گردنه رسیده و پس از کمی استراحت از این نقطه که محل تلاقی دو مسیر مورد اشاره در فوق است از شیبی نسبتا اند و دو قسمتی ( دارای یک شکست در شیب)رو به بالا صعود خود را ادامه میدهیم. هوای گرم و کوله های سنگین کمی آزار دهنده است.

در ساعت ۱۸٫۵۰ کوله هارا بر روی گردنه ای مسطح بر روی زمین گذاشته و در اینجا که دارای ارتفاعی برابر با ۴۴۳۰ متر است چادر میزنیم. برخلاف پیش بینی هواشناسی ، باد شدید و سرمای آزار دهنده از ابتدای شیب تا صبح مشکلاتی برایمان بوجود آورد.

در ساعت ۷ صبح پس از جمع کردن نا منظم چادر زیر فشار باد، کوله ها را در لابلای قطعات سنگی قسمت میانی گردنه پنهان نموده و شیب روبرو را از مارپیچ های سمت چپ صعود نمودیم.

یک ساعت بعد مجددا به گردنه ای رسیدیم که آثار محل نصب تعداد زیادی چادر به چشم میخورد.

با کمی گرایش به سمت چپ بر روی یک یال قرار گرفته و پس از طی کمی مسافت و با عبور از قسمت انتهایی و باریک یک برفچال به سمت راست رفته که یالی است سنگی با دو تپه سنگی، اولی بزرگتر از دومی، و منتهی به شیبی تند (سنگی+یخی مجزا از هم)، که قسمت های یخی آن شبیه آبشار یخی مسیر جنوبی است.

با عبور از این یال سنگی و شیب تند انتهایی آن (از سمت چپ) به شیب نهایی قله میرسیم. از اینجا دو راه وجود دارد. راه سمت چپ- یالی سنگی که مستقیما به قله ختم میشود و احتمالا راه بهتری است. دوم راه ما که ابتدا به یال کوتاه سنگی سمت راست رفته(پس از عبور از برفچال)و در انتهای این یال سنگی در مسیر ملایم تر اما شن اسکی منتهی به قله قرار گرفتیم که کمی به چپ میرود.

این قسمت مارا تا حدودی آزار میدهد و در قسمت های نهایی ناگزیر میشویم مجددا به سمت انتهایی راه اولی که سنگی است خود را رسانده و از شر شن اسکی خود را خلاص کنیم.

در ساعت ۱۳ به قله میرسیم.

یک ربع بعد سرازیر شده و از همان مسیر رفت که جهت برگشت مناسب تر است رو به پایین میرویم.

نکته ای که باید رعایت شود، انتخاب قسمت مناسب از ترکیب سنگ و یخ دیواره ای است که قبلا به آن اشاره شده است. ما از منتها الیه سمت چپ قسمت دیواره(جنوبی ترین دهلیز) با احتیاط رو به پایین میرویم.

در سر راه مسیر، کوله ها را برداشته و از همان دره ابتدای راه خود را در ساعت ۱۸٫۳۰ به کنار ماشین می رسانیم.

نکات قابل توجه:

*ارتفاع ابتدای صعود ۳۲۷۸ متر می باشد

*در کل طول مسیر، آثار راه های پاکوب به زحمت دیده میشود

*با توجه به وجود تعدادی پرچم و محل شب مانی، احتمال صعود زمستانی از این مسیر انجام شده است.

*در راه بازگشت و در حال طی مسیر شن اسکی وقاع در زیر قسمت دیواره ای (سنگی+یخچالی) ، به ناگاه سنگی با سرعت و مماس بر همنورد من سرازیر شد که ما اصلا متوجه آن نشدیم ولی به خیر گذشت! عبور گروه پرتعداد از این مسیر، احتیاط بالایی میطلبد.

*در قسمت های انتهایی مسیر صعود کنندگان از جبهه جنوبی دیده میشود.

*آثاری از قصد سرقت وسیله نقلیه ما که در وسط مسیر پارک شده بود، مشاهده گردید. این موضوع مشکلاتی برای استارت ماشین بوجود آورد.

*در مسیر رفت آب وجود ندارد و ما از پایین هر نفر ۳ لیتر آب به همراه آوردیم. در مسیر بازگشت از قله تا قبل از محل نصب چادر، به علت وجود هوای مناسب ، آب از برفچالها جاری بود

*در مسیر اثری از حفره های گوگردی نیست